Als we in oktober niet verkeerd waren gereden, hadden we onlangs geen lamsvlees in de slowcooker gehad. Dat verhaal hadden jullie nog tegoed:
Aangezien het de bedoeling is dat ik t.z.t. agility-wedstrijdjes ga doen met Ronja, gingen we in oktober met ons allen naar Kil, (spreek uit: Sjiel, met lang aangehouden ie en een 'dunne' l) om haar aan dergelijke situaties te laten wennen. Ze reageert nog steeds wat heftig op vreemde mensen, en vooral vreemde honden, dus de bedoeling was dat we bij een onofficiële wedstrijd in Kil zouden gaan kijken. Op de website van de hondenclub daar had ik de routebeschrijving bekeken, en die leek zó simpel, dat ik aan een paar notities op een papiertje genoeg dacht te hebben.
Met de mogelijkheid dat sommige bordjes erg laag geplaatst kunnen zijn, en dat er weleens auto's voor geparkeerd kunnen zijn, had ik in mijn optimisme geen rekening gehouden. Zodoende misten we de laatste afslag, en reden kilometers en kilometers door, op een weg die steeds slechter werd, en die steeds minder 'ergens heen' leek te gaan. Uiteindelijk zette Richard de GPS van zijn mobiel aan, dus die liet ons omdraaien, en na een aantal minuten een ander klein, heel klein, weggetje inslaan. We hebben lang getwijfeld, omdat het meer een privéweg leek te zijn, maar omdat het clubhuis precies aan het eind van die weg zou staan, hebben we het er toch maar op gewaagd.
Ook dát weggetje was niet al te best, en we kwamen uiteindelijk op het erf van een boerderij terecht, waar we niet verder konden: greppels en weilanden met prikkeldraad aan weerszijden, en vóór ons een geparkeerde auto, waar iemand kratjes aan het uitladen was. Het bleek de bij de boerderij horende boer te zijn, en hij had al vóórdat wij het konden opbiechten begrepen dat we verkeerd gereden waren. Dat we graag wilden keren begreep hij ook, maar dat was niet nodig, zei hij, toen hij hoorde waar we heen moesten. Als hij even mocht uitladen, zou hij zijn auto wegzetten, en dan konden we gewoon verder rijden, inderdaad naar de hondenclub. Richard hielp nog even sjouwen: veeboeren uit de omgeving mochten twee keer per week bij de plaatselijke supermarkt overgebleven groente en fruit ophalen, omdat ze door de extreme droogte van de afgelopen zomer niet genoeg hooi konden produceren, en er toch al te weinig gras was in de weilanden. We mochten wel even komen kijken in de stal.
Hij had schapen, kippen, konijnen, en een heel nieuwsgierige overijverige hond, die om de twee minuten teruggefloten werd. Een aantal lammeren stonden apart, gróte lammeren, van een ras wat ik nog nooit gezien had - hij bleek een eigen kruising gemaakt te hebben. Niet geschikt voor wol. Maar wel voor vlees. En deze 6 lammeren zouden na het weekend geslacht worden, als ze tenminste zwaar genoeg waren, want anders waren de slachtkosten te hoog. We hadden een paar jaar geleden lamsvlees gekocht toen buurvrouw Kristina liet slachten, maar die heeft nu geen schapen meer. Vandaar mijn op dat moment logische vraag aan deze boer: zou je je kunnen voorstellen een lam aan ons te verkopen, en wat wil je er voor hebben? Hij zou na het weekend bellen, als hij wist of het slachten door zou gaan.
Zodoende moesten we een paar dagen later beslissen of we een heel lam wilden, of grof verdeeld. Aangezien we het weekend erna naar Budapest zouden, en ik nooit een heel lam heb leren verwerken, reed Richard een paar dagen later naar de (biologische) slachterij in Kil om een grote doos op te halen. Daarin een grote zak met ongelabelde stukken lam. 12 Kilo totaal. Dat is allemaal in onze vrieskist verdwenen, de koteletjes gaat vandezomer een keer op de grill (als het tenminste niet weer zo'n rampzalige droge zomer wordt), en de rest belandt zo succesievelijk in de slowcooker. Lékker!!! En aangezien we gezien hebben hoe deze schapen door de weilanden gaan (de boer gaat er ook wel mee het bos in, met de hond samen, maar 's avonds gaan ze allemaal naar binnen, vanwege de wolven in de buurt) hadden we er als beginnende veganen helemaal geen moeite mee om voor onze logees lamsvlees klaar te maken en er zelf smakelijk van mee te eten.
Uiteindelijk zijn we toch nog redelijk op tijd bij de agility wedstrijd terechtgekomen, waar we op gepaste afstand hebben gekeken. Ronja blafte dapper naar alles en iedereen, tótdat ze erachter kwam dat wanneer zíj blafte, Asso en Gaia snoepjes kregen… Op een gegeven moment ging het bekkie open voor weer een blaf, maar er kwam geen geluid, dus toen kreeg ze natuurlijk de jackpot! We hebben nog wat kijk-wedstrijden te gaan, maar ik ga er vanuit dat het goed komt, en dat ze zelf ook mee kan gaan doen. Alleen hoop ik, dat we niet de volgende keer ook verkeerd rijden - je weet maar nooit waar we mee thuis komen...
