...en compensatie

Al die frustraties werden daarna ruimschoots gecompenseerd: de laatste hond die we tegenkwamen toen we Eva bij het station gingen ophalen, werd niet eens meer aangekeken, Ronja sloot onmiddelijk vriendschap met Eva, 

  

 de pakjes kon ik gistermiddag eindelijk frankeren, en alle bemoedigende woorden binnen een paar uur na het plaatsen van het vorige stukje waren hartverwarmend.

Bij thuiskomst meteen eten maken, en toen Eva naar buiten keek en zich afvroeg waar Elli bleef, die ze had zien aankomen, had ik het vermoeden dat die weleens voor de buitendeur kon staan wachten. En ja hoor, Elli hopste direct naar binnen, en ontfermde zich over één van de botjes van ons drietal. Een minuutje later stond baasje Erik ook op de stoep, die zich op zijn beurt weer afvroeg waar Elli bleef. Dus ook Erik binnengelaten, en die kon meteen aanschuiven voor een bord eten, want dat was net klaar.

De volgende ochtend zou het schitterend weer worden, en Eva, de honden en ik werden uitgenodigd voor een lange wandeling, die uiteindelijk bijna drie uur in beslag zou nemen. Steeds bergopwaarts, tot waar de sneeuw van afgelopen maandag en dinsdag nog was blijven liggen, we waren Erik dankbaar voor de chocala en rozijnen die hij had meegenomen. En Ronja had flesjes water in de rugzak... (Het hondenontbijt zat in mijn jaszakken, dat werd zo'n beetje over de hele wandeling verdeeld)

Warm werd het, ondanks de sneeuw,

dus wanneer je dan zo'n heerlijk helder beekje in het vizier krijgt:

Frustraties...

We hebben een heel oude computer, die nog bij mijn vader vandaan komt. Maar alles werkt. Behalve dan het inloggen bij de belastingdienst, waar Richard de aangifte over 2016 wilde regelen. Er ligt weliswaar een formulier wat al gedeeltelijk is ingevuld, maar daar werd meegedeeld dat er nog gegevens op de website van de belastingdienst (Skatteverket) staan, en daarvoor moet je inloggen, maar ons oude systeem, wat dus overal nog voor deugt, deugt dáár dus blijkbaar niet voor. Dus Rich heeft vandeweek een nieuwe laptop gekocht, dat was toch al een half jaar nodig sinds het scherm van de "oude" het begaf, maar ook daar lukte het niet, omdat je dan iets moet downloaden waar je een kode voor nodig hebt, maar die kode kun je blijkbaar alleen op één computer gebruiken, dus helaas, níet op de nieuwe laptop. En ja, op de website van Skatteverket kun je, maar... voelen jullie het knelpunt?

Jullie hóeven niet verder te lezen hoor... 

ik ben alleen nog niet klaar met stoom afblazen, dus ik schrijf gewoon door:

 Verder ligt er bijna zes kilo wol naast mij, verdeeld over drie pakketten, en ik kan het niet versturen. De Zweedse posterijen hebben een service waar je online porto kan bestellen, betalen, en vervolgens de adressen printen, keurig netjes met streepjescode en al, maar die dienst ligt al sinds gisterochtend plat. Het is niet de eerste keer, en deze service is niet op het postagentschap te kopen. Dan moet je de gewone pakketpostprijzen betalen, en die prijzen zijn al minstens zo erg als in Nederland. Op een kaartje naar Nederland moet tegenwoordig trouwens 2 euro, als je het omrekent, dus de briefschrijverij hebben we hier nu maar helemaal afgeschaft.

