Zandbank

We hebben een zandbank in de kamer.

Het is namelijk schitterend weer, 12 graden, zon, en dat hebben we gevierd met een half rondje om het meertje in het dorp. Richard was namelijk ook al een hele week ziek thuis, en vandaag voldoende op krachten om even lekker in de zon te lopen,(maar niet genoeg voor een heel rondje).

Nadat deze zonnebadende dames samen met hun broer de ontdooiende leemweg hadden 'gedaan', veroverden ze een plaatsje bij mij op de bank - gezellig samen koffie drinken en ja, opdrogen dus...

Dit krijg je niet met een handdoek weg, eenmaal droog valt het er gewoon uit. 

We waren, dat zullen jullie wel begrijpen, erg blij dat Ronja 'toevallig' net een paar dagen geleden geknipt en gepoetst en gebaad was. Want hier:

blijft aanzienlijk meer in hangen dan hier:

De weegschaal gaf na de knipbeurt 200 gram minder aan… Desondanks staat de bezem weer om de hoek van de keukendeur, klaar voor dagelijks gebruik, want het blijft nog wel een dag of wat flink dooien, en de sneeuw is nog niet weg. Daarná hebben we wel weer een keer schone honden na een wandeling, dat gaat verder vanzelf!

Eigen volk eerst

Het is wekenlang onrustig geweest in de bossen rondom de torp: men maakte gebruik van het vriezende weer om percelen bos uit te dunnen of te kappen. Zolang de bosgrond hard bevroren is, kunnen de gigantische bosbouwvoortuigen er goed door, zonder in hun eigen diepe voren te verdwijnen. Zet de dooi eenmaal door, rijden ze alles helemaal stuk - en aangezien de bosbouwbedrijven de aangerichte schade zelf worden geacht te herstellen (de bereidheid daartoe is wel evenredig met de mate waarin de grondeigenaren er achter aan zitten dat dat ook werkelijk gebeurt…), wordt er van zonsopkomst tot zonsondergang doorgewerkt - wat verder buiten de bebouwing ook nog van zonsondergang tot zonsopkomst.

Onze kleine reeënfamilie zocht zijn toevlucht op en rond ons erf. De 'vogelvoerboom' werd om de paar uur geïnspecteerd, en ik zag ze vaak tussen de bomen van ons bosje, vanwaar ze de bedrijvigheid hier strak in de gaten hielden. Het gebeurde meer dan eens dat ik even in de aardkelder bezig was, en vervolgens oog in oog stond met Ree Charles, die inmiddels het akkertje opgelopen was. Soms waren moeder en zus dan al bij de boom aan het eten. Veel meer dan een paar meter ging hij doorgaans niet opzij voor me. Als echte reeënpuber is hij zijn moeder boven het hoofd gegroeid, en staat op wacht, als de rest van het gezin aan het eten is.

Over eten gesproken: voor de elanden levert alle bedrijvigheid je reinste luilekkerland op. Ze eten graag de jongste scheuten van bepaalde bomen, en daar kunnen ze nu natuurlijk makkelijk bij. Tijdens de ochtendwandelingen richting 'Fallet', om de hoek dus, kwam ik ze vaak dagen op rij tegen. Ik plaats dankbaar een foto die één van de dorpsgenoten van ze maakte:

Ronja meende nog achter een lopende sneeuwbal aan te kunnen gaan. Het bleek een wezeltje te zijn, prachtig in zijn witte winterpels. Het kleinste landroofdier van Europa, volgens wikipedia. Zo klein, dat ze de muizen in hun gangen kunnen achtervolgen. Hier in huis hebben we daar nog steeds een muizenval voor nodig…

Maar om nog even op Ree Charles terug te komen, hij wordt steeds brutaler, naarmate zijn eerste gewei aan het groeien is, van knobbels op het hoofd

tot 'takjes'

die inmiddels boven zijn oren uitkomen.

Hij zal toch wel zijn langste tijd bij moederlief gehad hebben, want elk voorjaar worden de 'jonkies' van de vorige lente weggestuurd. Dan heeft moeder energie nodig voor de volgende lichting. Vooralsnog geldt: eigen volk eerst. En dat vind ik ergens toch wel sneu: vorig jaar dacht ik dat er nog een derde reekalfje was, maar vermoedelijk is dat toch een soort adoptiekalfje geweest. Het was de allerkleinste, en ik had haar al in geen maanden meer gezien, tot ze plotseling aan kwam lopen toen 'het gezinnetje' aan het eten was. Ik vroeg me af waarom ze zo schuchter was, tót ze net een stapje te dichtbij kwam: moeder Ree deed een uitval. Ze probeerde het nog een paar keer, maar werd uiteindelijk door de hele familie verjaagd. De dagen erna zag ik haar soms op het erf van buurman Christian rondscharrelen. Ik hoop dat ze het redt, tot de lente komt, want ze was weliswaar wat magertjes en klein, maar zag er verder gezond uit. En ze leek te weten hoe ze onder de sneeuw eten kan vinden. En dat met die omgewoelde bosgrond na de kap - dat moet toch lukken? Ik hoop het van harte!

