Lagedrukgebied

Maandag kelderde de barometer,

's avonds ging het sneeuwen, en het bleef 36 uur sneeuwen:

Onze mooie slee, die Richard vorige maand op de balken boven de hooizolder vond, verdween bijna helemaal uit zicht...

Doordat het ook nog eens flink waaide, ontstonden er enorme sneeuwduinen in de tuin, de voordeur ging woensdagochtend bijna niet open, en het trappetje moest eerst uitgegraven worden:

 

Ook woensdag en donderdag kwam er nog sneeuw bij, in totaal 40 cm, dus Richard was wel even bezig met het gangenstelsel naar de bijgebouwen...

Voor de straat werd gezorgd: twee keer per dag kwam de sneeuwschuiver langs, en zelfs was onze parkeerplaats geschoven toen we woensdag aan het begin van de avond uit Molkom terugkwamen! Dat is het voordeel van iemand uit het dorp op de sneeuwschuiver! Onderweg naar Molkom kwamen we 's ochtends trouwens nog vast te zitten achter een bosbouwauto, natuurlijk uitgerekend op een helling naar boven. Toen die eenmaal aan de kant van de weg stond, en we een heel eind achteruit naar beneden waren gereden en vaart konden zetten, ging het weer, en we zwoeren de rest van de weg voor niets of niemand meer te stoppen... En dan denk je toch aan een 4-wheel-drive... Of misschien gewoon nieuwe spijkerbanden?

Voor een aantal bomen was de sneeuwvracht teveel van het goede, en een stukje verder onze straat op, daar waar niemand meer woont, lag het nodige dwars over de weg. Wie daar met de auto langs wil, zal een sneeuwschuiver vooruit moeten sturen, en een motorzaag meenemen. Ik zal er vanmiddag weer eens gaan kijken met de honden: gistermiddag was er tot aan de eerste omgevallen boom geschoven, maar later op de middag kwam er een grotere ploegauto (zoals ze dat hier noemen) langs, dus wie weet.

Voor de bosbewoners is het moeilijk nu, ze komen steeds dichter bij de bewoonde wereld: daar is het beter begaanbaar, én wie weet is er meer te eten. In ieder geval zag ik gisteren in de namiddagschemering twee reeën de tuin uit lopen en de weg oversteken. Dus die waren het, die aan de boerenkool hebben gezeten. Ik geef ze groot gelijk. 

Ook kwamen we "onze" elandkoe met haar kalf weer tegen, vlak bij huis, en Richard zag nog twee elanden toen hij naar zijn werk reed. Wolvensporen zijn er volop, ook bij ons op straat, we hopen nu maar dat moeder ree en moeder eland voldoende ervaring hebben om die boeven de rest van de winter ook nog te ontlopen...

Asso, Gaia en Ronja balen ook een beetje van de sneeuw - er kan buiten de geveegde paden absoluut niet gelopen worden, ze komen nog vaster te zitten dan onze auto op die helling. Ik heb geprobeerd om wat extra kunstjes met ze te trainen, maar ze hebben duidelijk teveel spring in de benen... Dus nu is Richard bezig een speelveldje voor ze vrij te maken in de tuin. Ze liggen momenteel alledrie zo dicht mogelijk achter de keukendeur te wachten...

Reflectievestjes

Een paar jaar geleden reden we met Marina vanuit Karlstad naar huis, toen nog in Molkom, en het was heel, heel donker buiten. Marina had een verzoek aan chauffeur Richard: Moet je niet groot licht aandoen? Elanden hebben denk ik geen reflectievestjes.

Vandaag bleek dat rijden met groot licht heel nuttig, toen ik met de honden na een paar uurtjes trainen op weg was naar huis. Ik zag de auto vóór mij opeens op de rem staan, en ver boven de auto uit torende een enórme zwarte bewegende massa: een overstekende eland. En inderdaad zonder reflectievest. Snel de knipperlichten aan, want achter mij kwam (het was namiddagspits) een auto heel hard aan, en vanuit mijn ooghoeken zag ik nóg zo'n zwarte massa vanuit het bos de weg op lopen. Een beetje kleiner dan de eerste, dus dat waren duidelijk moeder met kalf. Kennelijk was het een tweeling, want er kwam er nog een achteraan. Dat wandelde op nog geen 10 meter afstand voor me langs...