In afwachting van betere tijden ging ik een uitwaaironde om het meertje lopen met de honden. Eigenlijk ging dat best goed, want ze trokken nauwelijks, liepen gedrieën enigszins chaotisch maar wel heel ijverig "voet", maar toen kwam ons een mevrouw tegemoet met twee hondjes, die al vanaf 100 meter afstand naar ons begonnen te blaffen... Dat was voldoende voor "alarmfase 2" voor Ronja en Asso, en alarmfase 1 voor Gaia, nog voordat ze ook maar in de buurt kwamen. Dus afleiding, snoepjes, wat dan ook mocht niet meer baten. Dus ik werd kwaad op de honden, niet dat dat helpt, maar goed. Misschien was ik hoofdzakelijk kwaad op mezelf, omdat ik heel naïef lijk te denken dat er een geleidelijke stijgende lijn in een training hoort te zitten. En het meest kwaad was ik op de mevrouw, die heel druk liep te zeggen "Het gaat wel hoor, het lukt wel". Néé, het lukt dus absoluut níet. Als ik mijn honden probeer te trainen dat ze níet naar andere honden moeten blaffen, en ze gaan dan wél blaffen omdat andere honden naar ons lopen te blaffen en de mevrouw ook nog eens zegt dat het wél gaat, dan vind ik dat dus níet!! 

Eenmaal thuis was het pas bijgevulde containertje met vogelzaad alweer leeg. Op de grond zaten 5 Vlaamse Gaaien, en in de verre omtrek was er niet één van de 30-40 kleine vogeltjes meer te bekennen... Ik heb een hekel aan Vlaamse Gaaien, die eten niet alleen in minder dan geen tijd al het voer op, vliegen weg met hele vetbollen, maar pakken ook nog eens de vogeltjes zelf, als ze de kans krijgen, en roven de eieren en jonge vogels uit de nesten. Als ik een luchtbuks had... Hoe zou Vlaamse Gaai eigenlijk smaken?

Zodadelijk maar eens de honden in de auto laden: Eva komt een paar dagen (we hebben haar al drie maanden niet meer gezien), en ik haal haar van het station. Of misschien ook wel van het busstation, dan was nog niet helemaal duidelijk. In ieder geval: ik ga nog een beetje door de stad lopen met R, A en G... Oefenen in het niet naar andere honden blaffen... Nu even niet vergeten om mijn zakken weer met snoepjes te vullen - ze worden natuurlijk gigántisch omgekocht!

PS: Toen ik dit stukje wilde delen, kwam er een melding dat dat niet ging. Verder was de foto weggevallen, dus hoe het straks op facebook staat is niet te voorspellen...

Hoezo frustraties?

27 april: Vrouw Holle

De dag begon zonnig, na een paar graden nachtvorst. Volstrekt normaal voor de tijd van het jaar. Richard heb ik vroeg naar Molkom gebracht, die zou daar door de orkestbus opgepikt worden voor een project van 4 dagen in Falun. Asso, Gaia en Ronja mochten mee, mét de rugzak, voor een rondje trainen. Rond lunchtijd weer thuis, wég zon... 

Nu is het goed vijf uur, en wat er momenteel naar beneden komt doet me werkelijk aan de veren uit de kussens van Vrouw Holle denken...

Koningsdag in Nederland schijnt ook al wat frisjes geweest te zijn, zag ik. Maar dat koningin Máxima kan breien, dát bevalt me wel!

24 april???

Dit is níet wat wij willen op 24 april:

In ieder geval hadden we op tijd een paar grote dekzeilen over de houtberg liggen - ik was vanmorgen om 7 minuten over 7 de eerste klant bij de houtzagerij. En al komen er steeds meer "neusjes" van de knoflook boven de grond (tot mijn stomme verbazing, eerlijk gezegd, want daags nadat ik die in november gepoot had, ging en bleef het flink vriezen), de rest van het kweken blijft noodgedwongen nog even beperkt tot tuinkers op een schoteltje op de keukentafel...

Dus het vogelvoer is weer bijgevuld. Nu is dat extra hard nodig, want er zijn al heel veel zomergasten uit het zuiden teruggekeerd... 

