Drama Queen

Dit was een tijdlang de standaardhouding van Ronja wanneer je probeerde haar een halsbandje om te doen...

Inmiddels heeft ze geleerd dat er niet veel leuks gebeurt als ze niet eerst netjes gaat zitten (en op haar beurt wachten), dus dan komt de restenergie er ná de wandeling uit in de vorm van een kleine reorganisatie van de kleden in de woonkamer, om vervolgens in slaap te vallen.

Dat we haar ook weleens Ma Flodder noemen is niet zo vreemd, en in dat kader ook niet het feit dat we besloten haar te laten steriliseren... Omdat Gaia zich duidelijk niet fijn voelt wanneer ze loops is, besloten we haar dan ook meteen maar te laten helpen. Het mag dan een mooi rashondje zijn, maar zomaar even een nestje? En dan goede adressen voor die pups vinden? En, erger nog, áfstand van die pups te moeten doen na  acht weken? Nee, dat zagen we niet zitten...

Dus de beide dames werden maandag naar de dierenkliniek gereden, waar Ronja blijkbaar al meteen de bijnaam Drama Queen kreeg. Dat verbaast ons niks: bij het ophalen ging ze languit in de gang, drie keer om haar as, om vervolgens weer volle vaart vooruit te spuiten. Jaja, dat moet dan 10 dagen rustig aan de lijn lopen, niet zelf in of uit de auto springen, niet rennen, klauteren, of met andere honden spelen... Ik moet zeggen, dat dat absoluut niet te doen was: met enige regelmaat piepte ze luidkeels, om vervolgens als een kanonskogel door de kamer te schieten, en na een paar rondjes zich met een sprong van 2 meter op onze schoot te storten... Niet rennen? Niet springen? Hoezo? Omdat ze zo vreselijk krabde kreeg ze in de kliniek een soort rompertje aan, zodat ze inmiddels haar volgende bijnaam heeft gekregen: Miss Buster, vanwege de opdruk op de body. Rest me alleen nog te vermelden dat ze in deze dagen geleerd heeft op drie poten te lopen terwijl ze zich met de andere poot krabt. 

Ondanks dat alles geneest de wond best goed!

Gaia is eigenlijk een voorbeeldige patiënte, die zich ongevraagd niet beweegt. We hadden instructies om de eerste avond voorzichtig te zijn met eten en drinken omdat ze nog wat misselijk zouden kunnen zijn, maar bij Gaia kregen we er de volgende ochtend met de beste wil van de wereld nog niks in. Met een theelepeltje water naar binnen wringen was het, maar uiteindelijk nam ze wel een half Frolicje. En na 10 minuten nog eentje. Zelfs geen stukje gekookt ei, geen kaas, niks. Een likje yoghurt wel gelukkig, en na twee dagen kwam het allemaal goed. Maar ja, die stomme kap op je kop! Je kunt niet eens je eigen wond schoonmaken. Als het vrouwtje de kap heel even af doet, omdat ze hoopt dat je zelf uit je bakje gaat eten, dán moet je snel zijn, want voor je er erg in hebt, heb je de kap weer op je kop... 

Dus madam drinkt water uit een glaasje, en is drie dagen lang met de hand gevoerd...

Het beste gaat het nog met de rust wanneer er iemand midden op de bank gaat zitten, met aan elke kant een hond. Zodoende schiet het lekker op met mijn breiwerk!

En Asso krijgt elke dag een privé-wandeling met één van ons, waar hij zwáár van geniet! Het is maar goed dat Richard na het project in Noorwegen een hele week vrij heeft...

Recepten van de torp

Brandnetelthee, goed tegen hooikoorts. Er groeit er genoeg van, tussen de frambozenstruiken, dus nu drinken we het vers, maar ondertussen ligt er een portie te drogen ''voor vandewinter''. Dan nog was er over, dus dat werden roergebakken brandneteltoppen met knoflook en worstjes. 

De eerste oogst majoraan om te drogen: lekker in Italiaanse gerechten! En in bonenschotels.

Seringendiksap:

Pluk 40-60 trossen paarse of blauwe seringenbloemen, en leg ze een tijdje op witte doeken, zodat eventuele beestjes een veilig heenkomen kunnen zoeken.

Knip de stelen er zo goed mogelijk af, 

en los ondertussen 2 kilo suiker op in 2 liter kokend water.

Rasp de schil van 2 citroenen en een limoen, pers ze uit,

en voeg dat toe samen met

50 gram citroenzuur.

