Digitale boeken.

Sinds een dag of wat ben ik de trotse eigenaresse van een e-reader. Krap 200 gram. Ter vergelijking heb ik een paar van mijn bibliotheekboeken op de weegschaal gelegd: minstens 400 gram. 

Je zou zeggen, dat dat niks uitmaakt, maar voor mij blijkt het een groot verschil te zijn. Ik kwam namelijk tot de ontdekking dat, wanneer ik 's avonds moe ben, of domweg wanneer ik last van mijn spieren heb, mijn armen vaak ook te moe zijn om een boek wat langer vast te houden, en dat ik spierpijn in mijn duimen krijg van het openhouden van bijvoorbeeld een paperback. Nu heb ik bij die e-reader een mooi hoesje gekocht (ik ben graag zuinig op mijn spullen), dus het is wel wat zwaarder, maar daar staat tegenover dat de helft van dat hoesje inklapbaar bleek te zijn, zodat ik het apparaatje rechtop kan zetten.

Ik was er al een tijdje over aan het nadenken, maar wat de doorslag gaf: veel boeken die ik graag wil lezen zijn niet bij de dichtsbijzijnde bibliotheek (Molkom), en zélfs niet bij die in Karlstad aanwezig. Neem nou dat boek over Amy Winehouse, waar ik in Budapest aan was begonnen: er bleek maar één exemplaar van te zijn in het complete bibliotheekbestand van Zweden. In Göteborg. Dus dat moest opgevraagd worden, daarvoor moest ik naar Karlstad, dus nu sta ik op de wachtlijst, dus dan moet ik om het op te halen wéér naar Karlstad, wéér parkeergeld betalen, en dan weet ik gewoon dat ik toch nog meer interessante boeken vind, dus dan loop ik weer met een veel te zware tas te slepen, zodat ik de rest van de dag en de dag erna geen boeken vast kan houden.

Engelse literatuur is er wel in Karlstad, maar het meeste in een Zweedse vertaling, dus dan is voor mij de lol er al af. En ze hebben maar 30 Nederlandse boeken, zag ik… 

Nu heb ik het voor elkaar, en me een apparaat aangeschaft (ik wachtte nog heel hoopvol Black Friday af, maar dat hielp niet met de prijs) wat hetzelfde systeem ondersteund als de Zweedse bibliotheken. Dus in theorie kan ik nu alles lenen en lezen wat in Zweden aanwezig is. En boeken aanschaffen bij bol.com. Niet bij Amazon, die hebben een eigen systeem, maar dat werkt dan weer niet bij de bibliotheek.

Na een goede anderhalf uur heb ik dit weekend zelfs kans gezien om de läsplatta (lees-plaatje, volgens de Zweedse logica) aan de praat te krijgen, én mijn eerste bibliotheekboek te lenen. Voor alle zekerheid een boek wat gewoon aanwezig was. Vandeweek ga ik mijn geluk beproeven met het opvragen van een boek elders uit Zweden. Maar eerst even The Godfather uitlezen, als tastbaar boek. De film heb ik nooit gezien, het boek nooit gelezen, dus ik vond dat ik dat gat in mijn algemene ontwikkeling nodig moest opvullen.

Wat ik alleen niet snap is, dat ik nu opeens geen foto's meer van mijn mobiel in de laptop kan zetten. En de foto's die al in de laptop zitten krijg ik niet bij de blog gevoegd. Dus ik ben bang dat ik bij het downloaden en updaten van allerlei programma's misschien per ongeluk iets anders heb gewist, dit weekend... Ik ga daar morgen nog een keer mee prutsen, maar voor vandaag moeten jullie het even met een kale blog doen. 

Kerst vieren in november?

We missen Sinterklaas.

De grijze weken in november met guur en saai weer, (en grijs, en nat) gingen ons zo de keel uithangen, dat we ons begonnen af te vragen of we niet gewoon Kerst konden gaan vieren op 25 november... Mag de Adventtijd hier in Zweden uitbundig en nadrukkelijk aanwezig zijn, dat helpt je de novembermaand niet door, en Sinterklaas was daar altijd bijzonder geschikt voor. (Al moet ik zeggen dat we graag vér blijven van alle Pieten-discussies.) En dan ná Sinterklaas de Kerstboom neerzetten.

Als het buiten eenmaal donker is, en de gordijnen zijn dicht, dan gaat het al een stuk beter, zeker wanneer er twee hondenzusjes zijn die zich op de keukenbank proppen: het pást wel, als je maar graag genoeg wilt!

