Vriend of kidnapper?

Terwijl ik om half zeven aan de ochtendkoffie zat, was er een achtervolging gaande op het grasveldje van buurman Christian. Een jaar geleden was dat ook al zo, toen ma ree haar éénjarige zoontje wegbonjourde omdat ze op afzienbare termijn zou bevallen. Ik had de laatste weken al de indruk dat deze reebok misschien wel naar zijn geboortegrond was teruggekeerd, want ik heb hem een paar keer gespot. Laatst met één van 'onze' reeën bij het frambozenlandje, al kon ik niet zien of het om moeder of dochter ging.

Nu zag ik 'ree Charles' in volle vaart achter de kleine aanstormen, en had erg met haar te doen: gisteren zag ik moeder en dochter nog samen bij de vogelvoerboom, en nu stond het kleintje even later wat schichtig aan de grens van onze tuin. Ma ree was in geen velden of wegen te bekennen. Tot mijn stomme verwondering kwam ree Charles himself even later doodgemoedereerd aanwandelen, om op veilige afstand toe te kijken hoe de jongedame vogelvoer stond te snoepen. In mijn typisch menselijke interpretatie liet ze hem de beste 'eettentjes' van de buurt zien...

Ontstaat hier een nieuwe roedel, naast de roedel die beneden in het dorp al gesetteld is? Al wandelend met de honden, een uurtje later, werkte mijn brein op volle sterkte: wanneer ik dan toch zoveel last van mijn spieren heb, dat zwaar werk in de tuin (spitten/stenen uitgraven) geen goed idee meer is, kan ik me natuurlijk ook richten op aardbeien en bessenstruiken op het eerste landje, en dan op het tweede landje een dierenvoerkwekerij beginnen: zonnebloemen voor de vogels, boerenkool voor de reeën. En waar de reeën met name dol op zijn in het voorjaar, heb ik me laten vertellen:

Tulpen uit Amsterdam...

Stress op de vroege ochtend

Vanochtend belachelijk vroeg wakker geworden met pijn in mijn linker kuit. Écht belachelijk vroeg: het begon nog maar net licht te worden, en dan praten we dus over kwart voor vijf. Aangezien dat gewoonlijk niet vanzelf over gaat, ben ik opgestaan om in alle rust koffie te drinken. Tijdens de koffie tot de ontdekking gekomen dat ik in de gisteren ingediende belastingaangifte (nog steeds de nasleep van de winkel) een fout heb gemaakt. Weliswaar in mijn nadeel, dus ik verwacht niet dat de belastingdienst daar moeilijk over zou doen, maar toch... Gelukkig was de schade nog online te herstellen, zodat ik vermoedelijk wat terugkrijg, i.p.v. te moeten betalen.

Na een vroege wandeling met de honden, vulde ik nog even vogelvoer bij (gisteren hadden we een tijdlang honderden kleine vogeltjes in de tuin, blijkbaar op doortocht, dus alles was op), waarbij mijn oog viel op een hagedisje wat een veilig heenkomen zocht tussen de stenen van de aardkelder...

...en een adder, die daar in het zonnetje lag op te warmen...

Die adder heeft daar niet zo verstandig aan gedaan, heeft dat met zijn of haar leven moeten bekopen, en heeft nu een tijdelijke rustplaats in een plastic afvalzak in de container. Ik denk niet dat ik de wet heb overtreden: wanneer je een slang écht niet kunt vangen en een paar kilometer verderop weer in vrijheid laten, én het dier een gevaar oplevert voor je gezin (en ik reken drie nieuwsgierige honden daar ook toe), mag je die slang doden. Eerlijk gezegd was ik daarna wel even een beetje bibberig.

En dan te bedenken dat Richard de laatste mooie dagen vlak ernaast met het hout bezig was, wat de hele winter onder een dekzeil heeft gelegen omdat het de vorige zomer niet allemaal in de houtschuur paste. Misschien heeft die adder daar wel zijn winterslaap gehouden?

In ieder geval is het Rich gelukt om het hout droog in de schuur te krijgen: tijdens de laatste kruiwagen vol begon het te regenen. En het regent nu nog steeds.

Afzien - Over huiselijk geweld

Je moet maar durven... Dat vond ik destijds al, toen mijn nichtje voor een aantal maanden als vrijwilligster naar een kibboets in Israël (tegen de grens met Libanon) vertrok, en dat vind ik nu weer, nu ze een boek heeft geschreven, heeft dúrven schrijven, over de periode uit haar leven die erop volgde. Over het leven in de kibboets. En over 8 jaar van huiselijk geweld.

Heel vreemd, om veilig op de torp op de bank te zitten, terwijl je leest over mensen die je kent. De thee naast me werd koud, en tegen het eind van het boek, een paar uur later, had ik het zelf ook koud, terwijl de kachel toch lekker brandde... Want al had ik in die jaren wel wat gehoord over wat zich afspeelde, en al vermoedde ik natuurlijk dat er meer gaande was dan wat je hoorde, dat het zó dramatisch is geweest heb ik nooit geweten!