Opruimwoede

Het is weer februari. Allang. Zodoende ben ik weer aan het opruimen, net als een jaar geleden, toen Eva en ik er een 'challenge' van gemaakt hebben: De eerste dag van de maand gooi je één ding weg, de tweede dag twee, enz. enz. Alleen al in de maand februari zijn dat in totaal 426 dingen. Haarelastiekjes tellen niet per stuk, sokken gaan per stapel, maar boeken en cd's tellen voor zich. 

Elke dag stuurden we elkaar een foto als bewijs. Vorig jaar maakten we allebei de maand vol, dit jaar heeft Eva het te druk, maar wilde ze wel als 'stok achter de deur' fungeren voor mij.

De laatste paar dagen heb ik een Ikea-doos met foto's 'getackled' (een album telt als 1, een stapel losse kiekjes als 1, over een hele prullenmand vol moet ik nog even onderhandelen…), en kwam werkelijk van alles tegen. Oude bekenden:

En voor mij totaal vreemden:

Deze laatste foto 'appte' ik naar mijn nichtje Ada, die mij al een hele tijd geleden naar een bepaalde foto vroeg: een aantal jaren geleden zaten we oude foto's te bekijken, en omdat zij de 'familie-foto-figuur' is aan mijn moeder's kant, was het de bedoeling dat ze ze toen mee naar huis zou nemen. En dat werd vergeten. Op mijn vraag of ik ze zou opsturen, kreeg ik als reactie: we komen ze wel halen. Leuk!!

Het foto's uitzoeken levert nog meer bezoek op, van een ander nichtje: ik vond trouwfoto's van haar ouders, én foto's van de bruiloft van mijn ouders, waar haar moeder op staat. Ook zij wil ze graag komen halen.

Vandaag ga ik, denk ik, nog maar even verder met foto's uitzoeken - je weet maar nooit wat het nog meer oplevert…!

Vrije dag

Vandaag is het dan eindelijk gelukt zonder dat de auto-wegsleepdienst eraan te pas kwam: met de auto naar de stad. Richard had de hele dag vrij (zijn weekend begint doorgaans op zondagavond om een uur of zes), en profiteerde meteen van het eindelijk weer eens stralende weer met een lange wandeling met de honden. En ik kon mijn nieuwe bril ophalen. Dus nu zie ik met mijn rechteroog weer even goed als met mijn linker, en heb ik na vele jaren weer eens een reservebril waar ik ook nog wat door zie.

Meteen ook Yuri's bril opgehaald, die moet 'nog even' naar Budapest verstuurd worden, en dan kan er meteen een 'typisch Zweeds' kadootje in hetzelfde pakje mee als bedankje voor een kennis die daar veel voor hem deed en doet. 

Ik had laatst al even het veganistische eten genoemd. Inmiddels zijn we een week of twee geleden een 22-daagse veganistische challenge aangegaan: elke dag minimaal 1 veganistische maaltijd, en via een facebookgroep krijgen we antwoord op alle vragen, een enorme hoeveelheid recepten en vele tips. Ook voor elke dag een speciale uitdaging. Niet dat dat dan per sé op diezelfde dag geregeld moet worden, het is allemaal erg flexibel.

Uit eten gaan was één van die opdrachten, en die heb ik tussen de middag kunnen afstrepen. Één van onze lunchtenten bleek maar liefst drie veganistische opties te hebben, dus ik zal nog zeker twee keer terug moeten, want de bagel was overheerlijk. 

Aanvankelijk dacht ik het verkeerde gekregen te hebben, maar wat er uit zag als bacon smaakte wel enigszins naar bacon, had echter de structuur van artisjokharten. Eigenlijk weet ik dus niet wat ik gegeten heb, nee, het was zó lekker, dat ik er achteraf niet meer aan gedacht heb om het te vragen…

Een andere opdracht was om een onbekend produkt te kopen in de supermarkt, en dat te proberen. Daarmee heb ik me aardig uitgeleefd vandaag, zo vaak kom ik nu eenmaal niet in die supermarkt. Erg benieuwd ben ik vooral naar de 'wanna-be-kebab', die nu in de vriezer als noodoplossing voor/op een rampdag ligt te wachten.

Eenmaal thuis werd er heerlijk voor me gekookt, dus nu rest me alleen nog dit blogje te posten, dan ga ik nog een uurtje bankhangen en lezen. Heerlijk!

Nóg een lekke band...

Jaha... dat schreef ik gisteren nu wel zo mooi, dat ik vandaag met de bus mijn nieuwe bril zou gaan halen, maar ik kwam niet zo ver: ik dacht de 10 km naar de bushalte met de auto te overbruggen, maar die stond op de parkeerplaats bij het huis. 

MET EEN LEKKE BAND.

Rechtsachter deze keer...

Nu vráág ik je!!!??? 