       

Dan kunnen de bloemetjes erbij.

Laat dat in een afgedekte pan afkoelen, 

zet het 3 tot 4 dagen op een koele plaats, roer af en toe om,

zeef daarna de bloemetjes eruit,

en giet het diksap in schone flessen. 

Het blijft niet zo héél erg lang goed in de koelkast, 

maar invriezen gaat prima!

Zevenbladpesto:

Als er nog geen basilicum is, pluk je een liter zevenblad (of brandneteltoppen of peterselie).

Daarbij: 1 dl bieslook (of extra knoflook),

1 dl zonnepitjes,

2 dl olijfolie (of een andere lekkere olie),

2 (minstens) teentjes knoflook,

2 dl grofgeraspte parmezaanse kaas, 

Grondig mengen met de staafmixer of in de blender, en in schone potjes in de koelkast bewaren - als het zover komt.

Ook dit is uitstekend in te vriezen (mocht je erg veel onkruid in de tuin hebben...)

Rondom het examen

Omdat Richard met het orkest in Noorwegen was, mochten de honden de dagen rond het examen uit logeren. Asso en Gaia in Molkom, bij de favoriete buren, Ronja bij Erik en Elli, waarmee ze heerlijk lange wandelingen kon maken, en vanwege het mooie weer ook is gaan zwemmen:

Terwijl Marina zich op het conservatorium voorbereidde op het examen, en in afwachting van oma's aankomst op de luchthaven, bracht ik de ochtend door in de Glyptotheek, één van de grotere musea in Kopenhagen. Veel Degas en Meunier, veel Deense kunstenaars uiteraard, teveel kunst zoals gewoonlijk, dus ik paste mijn aloude truc toe: wandel door de zalen, en neem uitgebreid de tijd voor de eerste 5 tot 10 kunstwerken die je raken. En zeg nu zelf, is deze kleine gewonde cupido met zijn verbandje om de elleboog niet aandoenlijk:

Mijn andere favoriet:

Het gebouw zelf mocht er overigens ook zijn...

Ontbijt op het conservatorium,

en toen iedereen weer thuis was: uitrusten! Bij geen van de honden zat er erg veel beweging in, een hele dag lang...

Prosecco uit plastic bekertjes

Een 12 voor het soloprogramma, meer kun je niet verlangen...

En dan nog een 10 voor de kamermuziek, samen met Nanna...

En ja, je idool zal maar een afstudeerconcert hebben, en je moeder moet op tijd weg van haar werk om je van school te halen, en dan zit je op de fiets en dan hoop je dat je het haalt, en dan haal je het ook nog! Dan ga je na afloop natuurlijk op de foto! En daarna de koekjes eten die Nanna gebakken had...

Dan was het ook nog eens heel spannend of oma Milu, die een dag eerder al zou komen, op tijd zou zijn... Want in plaats van op de luchthaven, kwam oma in het ziekenhuis terecht, op maandagochtend. Hartritmeproblemen, die iedereen helemaal vergeten was omdat de laatste keer al een jaar geleden was. Het kwam met dat ritme al snel goed, maar oma mocht die dag niet vliegen. Zodat ik in de trein voortdurend met oma zat te smssen om een vlucht te vinden die dinsdag nog op tijd zou aankomen. Ook dat kwam goed: om 14 uur dinsdagmiddag op Kastrup, om 16.15 het concert. 

Na afloop een minireceptie in de kantine van het conservatorium, met prosecco, cider of fris uit plastic bekertjes, de door Nanna gebakken koekjes, en chips. En dan lekker sushi eten - het klopt wel, dat Kopenhagen heel wat te bieden heeft op culinair gebied:

We bestelden een schotel voor 3-4 personen, plus nog een kleinere omdat we met ons zessen waren, om bijna tot onze ontzetting te merken dat er nóg een schaal gebracht werd, toen bovenstaande bijna leeg waren. Zodat Eva die avond nog een grote portie voor Christoffer mee naar huis kon nemen.