We appten een paar foto's in de 'Family-groep', en kregen van Marina de reactie: Ik wil naar huis!

Ze voegde de daad bij het woord, dus er wordt een paar dagen flink gemusiceerd op de torp: als alles volgens plan verloopt, speelt Richard mee op haar examen-concert. Specialisatie: Tsjechische muziek. 

Soms ben ik in de keuken bezig, en is de schuifdeur naar de kamer dicht. Dan ligt Asso pal voor de deur te luisteren. Maar hij ligt het liefst in de grote zwarte stoel. Vanmiddag was hij zelfs zwáár aan het twijfelen of hij wel mee zou gaan wandelen, want Marina was aan het studeren. Onze grote kleine muziekvriend!

Glöggkruiden bracht Marina mee uit Kopenhagen, die hebben heerlijk staan trekken. Met piri-piri pepertjes. En dropwortel. 

De rode wijn hoeft dan alleen nog maar verwarmd te worden - dan blijft de alcohol er lekker in. Dat hebben we inderdaad gemerkt. Niemand hoefde een tweede glas. Maar het waren best grote glazen, dat moet ik toegeven. 

Sinterklaas is weer even vergeten, en hoewel het vanmiddag heel even sneeuwde, vieren we dit jaar waarschijnlijk toch gewoon Kerst in december. Dat halen we wel!

De douchekop lekt?

Inmiddels zijn we alweer ruim een week thuis. Het was overigens wel behoorlijk saai en stil thuiskomen, zo zonder dat er honden op de uitkijk staan, zonder vreugdegehuil om het weerzien, zonder gestuiter om je benen of gehap naar je neus. Dat kwam een dagje later.

Op de badkamer was het niet echt stil, merkte ik, want de douchekop drupte. Stom, dacht ik, hebben we de kraan voor vertrek niet goed dicht gedraaid, heeft dat dagenlang gelekt, het ziet er niet uit, het lijkt wel roest in het water, wat smerig... 

Wácht! 

DE DOUCHEKOP DRUPT!

Dat betekent dat er water uitkomt!

Dat is onderhand twee maanden geleden voor het laatst gebeurd!

Uit de kraan boven het wastafeltje stroomde, bij nader onderzoek, gewoon water, en uit de douche kwam ook al een straaltje, toen ik het verder open draaide!

Maar wat een kleur…

De volgende dag, terwijl ik de honden ging ophalen, controleerde Richard de bron, en daar stond weliswaar wat meer water in, maar de trechter (of is het een filter?) onderin zag er vreselijk geoxideerd uit, dus dat werd een telefoontje naar de loodgieter, wiens vader in de jaren '60 de leidingen had aangelegd. Hij stelde ons meteen gerust: die kraan onderin de bron, daar moeten we niet aankomen, die is na al die jaren geweldig kwetsbaar en moet niet breken. De vorige keer dat de bron droogviel, in de jaren '80, zei hij, was het water ook verkleurd, en dat komt doordat er een aanslag op de buizen neerslaat. 

We moesten elke dag de kraan zo'n 5 tot 10 minuten laten lopen (natuurlijk vingen het water op in emmers, want je weet maar nooit hoe lang het 'houdt'...), en na een week moest het helder zijn, en bruikbaar voor consumptie. Misschien de eerste paar keer koken voor de zekerheid, en over een maand laten testen? Het water was na een dag al helder, en gisteren heb ik heel feestelijk de eerste was te drogen gehangen. Na máánden weer op eigen torp gewassen! 

Nadat we een paar dagen geleden nog een dikke 30 mm regen kregen binnen 24 uur, komt er inmiddels ook uit de douche een flinke straal. De boiler kan weer aan, geloof ik, we hoeven niet meer te rommelen met een emmer en kannetje, als we ons haar willen wassen. 

Vermoedelijk, nee, zeer waarschijnlijk, blijven we nog heel lang angstvallig zuinig met water...

Groeten uit Budapest: Een bewogen avond!

Na het afscheid van Eva en Christoffer, gaven we in de Music Garden van het hotel onze pijnlijke voeten even rust: in ons arrangement was een dagelijkse 'Wine and Cheese Reception' inbegrepen. Ik moet zeggen dat het na een hele dag lopen en staan en slenteren heerlijk is om niet helemaal moe op de kamer te belanden, maar even bij live muziek een glaasje wijn te kunnen drinken. Even napraten, wat kaas en (heerlijke Hongaarse) worst en fruit erbij…

En dan zie je door het glazen dak alle verlichte balkons van de kamers, zó leuk!