Het waren inderdaad geen nieuwe winterbanden, die we met de auto meekregen vorig jaar, net zo min als de auto nieuw was. Maar twee banden in twee weken is toch wel sterk.

Dus ik haalde mijn banaantje en mijn mandarijntjes maar weer uit de rugzak, en terwijl Richard opnieuw de ophaaldienst belde ging er een extra houtblok in de kachel. Geen koude voeten deze keer. 

De auto werd al snel opgehaald, en volgens onze garage liggen er morgenmiddag twee nieuwe banden om. We mogen morgenvroeg de auto van Erik lenen om Richard naar de bushalte te brengen, dus alles lijkt perfect geregeld.

Tót we met een kop koffie naar de volgende sneeuwbui zitten te kijken, want dan komt er opeens een stem vanuit de grote zwarte stoel:

'Nu heeft hij ook de tortillachips weggesleept….'

Verjaardag met een lekke band.

Er schijnen mensen 'ongerust' te zijn geworden, omdat er al een tijdje 'geen stukjes meer langskwamen', maar ik heb een geldig excuus: het was veel te gezellig hier: eerst Yuri ruim een week te logeren, en pal daarna ook Marina. Ik maak het allemaal goed, want er is véél te vertellen.

Neem nu Yuri's verjaardag, die begon weliswaar koud, maar mét de zo gewenste croissantjes bij het ontbijt, plus verse ananas. Let vooral op Richard's briljante oplossing voor een kapot ananas-pel-apparaat:

Voor de avond zou buurman Erik bijspringen met het uitlaten en voederen van onze honden, want we hadden een tafel geboekt in ons favoriete Italiaanse restaurant in Karlstad. 

Na een vreselijk koude nacht waren we blij dat het die avond niet meer zo heel veel graden zou vriezen. In Karlstad is het door binnenzee Vänern altijd een stuk vochtiger en winderiger dan bij ons, en dan is het geen pretje om door de stad te lopen. Maar zover kwamen we niet eens…

De auto klonk raar, om daar maar eens mee te beginnen, begon te hobbelen, en een kwartiertje vóór Karlstad stonden we langs de weg met een lekke band. De moderne auto's hebben geen reserveband meer in de achterbak, maar een reparatiesetje, dus terwijl Richard en Yuri daarmee aan de gang gingen, belde ik het restaurant dat het wel een half uurtje of uurtje later kon worden…

Na reparatie moesten we drie kilometer rijden, en de behandeling herhalen, maar al na een paar honderd meter was duidelijk dat dat niet ging lukken. Dus ja, dan maar de hulpdienst bellen.

Die was net onderweg naar een ongeluk bij Grums, maar men verwachtte dat die na anderhalf uur bij ons kon zijn. Niks uit eten dus. En hoe zouden we daarna thuis komen? De bushalte is nog steeds een kleine 10 km van huis, er lag sneeuw, het was koud, en het was donker. Geluk bij een ongeluk: buurman Erik had net even bereik toen Richard belde, én hoorde de telefoon, hij was net op weg naar onze honden. Maakte direkt rechtsomkeert om zijn auto uit te graven (het had aardig gesneeuwd de dag ervoor), en kwam ons halen. Half negen thuis. Honger dus. En koude voeten!

Thuis gauw de kachel aan en hamburgertjes in de pan. En de honden eten geven en uitlaten… De auto werd uiteindelijk pas rond middernacht bij de garage afgeleverd...

Na het eten nog gezellig een kaartspelletje gedaan. We waren allang blij dat het niet de volgende dag gebeurde, want dan zou Yuri zijn vlucht terug naar Budapest gemist hebben…. En hadden we ook Erik niet gehad om ons te redden, want die moest naar Stockholm voor zijn werk. Nu kon buurman Stig ons naar de bushalte rijden - zijn auto wachtte ook al op een reparatie, maar er wás in te rijden. 

Samen lunchen moest een deel van het etentje vervangen, en na Yuri uitgezwaaid te hebben op het station, ging ik op jacht naar een huurauto, want de garage kampte met ziek personeel, en wist niet hoe groot de schade was en wanneer de reparatie gedaan kon worden. Het eerste bedrijf, waar ik een paar jaar geleden had gehuurd, en waar ook honden in de auto mochten, was spoorloos verdwenen, bij Avis zouden ze pas de volgende dag een auto voor ons hebben. Uiteindelijk kwam ik bij Hertz terecht, en dáár had ik beet. 

In de tussentijd kon ik dan tenminste toch nog naar de opticiën voor ogencontrole. En, zoals te verwachten, een nieuwe bril. Die ga ik morgen ophalen, met de bus. Want we hebben weliswaar de auto terug, met twee nieuwe banden, maar er zit nog steeds een raar geluid en een hobbel in. Richard rijdt er heel voorzichtig mee naar het werk en weer terug, neemt voor de zekerheid een thermos warme thee en een deken mee. Donderdag een onderhoudsbeurt. Als dat maar goed gaat...