De volgende ochtend zouden Yuri en ik een flink stuk samenreizen naar huis. Maar we kregen een sms dat er een storing was op het Zweedse spoor, dat we naar de luchthaven moesten voor de trein of vervangend vervoer naar Malmö, om daar alsnog op de juiste trein te stappen. Eenmaal op de luchthaven was die trein inmiddels ook uitgevallen, en stonden we keurig in de rij (gelukkig met een lekker zonnetje) voor de bussen naar Malmö. Die ook niet reden. Een half uur later werd de hele meute weer teruggestuurd naar de luchthaven, omdat er opeens wel weer een trein tot aan Malmö zou rijden. Ondertussen viel vanaf Malmö de ene trein na de andere uit, zodat we in daar uiteindelijk allebei compleet nieuwe treinbiljetten kregen. We kwámen thuis, maar het werd véél chocola en een dik boek later...

En Marina? Die studeert gewoon verder: zondag naar Oslo voor een paar repetitiedagen en een concert met haar pianotrio.

Eindelijk regen!

Na twee droge zomers en een winter met weinig sneeuw dreigt er watersnood in Zweden. Watersnood in die zin, dat er een hoeveelheid regen voor een heel jaar éxtra moet vallen, om het grondwater weer op peil te krijgen. Normaal gesproken zijn augustus en september de maanden met stortbuien waardoor het grondwater wordt aangevuld, en het smeltwater zorgt gewoonlijk voor een extra boost in de lente. De situatie is zo nijpend, dat er gevreesd wordt dat in het hele land de drinkwatervoorziening niet eens toereikend zal zijn tot aan de nazomer. Men wordt opgeroepen de auto niet met de tuinslang te wassen, het gras niet te sproeien, en  op elke manier uiterst zuinig te zijn met water. 

Asso heeft nog steeds zijn wintervacht, en zocht met het zonnige, warme weer de koelste plekjes van de tuin op. En had ik alle aardappels gepoot, van alles en nog wat gezaaid, de opgekweekte plantjes konden de grond niet in, want je kon water geven wat je wilde, veel meer dan paardebloemen wilde niet groeien, zo droog was de grond.

 Schuilend voor de felle zon zaten we bij het gastenhuisje onder het afdakje, en ontdekten een vogelnestje op het gewei. Hopelijk hebben we daar niet teveel gestoord...

Twee weken geleden begon het te regenen, en nog steeds regent het iedere dag. Niet continu, geen slagregens, maar wel elke dag 5-15mm. Wat voor de gemiddelde vakantieganger een halve nachtmerrie is, is voor ons torpbewoners (en de rest van Zweden) een geschenk uit de hemel. In juni valt er in onze provincie gemiddeld 50mm regen, maar dat hebben we in een week tijd al gehad. 

En de natuur explodeerde: binnen een paar dagen stonden alle loofbomen in blad, de seringen en de narcissen bloeiden gelijktijdig, en onze akkertjes werden op slag groen. De bijbehorende temperaturen van 12-17 graden overdag zorgden weer even voor wat meer activiteiten binnenshuis, en dan is koken en bakken altijd even interessant:

Mochten we inderdaad die extra natte zomer krijgen, met inderdaad een heel jaar extra neerslag, dan hebben we nog zo'n 800mm te gaan, de komende maanden. Dan ben ik toch wel blij dat dat niet als sneeuw valt, want dan praten we over een pak sneeuw van 8 meter...

Sleutelbewaarder

We integreren steeds meer in deze kleine gemeenschap: nu ben ik de nieuwe sleutelbewaarder van Björnvålsfallet. De werkgroep had een klusdag, afgelopen weekend, om het huis weer helemaal in orde te maken voor het nieuwe verhuurseizoen, nadat het afgelopen winter 2 maanden verhuurd is geweest aan iemand die hier tijdelijk in de buurt werkte.

Het begon met de aanblik van een lege linnenkast op de slaapkamer... Maar gelukkig bedacht Kristina, van wie ik de sleutels overneem, dat ze het linnengoed op de bovenverdieping had opgeborgen, zodat de huurder zijn eigen spullen kon opbergen.

Maar de lege spijker in de keuken, waar eerst de klok hing, zorgde voor nieuwe bedenkingen. Hoe verder Kristina vorderde met de keukenkastjes, hoe sterker ze haar gevoel werd dat er meer ontbrak. Een inventarisatielijst is er niet, dus dat wordt één van de eerste dingen die ik ga regelen. Evenals een lijstje van wat er onder "schoonmaken" verstaan wordt, want we vonden nog stukjes zeep op de vloer van de douche, een overvolle asla in de kachel, en een dikke laag stof onder het bed...