Van bovenaf is het absoluut sprookjesachtig:

Onze vooruitziende blik had ons in de namiddag nog een heerlijke pedicurebehandeling doen boeken, compleet met voetmassage, maar… eenmaal op de kamer kregen we een telefoontje dat de pedicure plotseling ziek was geworden. Even wist ik me geen raad: ik heb toch altijd al zo'n last van mijn benen, ik had me er zó op verheugd… Gelukkig zijn de hotelgasten altijd welkom in de Spa, dus na een telefoontje naar Marina, Yuri en Richard's moeder, dat we een uurtje eerder zouden gaan eten, gingen we toch nog even naar beneden, waar even zwemmen en vooral de sauna ons toch weer aardig deden bijkomen.

Om de hoek hadden we een restaurantje gezien met écht Hongaars eten. Karper gegeten! Zó lekker! Toen we weer buiten stonden hoorden we muziek, en werden onmiddellijk door Marina en Yuri meegetroond naar het plein voor de Stefansbasiliek, het klonk al net als vroeger: Kom gauw mee, snel! Toen we jullie gingen ophalen was er een lichtshow bezig, misschien herhalen ze die nog een keer!

Op drie lange tafels vóór de basiliek stonden honderden en honderden lichtjes te branden... De Hongaarse Opstand uit 1956 wordt al vele jaren met een lichtshow herdacht. Hongarije heeft, memoreerde onze gids de vorige dag, nog niet eens 30 jaar een democratie, altijd is het land overheerst geweest. Door de Turken. Door de Oostenrijkers. Door de Russen. Dat mag niet vergeten worden, er zijn niet zo heel veel Hongaren, het taalgebied is bijzonder klein. We merkten het in het hotel al, waar al bij het inchecken heel discreet de vraag gesteld werd: Misschien is het te persoonlijk, maar hééft U Hongaarse voorouders?

Na afloop waren we allemaal aangedaan - Richard's moeder, die in Tsjechië is opgegroeid, had het aardig te kwaad: het ging destijds in Tsjechië al niet veel anders. Eerst de 2e Wereldoorlog, daarna de Russische overheersing. In 1969 in Nederland beland, kon ze vervolgens meer dan 20 jaar niet terug - ze zou aan de Tsjechische grens zijn opgepakt. Alles veranderde pas in 1989/90, en alles kwam weer even boven.

Later op de hotelkamer, hebben we nog lang zitten praten, en ze probeerde zich de schaarse familie van Richard's Hongaarse vader te herinneren, íemand heeft nog lang in Budapest gewoond, er moet een neef in Amerika zijn, maar de rest? Na dit alles is Richard, die tóch al begonnen was Hongaars te leren, vást voornemens om het uit te gaan zoeken. Hij weet zo ongeveer niets van zijn Hongaarse familie, en dat heeft hem altijd al dwarsgezeten…

Het was maar goed dat Richard's moeder van het hotel óók zo'n fles wijn met glazen op de kamer had gekregen, zodat we er een paar waterglazen bijhaalden en uiteindelijk met ons vijven de avond plezierig konden afsuiten. Wát een emoties opeens!

Groeten uit Budapest: dag 3, eindelijk taart!

Vraag me niet waar dit was, maar we kwamen door de 'Lazar straat'

Na het strakke draaiboek van de zaterdag, begonnen we de zondag heerlijk rustig. Iedereen wilde graag de stad verkennen, dus we hebben dat in ploegen en in ieders eigen tempo gedaan. Rich en ik zijn met schoonmama eerst op ons gemak naar Yuri's adres geslenterd, nadat Rich aan een verbijsterde portier vroeg waar het noorden was, want die kant moesten we op, volgens de GPS. De portier wist het al evenmin als Richard, maar omdat het niet ver van het parlement was, kwam het goed. Díe richting kon de portier probleemloos wijzen. Yuri woont naast de Lidl, trouwens, hoe goed kun je het treffen als student? 

Vervolgens gingen schoonmama en ik met Yuri met de tram (om de voeten en de energie te sparen) naar Margit-eiland, waar Rich en Marina tegelijkertijd lopend aankwamen. En wat een weer! Ruim 20 graden, zon, ongelooflijk wat heerlijk om de jassen gewoon op de kamer te kunnen laten. Volgens onze gids van gisteren wil er begin november al wel eens sneeuw liggen, en 15 november hoort de openluchtijsbaan open te gaan - ze hebben nu de grootste moeite om die bevroren te krijgen. Geen wonder!

