Luchtbel in de schoorsteen etc

Het probleem met het fornuis is opgelost! De schoorsteenveger heeft ons weer een hoop geleerd: 

Met dit soort weer, (zon, warm, en dan weer regen, koud) wil er nog weleens een soort luchtbubbel in de schoorsteen ontstaan die daar vastzit. Dus dan trekt het niet. Vervolgens opende hij een heel klein luikje in het fornuis, tussen de beide ovens, stopte daar een vel krantenpapier in, en stak dat aan. Prompt een mooi vlammetje. Vervolgens werd er een krant aangestoken in het fornuis, en daar was de trek zo goed dat de lucifer uitwaaide... Geen wonder, dacht ik, meneer, u hebt net de schoorsteen geveegd, dus daar kan geen obstructie meer in zitten. Maar goed. 

Om een lang verhaal kort te maken (voor zover dat voor mij mogelijk is...): géén probleem met het rookkanaal, en géén probleem met het fornuis zelf, dus we hebben alweer meerdere keren op hout gekookt en brood gebakken. En inderdaad trok de schoorsteen weer een keer niet, maar nu ken ik de truc. 

Ik had graag een mooie foto van een gezellig brandend fornuis willen bijsluiten, maar ik werk nu aan Richard's laptop, oftewel 'mijn oude' chromebook, waar ik eeuwig en altijd ruzie mee had. Mijn eigen laptop wilde namelijk opeens niet meer starten. Normaal gesproken zijn ook daar trucs voor, zodat je, eenmaal op het startscherm gekomen, probleemoplossend te werk kunt gaan. Maar zelfs buurman Erik kreeg dat niet voor elkaar. Dus ben ik gisteren naar de stad gereden om het apparaat te laten nakijken. 

Mevrouw, dat gaat waarschijnlijk niet zo lang duren, uw laptop moet opnieuw geïnstalleerd worden, u krijgt een sms-je als het klaar is. En dat is dan 700kr. 

Een paar uur later kreeg ik een sms-je. Of ik even contact wilde opnemen met klantenservice? Nadat ik me op mijn nieuwe mobiel (ik probeer me na een iphone nu in te werken in de geheimen van een android) door een heel keuzemenu had heen geworsteld was ik al meteen aan de beurt. Het bereik op de torp hield, gelukkig, en de mevrouw aan de andere kant van de lijn kon ik zelfs bijna altijd verstaan. Er was gebleken dat dat opnieuw installeren niet zo eenvoudig was, dus eigenlijk moest de laptop doorgestuurd worden - of ik daar mee akkorrd ging? En ja, het werd dan wel wat duurder.... Waarom was ik niet verbaasd?

Dat het vandaag regent, verbaast me ook al niet: het is ook hier Hemelvaartsdag, en mijn moeder zei vroeger altijd dat het dan meestal regent. Ze heeft wel opvallend vaak gelijk gekregen wat dat betreft... Maar ik maak me er niet zo druk om, de dag wordt super gezellig, want omdat buurvrouw Kristina vanavond mee gaat naar de opera, zijn we er als dank tussen de middag te eten gevraagd. Ze kan érg lekker koken, dus we verheugen ons dubbel.

We gooien het bijltje er niet bij neer

Twee weken geleden zijn Richard en buurman Stig samen naar Molkom gereden: wij hebben namelijk geen aanhanger, zelfs geen trekhaak aan de auto, en er moesten wat gekregen spullen opgehaald worden. Stig was zo aardig om te helpen. Dat weekend zou iemand uit het dorp de omgewaaide bomen uit ons stukje bos komen halen en ze in 'hapklare brokken' zagen. (We hebben geen motorzaagdiploma, hij wel. Bovendien heeft hij in de bosbouw gewerkt.) Dan hoefden we de brokken 'alleen nog maar' te klieven. De daarvoor benodigde houtkliefmachine stond in Molkom op ons te wachten: vanwege verkoop van een huis overbodig geworden.

Onze bosbouwer kwam allereerst met pakweg 7 kubieke meter berkenhout aanrijden: hij had afgelopen winter uitgedund in zijn eigen bos en dit hout was over. Of wij interesse hadden? Ten eerste konden we niet begrijpen hoe je nu hout óver kunt hebben, ten tweede hadden we zeker interesse, want wat is heerlijker stoken dan berk? En berken hebben we niet op ons erf. Althans geen opstookbare. 

Zodoende lag er al een enorme berg blokken voordat er ook nog maar een boom uit eigen bos was gekomen, daar is hij gisteren nog voor terug geweest. Vijf bomen totaal (eentje hing gevaarlijk scheef, dus die moest er ook aan geloven), naar schatting een kubieke meter ongekliefd hout per boom, levert bij elkaar een kuub of 7 gekliefd hout op. 

