Twee in één klap

Tien voor tien wintertijd is het nu, het is buiten 1 graad boven nul, de lamp boven de keukentafel is aan, en de houtkachel brandt. Ik heb er meteen de theepot op gezet, om de lauwe thee van gisteravond op te warmen. Maar als het weerbericht klopt, gaat vanmiddag de zon schijnen, Richard is vrij na gisteravond een opera-première te hebben gespeeld, dus dan gaan we met alle honden 9 holes lopen op de golfbaan. 

Ik houd van de wintertijd, dan is het weer een tijdje redelijk vroeg licht 's ochtends. Om 13 minuten over 7, vandaag. Terwijl dat in Amsterdam pas om drie voor half acht is. Het heeft voor een ochtendmens als ik zo zijn voordelen om een stuk verder naar het oosten te wonen! Maar eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen, dat het ook wel een héél stuk eerder donker wordt. Vandaag gaat de zon om 16.25 onder, wat een heel uur eerder is dan in Nederland. 

Sinds een aantal weken hebben we ook weer vogelvoer in de boom hangen, en dat hebben niet alleen de vogels in de gaten, maar ook de muizen. De enige muizenval die we hadden staat permanent in de houtkast, en die moet ik momenteel 's ochtends bijna dagelijks legen, terwijl we toch elke avond weer een hoop gescharrel en geren horen, zelfs onder de vloer in de woonkamer, dat is voor het eerst sinds we hier wonen. Dus de afgelopen week ben ik in de stad op zoek gegaan naar muisvriendelijke vallen. Tot mijn verbijstering worden er overal nog steeds van die gammele dingen aangeboden met een simpel staaldraadje, die je met de hand moet spannen, in de hoop dat de muis dan meteen dood is. Ze zijn er zelfs in twee formaten: voor muizen, en voor ratten. Die laatste zijn een stuk groter. 

De ultieme muisvriendelijke val is een kooitje, waarin de muis/rat een aantal stressvolle uurtjes mag doorbrengen terwijl hij/zij de rest van het lokaas opeet. Daarna  hoort er een fiets-of autotocht van vele kilometers te volgen, en de vrijheid. 

Ter aanvulling op onze enige val heb ik een aantal andere gekocht, waarvan men beweerde dat een 'fout bij dichtslaan' niet mogelijk is. Onmiddellijke dood dus. Zodat er nu overal vallen staan. De eerste de beste ochtend zat er in twee van de nieuwe vallen een muis. En tot mijn verbijstering in onze oude val zelfs twee, waarvan er één absoluut niet meteen dood zal zijn geweest. Twee muizen in één klap dus, maar ik heb de val toch maar weggedaan. De nieuwe doen het prima, dat merken we elke dag. Gisteravond zelfs geen rennende muizevoetjes meer gehoord. Dus voorlopig zakken we nog niet door de vloer. We hebben namelijk een houten huis. En dat heeft geen betonnen/stenen fundament. Dat is een andere reden voor de muizenbestrijding.

Mr. Kraaloog is weer fit

Van bovenstaande twee speelmonsters kwam de linker de laatste tijd nogal eens op drie poten aansnellen, in plaats van vier. Hij is zo doldriest, dat we hem af en toe van verrekte spieren verdachten, als niet erger.

Onze Asso is al zijn hele leventje in de buurt als er problemen zijn: als pup kreeg hij een gordijnrails op zijn poot, zodat er nu een nagel de verkeerde kant op groeit, hij was altijd de enige die uit de vensterbank vallende planten met pot en al op zich kreeg, vast kwam te zitten in een struik, door een hommel werd gestoken (zo'n leuk balletje in het washok, zou je daarmee kunnen spelen?), en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan.

Soms kon hij er zo bekommerd uitzien, liep stijfjes, wilde eigenlijk helemaal niet zo graag wandelen, wél graag doldriest doen in de tuin, dat dan weer wel… Met enige regelmaat schoot hij tijdens wandelingen aan de lijn opeens met volle kracht vooruit, of in een haakse bocht naar links, alsof hij plotselinge pijnscheuten had, waar hij voor weg wilde vluchten.

Vreselijk gespannen spieren had hij, borstelen vond hij niks, en aan een ontspannende massage was niet te denken. Dus nam ik maar eens contact op met Elin, waarbij we twee jaar terug een cursus hondmassage hadden gedaan. Ze nam er ruim de tijd voor om Asso te onderzoeken, en verwees me naar een orthopedist. Die blijken er te zijn, voor dieren. Daar werden het röntgenfoto's en bloedproefjes. 

Op dit moment zijn er heel wat goede nieuwsen, wat Asso betreft:

Ondanks zijn 8 jaar is er nog geen enkel teken van artrose.

Ondanks alle teken heeft hij géén Borrelia.

Lever en nieren zijn prima in orde.

Goed gewicht, prima tanden.

Alleen verdacht de dierenarts hem van een ontsteking, dus we kregen medicijnen tegen artritis mee om te proberen. Al na een paar dagen was het een heel wat vrolijker hondje, en nu na een week is hij weer helemaal fit. Met als enig nadeel dat hij nu weer bij de deur staat te stuiteren dat hij lekker buiten wil raggen. Zodoende ben ik een lijst aan het maken met oefeningetjes en kunstjes waar hij toch moe van wordt, terwijl de spieren opgerekt en sterker worden. Het zal nog wel een bezoekje aan Elin worden, binnenkort, want ik overweeg een balansbal aan te schaffen, een soort pilates voor honden, zeg maar. En aangezien Elin hondenfysiotherapeut etc. is, kan ze ons vast wel aan een trainingsprogramma helpen.

10 tekenen van herfst

1. Schitterende kleuren! 

2. De eerste échte nachtvorsten, en dan praten we over een graad of vijf, dus

3. zijn houtfornuis en houtkachel weer in gebruik genomen.

4. Vandaag de eerste muis in de val in de houtkast. Daar is het natuurlijk lekker warm, zo achter kachel en fornuis. Geen kaas in de val, want we eten nog steeds vegaans (of is het 'veganistisch' in het Nederlands?), maar een lik pindakaas heeft duidelijk hetzelfde effect.

5. Regelmatig hout uit de schuur halen, tot afgrijzen van een paar slaperige wespen, die met nest en al uit de stapel kwamen rollen...

6. De 'wilde dieren' komen meer in de buurt: Richard hoorde op een avond, toen hij tegen bedtijd met Ronja in de tuin stond, in de verte wolven huilen. Ronja heeft die avond níet geplast, ze hoefde opeens niet meer zo nodig.

7. Ook minder wilde dieren komen dichter bij de bewoonde wereld, ik schreef laatst al over alle appelbomen in de buurt. Moeder ree en haar twee kleintjes hebben blijkbaar geen delirium gehad na alle gegiste appeltjes, want ik zie ze al vaker op het erf van de buurman. En een paar dagen geleden kwam ik op een wandeling Ree Charles tegen. Het moest hem wel zelf zijn, want afgelopen winter/voorjaar liep ik steeds tegen hem te kletsen als hij in de tuin was. Aangezien we hem op nog geen 20 meter van het pad midden op een veld zagen staan, en ik er met honden en al gewoon kletsend langs kon lopen was het wel duidelijk. Even later dook er een hinde op, en liepen ze samen richting bosrand.

8. De schaduwen worden duidelijk langer - we blijken een soort weerwolfje in huis te hebben...???

9. Het werd zo langzamerhand toch wel wat fris aan de voeten, dus de zelfgeweven matten liggen weer in kamer en keuken.

10. De voorzetramen op de overloop staan weer op hun plaats, voor een halfjaartje of zo.