Pianist ben je en blijf je, Marina, dat is wel duidelijk:

Al wandelend hadden we al wel muziek gehoord, maar niet verwacht dat de fontein-show wegens goed weer was geprolongeerd. Precies toen we daar Eva en Chris tegenkwamen (op ijsjesjacht) begon een nieuwe show. Leuk toch? 

Vervolgens wilde iedereen weer wat anders, en liepen Marina en ik via het parlementsgebouw terug naar het hotel. Zag het Parlement er gisteren van de Buda-kant van de stad al heel indrukwekkend uit,

dichterbij gekomen pastte het onmogelijk op de foto... We noteren een rondleiding voor een volgende keer.

We vonden dit subtiele monument, ter nagedachtenis aan de Hongaarse opstand, 1956, die zo bloedig werd neergeslagen. Ja, de bolletjes op de muur staan symbool voor de kogels… In de stad hingen ook veel Hongaarse vlaggen, maar met een groot rond gat in het midden - zou dat er iets mee te maken hebben? 

Gerbeaud, een van de beroemdste koffiehuizen en banketbakkers die er zijn. Daar hadden we afgesproken voor koffie met taart, en daarvandaan zwaaiden we Eva en Christoffer uit, die 's avonds alweer op huis aan moesten.

Maar niet nadat we nog even bij de metrohalte vóór het gebouw waren gaan kijken: de oudste metrolijn in Budapest, uit 1903, volgens onze reisgids. Schattige kleine gele wagonnetjes, ze rijden nog steeds. Richard wilde een foto van de kinderen, en vroeg ze even tegen die muur daar te gaan staan. Dan krijg je dus dit soort foto's…

Groeten uit Budapest, 25 jaar getrouwd!

Het Stradivari-restaurant in het hotel, waar we elke dag ontbeten. En waar de koks verse omelet of pannekoekjes voor ons bakten, de eitjes precies naar wens gekookt werden, het brood ter plekke gebakken werd, en het beleg rechtstreeks van de boerderijen kwam...

 

Budapest heeft ik-weet-niet-hoeveel bronnen, en dus vele kuurbaden. Ook ons hotel had een Spa, waar we onszelf, oma, en de kinderen op een behandeling naar keuze trakteerden, om onze feestdag lekker ontspannen te beginnen. Zwembad, sauna, massage, pedicure… Dat laatste hadden Eva en Christoffer gekozen, en volgens Chris, die door zijn werk zijn voeten en benen enorm belast, riep de pedicure *oh my God!* bij het zien van zijn voeten, waarop ze een massa gereedschap ging halen... We vonden al dat hij zo lang wegbleef…

Na de voorbestelde lunch, compleet met vegetarische variant voor Marina, werden we opgepikt door onze eigen privé mini-bus met gids en chauffeur (gewéldig goede tip van het hotel!), voor een rondrit-op-maat door de stad:

En 'op maat' was ook werkelijk 'op maat'. We hebben alles gezien wat we graag wilden zien, en nog veel meer, de gids Christine was ongelooflijk deskundig, en liet ook rustig de chauffeur een extra rondje om een rotonde rijden toen ze merkte dat één van ons een speciaal uitzicht had gemist.

 Alleen de Mattias-kerk hebben we van binnen bekeken, omdat ze vond dat we veel andere bezienswaardigheden best tijdens een groepsrondleiding konden zien - zodoende kregen we genoeg tips voor nog minstens een week in de stad.

Een staatsieportret van ons maken, daar stónd ze op, bij zo'n speciale gelegenheid. Vervolgens wist ze niet hoe snél ze iedereen weer van de rand af moest halen, ze wist maar al te goed hoeveel mensen op die plaats naar beneden zijn gevallen (en gegooid…)in een paar eeuwen tijd!

En omdat ons gezelschap 4 musici telde, nog éven snel langs een huis waar Liszt gewoond heeft, Kálmán, Bártok, snel even bij de Liszt-Akademie naar binnen,

ook nog even bij de Staatopera naar binnen (die werd verbouwd, maar: wie moet er naar het toilet, kom snel even mee!)

 Zoals we hadden gevraagd, werden de jongelui op hun eigen adressen afgezet, zodat iedereen nog even kon bijkomen en omkleden voor het diner in de Library Room, 

waar we al onze paperazzi natuurlijk op ons dak kregen:

Na het diner nog even de vijfde vleugel van het hotel bewonderd: een Bogányi-vleugel met de tot de verbeelding sprekende naam 'Star Wars'. Marina mocht het instrument later nog even, heel stilletjes (want het was al na tien uur) proberen.