De sneeuwlaarzen zijn al in de container werdwenen, omdat ze na twee winters totaal versleten en zo lek als een mandje waren, en vorige week met Pasen begaven de spikes voor onder de schoenen het, zodat de middagwandeling met de honden voor mij niet verder ging dan het halen van de post, een meter of 300 verder naar beneden. Op zich was dat al avontuurlijk genoeg, want ik dacht dat Elli, het buurhondje, ons om de hoek tegemoet kwam rennen. Ik had al bijna de honden losgelaten, toen ik zag dat het een grote haas was. Jammer genoeg zagen Asso en Ronja dat eerder dan ik, dus blaffen en trekken dat het een lieve lust was. Geen schijn van kans om de les "wat te doen als we een hond o.i.d. tegenkomen, zodat er geen oproer uitbreekt" van de hondenschool toe te passen. Maar goed, de haas koos het hazenpad, de rust keerde weer, en ik kreeg zelfs een herkansing, want die sufkop van een haas kwam ons met dezelfde gang weer tegemoet springen. Deze keer ging het een stuk beter, en de haas was zo wijs om niet nóg een keer dezelfde fout te maken. 

Bij de post nog een heel schattig pakje, met een brief waarin de vorige eigenaresse van Ronja haar officieel aan ons overdraagt, compleet met inentingsbewijs, keuringsrapport van de dierenarts, én een envelop met hondensnoepjes, met een prachtige tekening van haar dochtertje. Zo leuk!

Klus geklaard

Zondagochtend of niet, om goed 9 uur kwamen buurman Stig en zijn kleinzoon Carl het erf alweer oprijden om de laatste hand te leggen aan de houtvoorraad. We hadden haast, want voor morgen en overmorgen is er regen en (natte) sneeuw voorspeld. Véél regen en (natte) sneeuw. En aangezien Pasen al een week geleden is...

Tussen de middag waren de laatste stammen in moten gezaagd en een eerste keer door de kliefmachine gehaald, en zat het erop voor Stig en Carl. Carl krijgt al zijn uren in natura uitbetaald: Richard helpt hem met muziektheorie. De jongen heeft nooit lessen gehad, maar heeft steeds muziek in zijn hoofd, die hij wil leren noteren. Hij schrijft ook zelf de teksten, trouwens, en wil na zijn eindexamen proberen in een vooropleiding richting muziek binnen te komen. 

De laatste loodjes, terwijl de honden er zwaar van genieten om weer in de tuin rond te kunnen hangen. Lekker tegen niks blaffen, en samen raggen met rondslingerend speelgoed...

Al het zaagsel reden we naar een stukje tuin waar ooit in de toekomst een rij bessenstruiken moeten komen. De beide struiken die er nu staan zijn nog te klein om te stekken, dus ondertussen proberen we het onkruid zoveel mogelijk in de groei te belemmeren - en de grond te verbeteren.

Klokslag vier uur vanmiddag: klus geklaard! Een kleine berekening leert ons dat er nu 8 meter x 2 meter x meer dan 1,5 meter aan hout voor kachel en fornuis te drogen ligt... Als ik morgen tenminste op tijd een enorm dekzijl kan bemachtigen om de voorspelde 20mm neerslag tegen te houden. Gelukkig is de voormalige houtzagerij in Olsäter, inmiddels uitgegroeid tot een flinke zaak voor de doe-het-zelver, al om 7 uur 's ochtends open...

De komende twee á drie jaar zitten we er in elk geval warmpjes bij. 

En wat word je moe van dat gedoe in de tuin! Zo moe, dat je zelfs met de houten voet van een staande lamp genoegen neemt als kussentje...

Vuilniswagen in de greppel.

Vandeweek kwam buurman Stig een paar nieuwe pallets brengen voor het hout, en wist meteen te melden dat de vuilniswagen van de weg was gereden, en of ik nog weg moest die dag? Want wanneer de bergingsdienst kwam, kon de weg weleens een tijdje afgesloten zijn...

Nu moest ik inderdaad nog weg: supermarkt, post, garens afleveren op het breicafé in Molkom, en daarna ook nog naar de hondenschool in Forshaga. Dan moest ik de auto maar vast een stuk naar beneden rijden, zei hij, dan kon hij me wel even een lift terug geven. Dus de auto in de bocht naar de boerderij van Nils gezet, thuis verder geluncht, blij dat ik alle tassen eerder al in de auto had gezet, en daarna met de drie honden naar de auto gelopen. 