Vanochtend had ik ook al zo'n mazzel, toen ik de honden uitliet. Toen kwamen 'onze' ree met de overgebleven helft van de tweeling ons recht tegemoet. De wind was onze kant op, dus het duurde heel lang voor ze ons zagen. Ondertussen bleven Asso, Gaia en Ronja ongewoon braaf naast me zitten, zodat we minutenlang konden kijken. Ik vond Moeder Ree maar mager, en het is pas januari, en ze voorspellen voor de komende 36 uur 25 cm sneeuw, en volgende week temperaturen die niet boven de -10 uitkomen... Nu overweeg ik om de laatste boerenkool uit de tuin ergens in het bos te leggen - ik bedoel maar: wíj kunnen gewoon naar de winkel. Als de sneeuwschuiver langs geweest is, tenminste...

Nog even over Kerst...

Dat ik de laatste weken niet aan bloggen toekwam, had een reden: het was zo gezellig om alle kinderen weer eens thuis te hebben! 

Eva ophalen uit de stad viel nog niet mee, want het was de 23e weer eens heel, heel glad. Met Marina zouden we naar Karlstad, om daar samen met Eva en Christoffer uitgebreid te lunchen. Maar we twijfelden even of we het zouden halen, want na dooi en regen was het gaan vriezen. De 10 kilometer tot aan de grotere weg duurden meer dan een half uur, en op het laatst zagen we waarom de zandauto zo laat op de ochtend nog niet geweest was: die stond aan de kant van de weg kettingen om de banden te leggen... Op eerste Kerstdag zou Eva weer naar de stad teruggaan, om nog bij de vader van Chris Kerst te vieren, dus we vertrokken vol goede moed, de weg was weer prima, en ik had Ronja meegenomen om nog even een uurtje te trainen. En ja, jullie voelen het natuurlijk al aankomen: op de terugweg ging het ijzelen. Met een hoop geluk haalde ik precies het dorpshuis, waar een kleine parkeerplaats is, en daar heb ik de auto laten staan. De laatste 3 kilometer hebben we gelopen. Náást de weg, waar nog wat rulle sneeuw lag, was dat redelijk te doen. Ronja ging een aantal keren letterlijk plat op haar bek, omdat ze niet doorhad dat aan de riem trekken geen goed idee was. Eenmaal thuis was het héérlijk luieren:

Geen Monopoly deze keer, we hebben vijf avonden Kolonisten van Catan gespeeld, met en zonder uitbreiding. En wie kwam er de eerste avond, bij gebrek aan inzicht in het spel (was de eerste keer, dus dat mag) óm in de wol? Ja, ik.... Die avond staat bij ons in het geheugen als *de wolwinkel van Catan*

Bakdag was het natuurlijk ook. Brood, en een stuk of 200 peperkoekjes. We wachten op een onderdeel van het houtfornuis, dat moet beschermen tegen oververhitting, dus Richard heeft de oude oven uit het gastenhuisje gehaald. Koken doen we op de twee electrische kookplaatjes die we ooit voor een verbouwing van de Arnhemse keuken hadden gekocht. Met een beetje planning gaat dat best, zelfs voor vijf personen. Alleen die 200 koekjes waren een misrekening, die waren binnen een paar dagen op...

Dit jaar waren er dus drie honden die hielpen kadootjes uitpakken. Drie versnipperaars, om kort te gaan. Ze gingen nog net niet zover, dat ze zelf de kadootjes onder de boom vandaan haalden, maar het scheelde niet veel!

En muziek hadden we live. Voornamelijk Rachmaninov en Skriabin. En een beetje Bach en Bartok.

Dat het ook nog eens een witte Kerst was, maakte de sfeer helemaal af!