Na de koffie werd er gras gemaaid en kantjes geknipt, en zo ontdekte ik een aangevreten plank aan de achterkant van het huis. Aanvankelijk dacht ik dat er misschien ratten bezig waren geweest, maar volgens de loodgieter, die meehielp de houtschuur op te ruimen, wezen de gaatjes in het hout op een insect - en moet de verzekering gebeld worden. Geen grote schade vooralsnog, maar er moet wel iets aan gedaan worden.

We waren verbaasd te zien dat de houtschuur leeg was. Bovengenoemde loodgieter plukte nog wat restanten uit de aarden vloer en verzamelde rondslingerende planken om op te zagen. Maar dat was alles wat er nog was. De houtschuur staat altijd open, en we vragen ons af wie dat hout zo schoon op heeft gemaakt zonder dat te melden. Nu is er 2 kubieke meter besteld, en tot die tijd kunnen de huurders hout bij Kristina halen. Of bij ons.

Er waren die dag niet zo heel veel vrijwillers op komen dagen, dus we kregen niet alles gedaan. Voor komend weekend heb ik een melding op de plaatselijke facebookpagina gedaan - hopelijk komen er veel, dan is het zomaar klaar.

Gistermiddag kon er in ieder geval geen hout geleverd worden, het waaide daarvoor te hard:

Dan is het toch wel handig dat je buren hebt met een tractor en een motorzaag:

Buitenlands nieuws

Kopenhagen:

Over anderhalve week speelt Marina haar examenconcert. Niemand twijfelt eraan of dat goed zal gaan, en niemand wil dan ook dat concert missen. Arme Richard kan er niet bij zijn, omdat het orkest dan een opera speelt in Halden (Noorwegen), in de openlucht, aan de voet van een schitterende burcht. Maar ikzelf heb logies voor de honden geregeld, en de treinreis geboekt. Eva en Yuri komen vanuit Jönköping. Oma Milu maakt dankbaar gebruik van het feit dat je van Eindhoven rechtstreeks naar Kopenhagen kunt vliegen, en komt ook! Het is lang geleden dat ik alle kinderen plus oma bij elkaar heb gezien, dat moet in de vorige zomervakantie geweest zijn, dus nog afgezien van het concert wordt het féést!

Praag:

Eíndelijk kwam ook voor Marina de officiële brief van de organisatie die de uitwisselingen voor de studenten moet goedkeuren. Ze had inmiddels besloten om hoe dan ook te gaan, want de docent zelf had haar al aangenomen. Maar dat het nu helemaal in kannen en kruiken is betekent voor haar ook, dat ze een mooi stipendium (te besteden aan een studie in het buitenland) in ontvangst mag nemen, wat ze van een Deens advocatenbureau heeft gekregen. (Ja, we weten het, Kopenhagen is Denemarken, dus buitenland voor jullie en voor ons, maar níet voor een Deense firma...)

Dus in september reizen zowel Eva als Marina naar Praag. Eva voor het herfstsemester, maar Marina voor een heel studiejaar. Dat laatste vind ik toch wel erg lang! Niet dat we haar zóvaak zagen, die drie jaar in Kopenhagen, maar toch... Het zal wel een lang weekend worden voor Richard en mij. Een hotel hoeven we niet eens te boeken, want de dames hebben de beschikking over een heel appartement, gemeubileerd en wel. Toch handig als er familie in Tjechië woont!

Tokyo:

Geloof het of niet, maar ook in Tokyo hebben we familie, en wel Richard's halfbroer, die daar nu al een tijdje woont en werkt. In november gaat Richard hem daar ontmoeten, omdat hij dan weer eens met het Concertgebouworkest op tournee gaat. Eerst repeteren in Amsterdam, en daarna een week of drie op reis. We zullen hem hier op de torp dus een hele tijd moeten missen, dat zijn we sinds de emigratie niet meer gewend. Maar omdat hij zo van Azië, en met name van Japan is gaan houden tijdens al die vorige reizen, is het wel fantastisch dat hij hier vrij voor kon krijgen. Er gaat zeker een boodschappenlijstje mee!

Deje-Forshaga

Dat de fameuze US Open golfwedstrijd dit jaar op Richard's thuisclub gespeeld wordt is uiteraard klinkklare nonsens.

De wedstrijd die Richard nu (in de druilregen) loopt te spelen heet toch wel zo: de heren golfers van de club hebben hun eigen wedstrijdprogramma, en alle gezamenlijke wedstrijden hebben de naam van een groot toernooi gekregen. Het British Open staat voor 1 juli op het programma.