Dat was meteen een mooi stukje hondentraining op zich, want omdat er nooit zoveel gebeurt op ons weggetje vindt ons "driekoppig monster" álles úiterst verdacht... Zonder noemenswaard geblaf langs zowel vuilniswagen als bestuurders gemanouvreerd, en net toen ik ze alledrie op hun plek op de achterbank had, kwam de bergingswagen. 

Wel een rare plek trouwens, om van de weg af te rijden. Volgens de buurman kwam het doordat daar waar voor de glasvezelkabel was gegraven de grond zo zacht was. Maar ik vond het maar gek dat ze aan de linkerkant van de weg waren geraakt. Helemaal niet nodig daar. Toch? Van dichterbij heb ik de foto trouwens niet willen maken - ik had toch wel met ze te doen...

Op de hondenschool kwamen we mooi op tijd. Het uitstapritueel verliep perfect, al kostte het wat tijd: alledrie aan de potentiële trottoirkant uitstappen, en braaf gaan zitten tot de deur dicht is, zodat daar niet per ongeluk staarten, neuzen of oren tussenkomen...

Vandaag kook ik niet.

Zojuist heb ik besloten dat ik vandaag niet kook, en dat ik een glas port heb verdiend. 

Vanochtend een wandeling van bijna twee uur gemaakt met buurman Erik en diens hondje Elli. Een échte wandeling, grotendeels buiten de paden, dwars door het bos. Hellingen met bosbesstruiken, waar de sneeuw nog ligt, en waar de vier honden flink moesten aanpoten. Ronja had aanvankelijk ondanks haar rugzakje en het ruige terrein nog energie om aan de lijn te trekken, maar dat werd minder en minder. Gaia liep de hele weg los en netjes in de buurt, Asso had zoals gewoonlijk niet zoveel zin in hellingen die naar boven gaan, en sukkelde achter ons aan. Pas vlakbij huis gingen de twee loslopers er opeens vandoor: ze hadden de "gewone weg" gevonden. Toch bleven ze toen ik riep heel netjes op ons wachten. Ik ben erg trots op ze, want het was een heel eind verderop!

 Vanwege Pasen, Yuri's komst en vooral het feit dat het vrijdag de hele dag sneeuwde, had ik die dag boterkoek en brood gebakken, en daarnaast ook nog de traditionele Tsjechische aardappel-eiersalade gemaakt. De salade was al snel op, maar boterkoek bij de koffie én bij de thee was er nog. Die boterkoekvoorraad slonk vandaag wel extra snel, omdat ik ook nog op eigen houtje met de houtvoorraad bezig ben geweest: volgens de buurman konden de muurtjes nog wel wat hoger - ik heb hem gedreigd dat hij zelf mag komen stapelen als het zaakje nu toch opeens instort. Dus de berg is opgehoogd, en straks wordt het brood met kaas en salami, want waarom koken alleen voor mezelf (Richard is op bezoek bij de familie in Tsjechië) als er zulk overheerlijk brood oud dreigt te worden? En voor bij de port zijn er natuurlijk nootjes.

Over nootjes gesproken: heeft er iemand zin om Ronja pianoles te geven? Je kunt wel zien dat ze met een kat is opgegroeid, want ze springt rustig vanuit stilstand vanaf de grond in die stoel! Een paar dagen geleden had ze pech, want de stoel stond wat verder van de piano, ze was er in slaap gevallen om er vervolgens met een bons vanaf te rollen. Ik heb niet de indruk dat ze er iets van geleerd heeft...

Zaagsel in mijn haar...

Ruim een week geleden, toen we terugkwamen van een wandeling met de honden, stond er opeens een kap/klief-machine bij ons in de tuin. De buurman was klaar met zijn eigen houtvoorraad, en zou ons komen helpen met die van ons. Zijn kleinzoon zou ook helpen, in ruil voor hulp met muziektheorie van Richard.

