Bouwsel

We hebben een nieuw bouwsel in de tuin.

Het is het resultaat van uitwisseling van expertise, zou je kunnen zeggen. Ruilhandel, in eenvoudiger Nederlands. 

Jullie weten inmiddels waarschijnlijk al wel dat ik bijna elk week muziekles geef aan één van de buurjongetjes. Hij heeft inmiddels een klein keyboardje voor Kerst gekregen: zolang het hele gezin beneden slaapt omdat de bovenverdieping nog gerenoveerd moet worden is er geen plaats voor een piano, maar het enthousiasme is er niet minder om. Nu heeft hij een hoop leuke geluiden ontdekt, en zijn we bezig met een reuze spannend verhaal over een dag met de trein naar zee, waar iemand gered moet worden en met een helikopter naar het ziekenhuis gevlogen en bij thuiskomst een wolf die achter de schapen aanzit en door een buurman geschoten wordt. Dat alles met bijpassende geluiden. 

Maar dit even terzijde.

De vader (buurman Martin) van dit jongetje is timmerman, zelfstandig ondernemer, en dus niet echt vermogend. Als we hem een keer vragen een klusje voor ons te doen, wil hij er nooit iets voor hebben, vanwege die lessen, die zo belangrijk voor ze zijn. Het projekt van de afgelopen tijd is het resultaat van de afspraak die we nu gemaakt hebben: hij helpt ons met de bouw van een kas, we houden de uren bij, en hij krijgt die uren betaald in de vorm van muzieklessen. Dus het hele komende schooljaar kunnen we vooruit met de lessen. Voor ons is dat fijn, want er is meer te doen in en om de torp, zodat we voorlopig geen tegensputterende buurman meer hebben als we om een factuur vragen. 

De kas is de vervulling van een grote wens van me. De prijs/formaat-verhouding heeft ons tot nu toe afgeschrikt. Totdat er een paar jaar geleden een nieuw bedrijf opdook, wat het ook voor hobby-tuinders wat aantrekkelijker maakte. Geen glazen ruitjes meer. Geen dure houten constructies, geen fundamentleggerij. Zodat je de uitgave op termijn misschien zelfs nog terugverdient ook. De levertijd viel een beetje tegen, maar een dag of tien geleden kwam er dan toch een pakketje van een kilo of honderd. 

    

Ondertussen had buurman Martin al samen met onze graafmachinist buurman Stig een relatief plat stuk grond afgegraven en geëgaliseerd, kwam iemand van beneden uit het dorp met een mooie vracht stalmest.

Dat de gedeelde deuren en het raam óók als bouwpakket geleverd werden, dat viel ons even tegen, máár: nu is het gebruiksklaar. Gisterochtend om acht uur kwam het hele gezin aanzetten om te helpen het gigantische stuk plastic óver de kas heen te trekken, te spannen, en vast te zetten - later op de dag zou het weer gaan waaien. Dus Richard, Yuri, Marie-Louise en ik elk in een hoek, de kinderen met hun volle gewicht in het midden van de lange zijde bovenop het plastic, Martin die rondliep en aanwijzigingen gaf, de ladder op- en af-klom en klemmen plaatste. Op die manier was het riant binnen een uur klaar. 

Momenteel ligt er nog een onderdeel in de koelkast, trouwens...

Het raam moet namelijk automatisch openen en sluiten, afhankelijk van de temperatuur, en het onderdeel dat daarvoor moet zorgen, moet koud, gekoeld, gemonteerd worden. Alleen... daar is een speciaal plaatje voor nodig....en dat ontbreekt... Zonet heb ik een berichtje naar het bedrijf gestuurd, en had tot mijn verbijstering binnen een uur antwoord, op zóndag!!, dat het morgen op de post gaat. 

En dat is perfect, want we hebben nu toch een paar veel te koude dagen voor de boeg. De vensterbanken binnen puilen uit. Nog even volhouden!