Fazanten in plaats van kippen?

Gisterochtend alweer schitterend weer, nu het eenmaal is gaan dooien kan de lente me niet snel genoeg komen... Terwijl ik op de ochtendkoffie stond te wachten ontdekte ik een nieuwe bezoeker in de tuin: een fazantenhaan was komen kijken of er wat lekkers tussen het vogelvoer zat. Later las ik op buurman's blog dat zijn hondje (kruising tussen een chihuahua en een jack russell) de vorige dag een fazantenhaan uit hun tuin had gejaagd - blijkbaar hadden wij nu de eer van een bezoekje.

Ik zag het al haast voor me: een troep jonge fazanten in de tuin, voor onze honden een mooie kans om aan wat groter gevogelte te wennen voor als we kippen hebben. Nu we net hondje nummer drie in huis hebben gehaald, hadden we de kippenplannen tot volgend jaar opgeschoven, maar stél dat het goed gaat met die fazanten... In Arnhem hadden we op de markt een keer bij de poelier fazant gekocht, en dat was me toch een lekker diner!...

Later op de middag zag ik ook al een ree aan de andere kant van ons slootje naar verse groene grassprietjes zoeken. Wie weet ook dit jaar weer een reekalfje in de buurt? 

Maar vandaag begon de eerste lentedag als volgt: 

Vermoedelijk moet ik voorlopig genoegen nemen met de Hollandse lente. We zullen zien hoe ik het daar morgen aantref... 

Nichtjes uit Nederland

Om nu 1500 kilometer te rijden voor een bezoekje van twee dagen... En dan weer 1500 kilometer terug... Gelukkig kon ik mijn nichtje ervan overtuigen dat ze een dagje langer moest blijven, en die extra dag werd het bovendien nog eens prachtig weer ook. Met dit nichtje Bea heb ik vroeger veel opgetrokken, logeerpartijen in vakanties over en weer tijdens de basisschool (20 salmiakknotsen binnensmokkelen in de mitella van een gebroken arm), en toen we later op de middelbare school  maar twee straten bij elkaar vandaan woonden bij haar naar de top40 luisteren (mijn ouders vonden die muziek maar niks) en wandelingen met hun en onze honden maken. Later verloren we elkaar wat uit het oog, maar dat maken we de laatste jaren weer goed. 

Dus het werd bijpraten op de wandelingen,

aan de keukentafel

en onderweg tijdens een autorit in de buurt.

En passant moest er natuurlijk knäckebröd gekocht worden, en potjes ingelegde vis, en meer van dat soort typisch zweedse zaken. Hondensnoepjes met rendier natuurlijk, het was al jammer genoeg dat ze haar Friese Stabij Binkie niet kon meenemen:

Samen hebben we een paar jaar geleden een ander nichtje, Josien, die MS (multiple sclerose) had, voor een week naar Zweden gehaald. We hebben elk een eigen stukje leven met Josien gedeeld, en zijn er een half jaar geleden samen langs gegaan, toen ik een weekje in Nederland was. Gisteravond kreeg ik een berichtje van Bea, dat Josien gisterochtend is overleden, en dat volgende week de begrafenis is. Het toeval wil dat ik volgende week in Nederland ben... Of is dat geen toeval?

Koekiemonster/Roversdochter

Ziehier het laatste witte bolwerk in de verre omtrek...

Vandaag konden we voor het eerst in de zon uit de wind op de vlonder voor het keukenraam zitten. De wegen en bospaden (laat staan de bosgrond zelf) zijn door alle dooiwater behoorlijk drabbig, maar dat weerhoudt ons en onze honden er niet van om erop uit te gaan. 

Het meeste zand valt er wel uit als ze weer opdrogen, de rest moet de borstel doen...

Ondertussen leert Ronja snel, zowel van haar nieuwe grote zus en grote broer, 

als op de hondenschool, waar we afgelopen maandag de eerste training hadden. Ze doet in elk geval haar naam eer aan:

Astrid Lindgren heeft een boek geschreven (dat natuurlijk ook verfilmd is) met de titel Ronja de Roversdochter. Dat ze al eens het botermes van de keukentafel heeft geroofd, vertelde ik laatst al eens, maar op de hondenschool gaf ze ook een mooi staaltje ten beste.