Eerst oude pallets neergelegd zodat de wind eronderdoor kan waaien, en het hout na regen niet op natte grond ligt. Terwijl buurman onze stammen in mootjes zaagde met de ingebouwde zaag, en daarna de machine de blokken netjes kliefde, zat ik muurtjes te stapelen, zodat we daarna de ruimte ertussen konden opvullen zonder dat het teveel grondoppervlak inneemt. Inmiddels zit werkelijk overal zaagsel in...

Hoewel Koning Winter nog even roet in het eten probeerde te gooien,

konden we de dag erop al weer aan de gang. Jammer dat Yuri veel te veel last had van zijn verstuikte voet, zodat hij niet kon helpen stammen sjouwen, want sommigen stammen waren zelfs voor twee mannen en mij samen te zwaar. Wie niet sterk (genoeg) is moet slim zijn, dus buurman haalde thuis een losse motorzaag, en zaagde zelf de stammen in "hapklare brokken", want, zei hij: Eigenlijk moet het hout met Pasen gekliefd zijn.

Nu ben ik van mening dat de weergoden niet weten wanneer het Pasen is, dus dat we best 10 dagen kunnen smokkelen, maar al met al begint het resultaat er wel op te lijken:

Wat we door de sneeuw alleen niet hadden gezien was, dat na het verplaatsen van de machine en het neerleggen van nieuwe pallets op de sneeuw, één van die pallets bovenop het snoer van de machine terecht was gekomen. Daar kwam ik gistermiddag pas achter, toen de meeste sneeuw was gesmolten en ik even wat zooi wilde opruimen... En ja, er lag natuurlijk alweer heel wat hout op dat pallet. 'k Heb me wezenloos gezocht naar een koevoet, en me uiteindelijk weten te redden met het graven van een inham onder het pallet (met een plantenschepje), om daarna een paar metalen staven als krik te gebruiken, zodat ik het snoer weg kon trekken. Dus gelúkkig hoefde ik niet een halve kubieke meter kachelhout weg te halen... Vandaag last van mijn rug, morgen verder...

Is het Pasen of Kerst?

Vanmorgen bij het opstaan lag er opeens bijna 15 cm verse sneeuw... en nu, om twee uur, sneeuwt het nog steeds... Heel erg mooi, maar Paaseieren buiten verstoppen is totaal onmogelijk, want dat dooit allemaal echt niet in één dag weg. Morgen en overmorgen maximaal 4 graden buiten, en 's nachts vorst...

De honden lopen tot hun buik in de sneeuw, dus het wachten is nu op de sneeuwschuiver, want een échte wandeling is niet te doen. 

Ze hebben inmiddels last van een overdosis aan energie, dus ik heb ze ieder een mergpijp gegeven om zich op uit te leven, dat is nog goed voor de tanden ook!

Afgelopen dinsdag hadden we de winterbanden voor zomerbanden laten verwisselen, en gelukkig kon ik Yuri ervan overtuigen dat hij beter op donderdag al naar huis kon komen, omdat er plotseling zoveel sneeuw werd voorspeld. Yuri had vorig weekend zijn enkel flink verstuikt tijdens basketbal, dus die is op de bank geïnstalleerd met een door mij persoonlijk ingetape-te voet. Handig dat mijn vader mij leerde "even een drukverbandje te leggen", toen ik zelf zo vaak mijn enkel verstuikte. (Ik mag dan een aantal jaren medicijnen hebben gestudeers, een EHBO-cursus was daar níet bij inbegrepen, gek genoeg!) Gaia paste er nog net bij, mét een mooi doorkijkje naar de rest van de roedel...

Back-packen

Het afgelopen weekend zijn we wezen back-packen!

Onze lieve Ronja heeft met haar 14 maanden tijdens de wandelingen altijd nét wat meer energie en wat minder concentratie dan de bijna 6-jarige Asso en Gaia, dus op zoek naar een passende opdracht voor Ronja kwamen we bij een hondenrugzakje uit.

Het rugzakje weegt bijna niets, maar omdat we onderweg een paar keer stopten om denneappels te verzamelen die Ronja mocht dragen, gaf ze de indruk zich réuze-belangrijk te vinden. Voor ons leverde dat het voordeel van een niet-trekkende hond op, en voor hun alledrie de verrassing van snoepjes, die opeens tussen de denneappels verstopt waren toen we de rugzak thuis leeg haalden. Zóeken maar, en smúllen!