Lieve mensen, wat hebben we genoten, er zijn gewoon geen woorden voor! Rich en ik kwamen, al napratend tot de conclusie, dat we deze reis waarschijnlijk nu nog wel meer waarderen, dan wanneer we dezelfde reis 25 jaar geleden als huwelijksreis hadden gemaakt. Zoals de schoonmoeder van een goede vriendin in haar speech bij hun huwelijk opmerkte: 'Trouwen' is een werkwoord!

We hebben er hard aan gewerkt, een hoop hobbels genomen, veel genoten, gehuild en gelachen. En loon naar werken ontvangen: 3 prachtige mensen als kinderen en een bonuskind, die samen met Richard's lieve moeder dit met ons konden komen vieren!

Groeten uit Budapest, dag 1

Half vijf waren we op, afgelopen vrijdag, en kwart over vijf de straat uit - nog bijna ons ontbijt vergeten mee te nemen… Een plaatsje op de lang-parkeer-plaats van het vliegveld van Oslo was gereserveerd, we waren ingecheckt, bestemming: 

Hotel Aria Budapest.

De voorbereidingen voor het hele gebeuren hebben heel wat tijd gekost, want ja, we hadden wat te vieren: toen Richard en ik 25 jaar geleden trouwden, hebben we geen huwelijksreis gemaakt, en al die jaren hebben we gezegd dat te doen wanneer we 25 jaar getrouwd waren. Dit weekend dus!

Neem nu het hotel, dat moet dan toch een beetje luxe zijn? Maar Richard weet van al zijn tournees met het Concertgebouworkest dat de luxe ketens wel heel duur, maar vreselijk saai  en onpersoonlijk zijn. We zochten iets speciaals. Dit dus, een hotel uit de Library Hotels keten, met thema muziek. Ja, hoe kan het ook anders? Vier vleugels heeft het hotel, we kregen een kamer in de Contemporary Music Wing, en deze kamer was geïnspireerd door Amy Winehouse en Janis Joplin. Dus er lagen boeken over hun leven, die ik helaas in zo korte tijd niet allemaal kon lezen, maar over Amy Winehouse weet ik nu in ieder geval aanzienlijk meer dan een paar dagen geleden.

Een fles wijn met twee glazen op het tafeltje, een persoonlijke felicitatiebrief van het hotel erbij, plus een schaaltje in een chocoladejasje gestoken aardbeien …

Met de Music director van het hotel had ik een muzikale correspondentie gevoerd, en hij had gezorgd voor een paar cd's met wat minder bekende Hongaarse muziek voor ons, en wat heerlijke zigeunermuziek voor Richard's moeder, die een kamer in de Jazz Wing had gekregen. Inderdaad, ook dat met een persoonlijk briefje erbij. De vleugels waren niet met elkaar verbonden, maar beide kamers hadden een balkon,

dus men heeft de glazen wand ertussen van slot gedaan, zodat we via de balkons bij elkaar binnen konden lopen. 

Want ja, we vonden dat mijn lieve schoonmoeder een speciaal weekendje wel had verdiend, we hebben altijd zóveel hulp van haar gehad! Dus zij logeerde 'bij ons', terwijl Eva en Chris zelf een hotel hadden geboekt, en Marina bij Yuri logeerde.

Ons nageslacht was al eerder in Budapest gearriveerd, Yuri al twee maanden geleden, voor de studie, en Marina, Eva en Christoffer waren vanuit Kopenhagen aan komen reizen. We spraken af bij de grote markthal, en hebben samen heerlijk door de donker wordende stad geslenterd. Langs de Donau was het zó mooi!

's Avonds met elkaar in de High Note Skybar op de aankomst van oma gewacht (ze had een rechtstreekse vlucht uit Eindhoven) - aanvankelijk op het dakterras, op gelijke hoogte met de koepel van de Stefan's Basiliek, 50 meter verderop. Een magistraal uitzicht over de stad. We hebben ons uitstekend geamuseerd met het lezen van de 'drankjes-en-hapjes-kaart', want men had zich laten inspireren door beroemde films. Zelfs Cauldron Cake (Harry Potter) stond op de kaart…

Jammer dat het een beetje begon te regenen, maar binnen werd er ook prima voor ons gezorgd. Er was zelfs een alcoholvrije cocktail voor mij, na de champagne... Warm. Met een hint van groene thee.