Dat klieven/kloven schoot alleen niet zo op: de overtollige houtklief bleek zó traag te zijn, dat je per blok op je gemak een kop koffie kon drinken. Dus dat viel tegen... De bijlen in de schuur zijn ook oud, stokoud, misschien wel bijna antiek, zodat we die mooie zondagochtend bij verschillende bedrijven houtkliefmachines hebben zitten vergelijken. En de gekregen klief hebben klaargezet voor de stort.

De nieuwe, bestelde, machine zou al op dinsdag thuisbezorgd kunnen worden. Wat gebeurde er dinsdagochtend in alle vroegte: sms-je van het transportbedrijf. 'Staan die bordjes nog in Butorp, daar waar het asfalt ophoudt, dat er geen zwaarder verkeer dan 4 ton langs mag?' Tsja, die stonden er de vorige dag nog... Dan moest ik 's middags tussen twee en vier bij het dorpshuis het pakket oppikken. Punt één had Richard dan de auto mee voor zijn werk, punt twee was het pakket zwaarder dan ikzelf, en is het vanaf het dorpshuis 3 km lopen. Buren bellen? 

Lang leve de lokale faceboekgroep, waar ik dat van die bordjes voor de zekerheid even navroeg. Bel maar even naar de gemeente, vond iemand, want de weg is na de dooi al zo opgedroogd, ze zijn vermoedelijk gewoon vergeten die bordjes weg te halen... Dus ik de tuin in (daar is beter bereik met de mobiel, op sommige plaatsen althans), en na twee keer doorverbinden kreeg ik iemand aan te lijn, die me vertelde dat men juist bezig is die bordjes overal weg te halen. 

Zodat de vrachtwagen van de pakketdienst 's middags gewoon voor kwam rijden, met als kommentaar: jullie wonen wel erg ver in het bos, zeg! Maar het pakket werd wel helemaal naar de houtschuur gereden en op een pallet getild. Maar goed ook, want 's nachts begon het te regenen. En het bleef de rest van die week regenen. Dat weekend kwam Eva een paar dagen logeren, super gezellig, maar dáárna heeft Richard de nieuwe klief in elkaar gezet:

Dus sinds afgelopen woensdag zijn we eindelijk dagelijks aan het klieven. Het gaat nog wel een paar weken duren voordat het klaar is. Misschien met Pinsteren? Traditiegetrouw moet het brandhout met Pasen gekliefd zijn en minstens tot midzomer drogen... Richard had het laatst nog over een speciale bijl, die handmatig klieven makkelijker moet maken. Maar 12, 13 kuub? En dan als musicus? Ik ben wel heel erg blij met die machine!

Onenigheid

Wandelaars. 

Volgens onze honden veel te veel wandelaars.

Veel te lawaaierig vooral…

Onze dorpelingen vinden dat ook, vooral de bosbezitters onder de dorpelingen. De meeste dorpelingen dus. Dat lawaaierig dan misschien niet, maar voor de rest...

Het zit zo: onze dorpelingen hebben een soort wandelpad gemaakt naar een meertje in de buurt. Een prachtig meertje, klein maar fijn. Gezamenlijk is daar een schuilplaats tegen de wind aangelegd, alsmede een grill-plaats met een paar banken. Er ligt tegen de achterkant van de hut wat hout, voor de dorpelingen die willen grillen. Heerlijk toch?

Twee jaar geleden, toen het allemaal weer een beetje begaanbaar was na de winter, werd er weer 2 kuub hout neergelegd. Begin juni was dat op. Dat was raar. Tijdens een weekendwandeling stond er een verlaten tentje. Dat was ook raar. Wat bleek? In een naburig dorp had iemand het jaar ervoor een bedrijfje opgestart met natuur-avontuurvakanties in Zweden. Wandelen, fietsen, dat soort dingen. Op hun website werd ook reclame gemaakt voor een tweedaagse wandeling met overnachting in de wildernis. Daar wisten alle boseigenaren uit ons dorp niks van, dat bleek pas toen ze af en toe een praatje maakten met langstrekkende wandelaars. 

Kort gezegd is het zogenaamde 'allemansrecht' met voeten getreden. Het is namelijk gebruikelijk om de grond-/boseigenaar om toestemming te vragen als je op zijn terrein wilt kamperen, wanneer je weet wie dat is. Bovendien mag je niet langer dan 24 uur blijven staan, en het tentje stond er vaak meerdere dagen. Verder mag je niet stelen (hout), en je moet je troep opruimen. Wat dat laatste betreft waren de mensendrollen en al het wc-papier achter de windvang de grootste ergernis. Om nog maar niet te spreken van de brutaliteit om de grondeigenaren geen kroon te vergoeden. En het risico van bosbrand, afgelopen zomer natuurlijk bijzonder actueel. Terwijl de tochten, dat vonden ook veel wandelaars, wel héél erg aan de prijs waren. 