Lente op de torp

Daags na de aanval op een luchtmachtbasis in Syrië en de aanslag in Stockholm, waarbij (weer eens) een vrachtwagen op nietsvermoedende straatgangers inreed, is het gewoon lente op de torp. Wát een contrast met "de boze buitenwereld"!

Terwijl helemaal achterin de tuin, waar de zon de grond inmiddels ook heeft bereikt, het állerlaatste restje sneeuw ligt te smelten, is het op onze vlonder alweer heerlijk zitten met een kopje koffie. 

      

Voor de honden is het na een fikse wandeling al bijna te warm, ze zoeken alweer hun favoriete schaduwplekken op. 

Je zou haast denken dat ik een échte "torpare" aan het worden ben, want na de koffie zit ik reepjes te knippen van afgedankte lappen. (Stel je voor dat je je kostbare tijd onbenut laat, wanneer er in de tuin nog niet bijster veel te doen is... ) Uiteraard doe je zoiets buiten, omdat er zoveel stof afkomt, dan kun je 's avonds al die repen weer aan elkaar zetten. Het ziet ernaar uit, dat er inmiddels genoeg groene lappen zijn voor de door Marina "bestelde" mat. Die wordt dan pas weer in de winter geweven. 

Richard kwam laatst na een matinee thuis met deze prachtige foto van het meertje beneden in het dorp. Ook dat begint ijsvrij te raken! 

Rondje Nederland 3: Van Amsterdam naar Los Angeles?

Deze twee Tibetaanse terriërs zaten prinsheerlijk op de achterbank van de auto die mij in Amsterdam van het Amstelstation kwam halen. Later die middag mochten ze zelfs mee naar binnen in een klein, écht Indonesisch afhaalrestaurantje in de Watergraafsmeer - eíndelijk heb ik weer eens een Indische mini-rijsttafel gegeten!

De komende zomer komen ze logeren, minstens een week. Ze hebben het snel warm, die twee, dus dan is Zweden, met al het koele water in stroompjes en meren, een ideale vakantiebestemming. Jammer genoeg zat ik op de dag dat ze aan het strand van Bloemendaal gingen trainen alweer in het vliegtuig, dus ik kom niet helemaal eerlijk aan die foto, maar ik heb als kleuter zóveel op dat strand bij Parnassia gespeeld, dat ik er in gedachten toch wel bij was...

De grootste van de twee heeft anderhalf jaar geleden als pup in Amsterdam op de bühne gestaan, toen Cesar Millan daar één van zijn shows deed. Er ging een complete casting aan vooraf.

Ná bovengenoemde rijsttafel hebben mijn vriendin Emilie (we kennen elkaar van de middelbare school) plannen gemaakt voor een training van een week in Los Angeles, bij Cesar Millan (The Dogwhisperer, jullie vermoedelijk wélbekend), in zijn Dog Psychology Center.

We zullen nog wel een tijdje flink moeten sparen, want behalve de cursus komt er natuurlijk reis en verblijf bij, en je wilt natuurlijk ook wel wat meer zien dan alleen maar honden, als je er tóch bent. Onze eigen honden kunnen dan waarschijnlijk niet mee, de internationale regelgeving is een vreselijke jungle, de vliegreis zó lang. Maar het lijkt me ook geweldig leerzaam om een hond uit de daar aanwezige roedel onder de hoede te krijgen! 

De komende zomer wordt het dus "bootcamp" op de torp, we willen goed voorbereid verschijnen!

Met een mini-moestuintje van Albert Heyn in de rugzak, stapte ik bij de RAI op de trein naar Schiphol. Emilie had me graag op Schiphol afgezet, maar ja, de Schipholtunnel was die ochtend afgesloten vanwege brand in een vluchtroute... 

De zonnebloem wacht nu op betere tijden: de eerste dagen na thuiskomst was het regen en natte sneeuw, máár:

óók op de torp zijn er tekenen van lente!