We hadden een autootje gehuurd in Eindhoven, de dag vóór vertrek, wat we een dag later op Schiphol konden inleveren. Reizen in december is altijd wat riskant, want 'je weet maar nooit wat het weer doet', en we wilden niet op weg naar Schiphol ergens vast komen te zitten. Daarom hadden we in Noordwijk een hotelletje geboekt, in de hoop dat we nog een wandeling langs het strand zouden kunnen maken. De zee, die missen we wel, en we zijn bij lange na niet vaak genoeg in Halmstad bij Eva en Chris om in onze strandbehoefte te kunnen voorzien.
Traditiegetrouw, het was nu eenmaal begin december, iets lekkers in de schoen. Mocht de handbagagekoffer te zwaar blijken te zijn, dan konden we altijd nog een deel van de inhoud opeten! Bij Trudy, die ik al meer dan 50 jaar ken, thee gedronken. Ook daar kregen we chocoladeletters mee... Parkeren aan het strand viel nog niet mee, want de automaat wilde onze betaalkaart niet, en ook al geen briefjes van 5 euro. Bij een friettent gevraagd naar een pinautomaat, en hij stuurde ons naar de Hema, goed dat we nog wisten waar die was, want het was al tien voor zes... Het hotel was meteen aan de boulevard, en bij het inchecken werden we verrast door een upgrade naar een kamer met zeezicht! En monsters hadden we ook al niet onder ons bed, dat was fijn om te weten:
De volgende ochtend alwéér zon, dus we hebben een heerlijke wandeling gemaakt: langs het strand naar het noorden, met de wind in de rug, en lekker beschut door de duinen terug.
Verse muntthee en een groot stuk appeltaart als lunch, en wat waren we blij dat we al zo dicht bij Schiphol waren, want zelfs midden op de dag, royaal buiten filetijd, vonden we het als 'boertjes van buutn' véél te druk. Maar de auto hebben we helemaal heel kunnen inleveren. Geen schrammetje zat erop!
De volgende hindernis was de security. Ik zag mijn koffertje van de band afwijken en tot stilstand komen voor nadere controle. Terwijl ik op de douanier wachtte, die een dringend maar in mijn oren onbenullig gesprek voerde met een collega, trok ik mijn wandelschoenen maar weer aan, die deze keer probleemloos door het poortje waren gegaan. Uiteindelijk: 'Is dit uw koffer?'
-Ja, die is van mij.
-Waar gaat u naar toe?
- Naar huis, naar Zweden.
Terwijl hij het koffertje van binnen bekeek, wilde hij weten:
- Wat mist u het meest uit Nederland, wanneer u in Zweden bent?
- De markten!
-En wat mist u uit Zweden, wanneer u hier bent?
- De rust, en de frisse lucht.
Ondertussen vond hij duidelijk niet wat hij zocht:
- De computer laat iets zien wat op een scheermesje lijkt, u heeft waarschijnlijk sieraden bij u, zit daar iets bij wat dat kan veroorzaken?
Het bleek daar niet aan te liggen, en hij wist ook nog te vertellen dat het ergens bovenin moest liggen. We stonden voor een raadsel. Géén idee, bovenin lagen alleen chocoladeletters, en terwijl hij verzuchtte dat hij honger kreeg van de inhoud van mijn koffer, wees hij me dat ik aan zijn kant even moest meekijken op het scherm, misschien dat ik het herkende...?
Wat bleek het nu te zijn? Een metalen labeltje met het merk van de koffer. Op de buitenkant, duidelijk in zicht.
Daar had niemand gekeken...
Verder ging de terugreis voorspoedig, alleen maar een half uur cirkels gedraaid boven Oslo vanwege de mist, voordat we konden landen, de auto stond keurig geparkeerd voor ons klaar, en na een uurtje langzaam rijden in de mist was ook dat leed geleden. Even voor middernacht thuis, keurig volgens planning.
Moe, maar voldaan!