Huiselijk geweld komt in de beste families voor, zeggen ze. Maar je hoort er nooit wat over, en om precies díe reden heeft Roelie het boek geschreven. Om het van zich af te schrijven, maar ook in de hoop anderen te helpen. Te helpen úit die situatie te komen, voor het te laat is. Zoals ze zelf zegt: al is er maar één persoon, die hierdoor de moed vat om iets aan een schijnbaar uitzichtloze situatie te doen, dan is het boek al niet voor niets geschreven.

Achteraf verwijt ik mezelf dat ik toen niet hebt dóórgevraagd, dat ik niet ben afgegaan op mijn 'buikgevoel' dat er iets niet klopte. Maar:  je denkt (of is het wishful thinking?) dat je het je verbeeldt, en vervolgens ben je weer afgeleid van je gedachtes omdat er twee, later drie kleine kinderen om je heen denderen... 

Dat tijdens het schrijven het (angst-)zweet over haar gezicht liep kan ik me heel goed voorstellen, en ik ben zó trots op haar dat ze heeft doorgezet. Ik vind dit een bijzonder belangrijk boek: ondanks het feit dat er steeds meer taboes verdwijnen is huiselijk geweld nog steeds iets waar 'men' niet of nauwelijks over praat. Hier in Zweden heette het een tijd geleden, dat het huiselijk geweld schrikbarend is toegenomen. Maar de media waren even 'vergeten' dat er een nieuwe wet was aangenomen waardoor het aangifte doen van huiselijk geweld vele malen makkelijker is geworden.

En hoe zit het met de hulpverlening? Waar kunnen de slachtoffers heen? Op een onderduikadres zoals Roelie vond kun je niet eeuwig blijven, met wie kun je praten, wie durf je om hulp te vragen? Maar ook: wie durft hulp aan te bieden, wie durft door te vragen, wie kan zijn mond houden als er in vertrouwen, onder voorwaarde van geheimhouding, iets verteld wordt? En: waar haal je informatie vandaan, als je niet wilt dat 'men' iets merkt?

Er is veel te weinig over huiselijk geweld geschreven wat voor iedereen een beetje leesbaar en begrijpbaar is, en daarom vind ik dat dit zo'n belangrijk boek is. Eigenlijk vind ik gewoon dat iedereen dat boek gelezen moet hebben, om daarna vervolgens zijn/haar gezond verstand te gebruiken ten opzichte van zijn medemens. En dat vind ik niet omdat Roelie nu toevallig een nichtje van me is!

Hieronder een link naar een artikel wat in De Gelderlander is gepubliceerd:

https://www.gelderlander.nl/arnhem-e-o/man-die-pistool-op-hoofd-van-roelie-zette-was-haar-menaacute-n~a842f015/121806421/

1 Euro per verkocht boek gaat naar de Stichting Moviera, die (in Utrecht en Gelderland) alle betrokken partijen helpt het geweld de wereld uit te helpen!

Meer info via de website www.roeliebosselaar.nl

18 Graden en (nog wat) sneeuw

Ons uitzicht is de afgelopen 2-3 weken enorm veranderd. De zon scheen vrijwel onafgebroken, de temperatuur is de laatste dagen zelfs 's nachts niet meer onder het vriespunt gezakt.

In de tuin hadden we een nieuwkomer: een jonge reebok. Hij kwam alleen een paar dagen te laat, want de tweede zak reeënvoer was net op... Ons trouwe tweetal komt nog wel elke dag een keertje vogelvoer snoepen, maar we zien ze steeds vaker op het veldje van de buurman grazen, waar de eerste grassprietjes tevoorschijn komen. 

Inmiddels heb ik ook de duimstok naast de regenmeter kunnen zetten, die de laatste tijd nog maar net boven de sneeuw uit kwam. Ik kwam tot de conclusie dat er in twee weken tijd 45 cm sneeuw is weggesmolten. De regenmeter zelf kan ik weggooien, want die is natuurlijk stukgevroren...

Het afgelopen weekend hadden we 18 graden, en toen was het voor een hond met wintervacht wel heerlijk dat er na een partijtje raggen in de tuin toch nog een aantal plekken met sneeuw over waren. Inmiddels zijn die plekken ook weg, behalve tegen de bosrand aan, waar de zon nog niet komen kan.

Maar Asso herinnerde zich inmiddels dat er langs het huis van de buurman een sloot stroomt, waar het smeltwater nu natuurlijk flink doorheen spoelt. Dus hij gaat er met enige regelmaat vandoor, druk blaffend tegen vermeende vijanden, om kletsnat weer thuis te komen. Wanneer het hém belieft, niet wanneer Wij roepen, dus hij gaat weer aan de 15-meter lijn: we willen niet zien gebeuren dat hij binnenkort een angstig reekalfje tot een spelletje probeert uit te dagen... Gelukkig hebben Gaia en hij nu ook ontdekt dat de teil onder de regenpijp inmiddels ijsvrij is, dus zoeken ze daar verkoeling.