Er is vanuit ons dorp twee jaar lang geprobeerd om het op een prettige manier op te lossen. Men heeft bijvoorbeeld voorgesteld de wandelaars een half uurtje langer te laten lopen en dan op Björnvålsfallet te laten overnachten, etc etc, een soort samenwerkingsverband op te zetten tussen ons dorp en het bedrijfje uit het buurdorp. Dat liep niet zo goed, en uiteindelijk hoorde ik gisteren, dat de politie vandeweek een brief aan het betreffende bedrijf heeft overhandigd: de privéroute mag niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden, en aan het meertje mag men niet overnachten.

Nu ik dit schrijf, realiseer ik me opeens dat het vandaag 4 mei is, voor Zweden een dag als alle andere. Zou het een idee zijn om het begrip 'Loesje' in Zweden te introduceren?

Wat willen we nog meer?

De lente heeft de laatste weken flink doorgezet, met temperaturen rond de 20 graden was vlak na Pasen zelfs in de schaduw bij de bosrand geen sneeuw meer over. Alle beekjes en stroompjes stroomden bijna over van al het smeltwater. En niet alleen dat: ook de plassen in de traktorsporen veranderden na een dag of wat in van die héérlijke modderpoelen:

Dat ging er gelukkig in het volgende beekje weer grotendeels uit…

De teken niet, die bleven hangen, ondanks de zogenaamde tekendruppels. Vorige week was het het ergste ooit: na een hele avond plukken en pletten telde ik bij Gaia 16 stuks, bij Asso 12, bij Ronja 3, en de volgende ochtend bleken we er toch nog een stel over het hoofd te hebben gezien. 

Vervolgens droogden de meeste beekjes en stroompjes weer op. De tuin ook, de spitvork stuitte niet meer op een ondergrondse ijslaag, zodat de eerste rijen baby-aardbeiplantjes al zijn verplant. Hoe er na een paar jaar tuinieren nog steeds van alles in de grond kan zitten snap ik niet helemaal, maar het spreekt wel tot de verbeelding, historisch gezien, al die ouderwetse vierkante spijkers. Knipspijkers noemen ze dat hier, uit ijzeren platen geknipt. Dan heb je het over vóór 1930 of zo.

Bezoek hadden we ook, rondom Pasen: Marina met een vriendin, om met Richard te repeteren voor Marina's examen. Dus er werd hier al gauw een uur of vier per dag pianotrio gespeeld. Asso bleek enorm van cello te houden, en dus van Kamilla.

Wat willen we nog meer, behalve lekker weer en gezelligheid (Yuri kwam ook nog even snel een weekendje langs)? Nou, regen graag, véél regen zelfs, want al het groen in de natuur loopt explosief uit. Waar Nederland een maand over doet in het voorjaar, krijgen we hier in een week. Dat het water in onze aanvankelijk overvolle bron alweer aan het zakken was beviel ons ook niet zo - buurman Erik is al offertes aan het verzamelen voor het boren van een bron. Gelukkig heeft het vannacht een paar uur geregend, onze tonnen zijn bijna helemaal vol, en stof en stuifmeel neergedaald. De bijbehorende lagere temperaturen hadden 'ze' wel van me mogen houden, er werd voor morgenavond zelfs sneeuw voorspeld…

En als we nóg iets mogen wensen als het dan toch koud moet worden: een houtfornuis waarvan de rook door de schoorsteen naar buiten komt, in plaats van via de keuken, zodat alle ramen en deuren ik weet niet hoe lang open moeten staan zonder dat het eten warm wordt… Geen idee wat er gebeurd is, maar terwijl ik pas nog brood had gebakken, leek twee dagen later (natuurlijk precies op de aankomstdag van Kamilla) de schoorsteen volkomen geblokkeerd. Ten einde raad hebben we de smeulende houtblokken in een emmer water gegooid. 

Zelfs het papier waarmee we de boel probeerden aan te steken was niet opgebrand… Nu ben ik moed aan het verzamelen om het fornuis open te maken om te kijken of ik zelf kan zien wat er mis is. Zo niet, dan moeten we de schoorsteenveger maar even bellen. En een tactiek verzinnen voor een manier van proefstoken met een wat minder dramatische rookontwikkeling binnenshuis, mocht het weer niet lukken...

Het sneeuwt trouwens nu al, zie ik. Mogen we de sneeuw van morgen dan alsjeblieft overslaan?