Heerlijk om de was weer buiten te kunnen drogen - ik denk dat we de slee wel weer een tijdje op de hooizolder kunnen zetten!

Gistermiddag kreeg ik gezelschap van een hagedisje - ik vraag me af waar die de hele winter heeft gezeten? De eerste bij en de eerste vlinders heb ik ook alweer gezien. De eerste wesp binnen had mazzel met het feit dat mijn humeur al even stralend was als het weer, dus die heb ik na een waarschuwing beleefd door het raam naar buiten gelaten. 

De eerste teek heeft het daarentegen níet overleefd. En de honden zijn van de eerste anti-teken-druppels van dit seizoen voorzien. 

Mijn van buiten én van binnen compleet versleten sneeuwlaarzen heb ik met een gróót gevoel van tevredenheid in de container gekiept! Maar waar ik mijn sandalen ook alweer heb gelaten? Ze zeggen dat het vandaag, als de mist is opgetrokken, 21 graden wordt...

Dokteren, oftewel vervolg van kwakkelen.

Speciaal voor de trouwe volgers een update van het stukje 'Kwakkelen' van een maand of twee geleden:

We hebben een nieuwe printer! Richard greep in, vóórdat ik de oude inderdaad door het raam naar buiten smeet, en nam het ding mee naar de klantenservice. Daar bekeken ze het een halve minuut, en schreven een tegoedbon uit, zodat we niet veel later een nieuwe printer in huis hadden. Die werd door mij aanvankelijk met de grootst mogelijke argwaan bekeken, maar die argwaan bleek al snel volkomen ongegrond.

Vervolgens kreeg Richard ook schoon genoeg van mijn eeuwigdurende gemopper op de chromebook, dus hij heeft die nu van mij overgekocht, en ik ben momenteel helemaal gelukkig met mijn Lenovo. Nóóit van dat merk gehoord, maar dat is niet zo verwonderlijk, aangezien ik me nooit maar dan ook nooit vrijwillig met dat soort zaken bezig zal houden.

Dus dat was dat. Nu ik nog:

Na 10 weken op herhaling bij de huisarts. Hij kon me meteen het goede nieuws vertellen dat er met mijn hart absoluut niks mis is. Dat scheelt alvast. Vervolgens wilde hij weten hoe het met de inhalator was gegaan. Nou, goed, dus ik was na de afgesproken twee maanden op eigen gelegenheid naar de halve dosis gegaan. Hij keek me een half meewarig, half lachend aan: dat was niet de bedoeling. Maar hij had zelf gezegd twee maanden! En daarna alleen als het nodig was! Dat het waarschijnlijk wel nodig was, had ik al gemerkt, want de kuch was alweer erger, dus aan die inhalator zit ik nog wel een tijdje vast. En hij heeft me op de wachtlijst gezet voor een longcapaciteitstest, want de röntgenfoto's wezen wel op 'een' probleem. 

Nog meer onderzoek op komst: we hadden het over die verhipte pijn in mijn spieren, waar ik al héél lang last van heb, maar die het laatste half jaar het dagelijks leven (en mijn slaap 's nachts) danig begint te ontregelen. Meer bloedproeven dus, om bepaalde spierziektes uit te sluiten, en voorlopig twee medicijnen die ik elk op hun beurt een tijdje moet uitproberen. Plus een verwijzing naar een fysio-kinesitherapeut, en de tip om ook acupunctuur te proberen. Tsja... zo heb je niks en zo heb je van alles... De eerste soort tabletten lijkt te werken, ik kan weer wat normaler functioneren. 

Gelukkig maar, want het is hier inmiddels lente!

Dooi.

Het dooit. Een beetje, tenminste, overdag een paar graden. 's Nachts vriest het nog steeds, en dat bespaart ons dikke blubberlagen op de gruis-en-leemwegen, wanneer de onderlaag nog hard bevroren is, en het dooiwater niet weg kan. Terwijl we nog fantastisch uitzicht hebben 

is onze leemweg vrijwel overal sneeuwvrij, terwijl aan weerskanten de wegdooiende sneeuwwallen zich heel fotogeniek omvormen tot

witte voorwereldlijke 'monsters'.

Rondom de struiken en bomen zie je de aarde al tevoorschijn komen. Zou je sneeuw kunnen wegkijken? 

We hebben zin in de lente. De eerste tekenen zijn er al: toen ik gisteren Yuri naar het station bracht, zagen we in een weiland de eerste twee kraanvogels, nog een beetje verloren in de sneeuw, maar de vogels geven duidelijk aan dat er ander weer op komst is. Of hoort te zijn: 7 overvliegende witte zwanen vanochtend.

Onze trouwe reeën hebben naast de voederplaats de eerste grassprietjes onder de sneeuw vandaan kunnen krabben. Prompt was het gisteravond nog aangevulde voer níet opgegeten. Ik geef ze groot gelijk: vers gras gaat boven droge brokken.