Bij binnenkomst kregen we eerst koffie, en er werd een doos koekjes op tafel gezet. Na de eerste kennismaking gingen we met de trainster naar buiten, terwijl ons drietal even binnen moest blijven, omdat zij eerst een paar oefeningen met haar hond wilde demonstreren. Toen we daarna weer binnenkwamen, schoot Ronja onder een stoel, en dan weten we al dat er iets niet pluis is. Op een stoelzitting en op de tafel stonden in elk geval een mooi aantal pootafdrukken. De koekjes waren geproefd - Ronja zat nog heerlijk te smakken! Het deksel ging op de trommel, en een andere doos werd hoog op de kast gezet, omdat ze nog een keer binnen moest blijven terwijl we met Asso gingen oefenen. En ja hoor, daarna was de ándere tafel bezaaid met pootafdrukken. Er lagen vellen wit papier op, om aantekeningen te kunnen maken, maar dat waren mooie hondenpotenprintjes geworden. Ach, zei de trainster lakoniek, ja, dat gebeurt wel vaker...

Deze week was Yuri hier ook een paar dagen, en hebben we met de honden druk geoefend. In Mariebergskogen, een leuk recreatiegebied in Karlstad, vond Asso het standbeeld van "de wolf" wel spannend, hij bestudeerde aandachtig de gezichtsuitdrukking. Daarna was het goed, en werd de aandacht weer op Yuri gericht. Want die had snoepjes bij zich, natuurlijk!

Nog twee weken tot de zomertijd...

Over twee weken begint de zomertijd... Wanneer je 's ochtends uit het slaapkamerraam kijkt, zie je dit:

Nog steeds sneeuw in en rond de tuin, maar we lijken één van de laatste witte bolwerken te zijn in de omgeving. De laatste paar dagen hadden we 's nachts een mooi aantal graden vorst (heerlijk als de sneeuw dan zo hard bevroren is bij de ochtendwandeling dat ik zelfs er amper inzak), maar overdag doet de zon zijn uiterste best, en voor eind komende week wordt er 10-12 graden voorspeld. Dooi. 

Op de kleinere wegen moet je uitkijken, deze tijd van het jaar. Niet alleen voor reeën die moed vatten en vanuit de bosrand oversteken naar de weilanden die weer vrijwel sneeuwvrij zijn, maar vooral voor gladheid:

Gisterochtend kwamen we op onze weg naar beneden de vrachtwagen met gruis en fijn grit tegen. Dus Richard moest achteruit de helling op. Wanneer je dan de wielen hoort doordraaien en voelt hoe de auto zijdelings richting greppel glijdt, heb je maar één gedachte: dat 10 uur 's ochtends rijkelijk laat is voor de zandauto... Uiteindelijk is het gelukt, en na de zandauto kwam er een vrachtwagen met aanhanger naar boven - gelukkig was de afslag naar een bosbouwweg waar we ingestoken waren op een helling, dus konden we daarna zonder problemen onze weg vervolgen. 

Een tijdje geleden was het op de weg naar Molkom zo glad. Onderweg zag ik steeds een lampje op het dashboard oplichten: ESP. Geen idee wat dat was, en ik had het te druk met het recht houden van de auto om er lang bij stil te staan. Eenmaal thuis zocht ik het op in het boekje, en het bleek een waarschuwingslampje te zijn: Als je ESP op het dashboard ziet staan betekent dat, dat de auto niet genoeg grip op de weg heeft. Ik geloof niet dat ik daar dat lampje voor nodig had...

Vandaag reden we wederom op glad ijs naar Molkom, en wel tegen een nog relatief laagstaande zon in, op een weg waar het gisteren duidelijk flink had gedooid, en waar de zandauto in het weekend nog niet was geweest. Het ging ook deze keer weer goed (we snappen nu ook waarom een slipcursus van minstens een halve dag verplicht is wanneer je hier rijxamen wilt doen), we hebben bij vrienden in Molkom koffie gedronken en daarna een heerlijk zonnige wandeling gemaakt. 

Voor Ronja waren het een massa nieuwe indrukken. Waar slaap je daarna dan ook lekkerder dan tussen baasje en vrouwtje op de bank met je kop op een slof?

Weven

Mijn vriendin en vroegere buurvrouw in Molkom had al jaren een weefgetouw staan, kant en klaar bespannen, maar van weven kwam het niet: vanwege de breedte kun je alleen maar met zijn tweeën weven. Voor mij een gouden kans: haar helpen om van de oude lappen af te komen, die in repen gescheurd worden om er vervolgens de befaamde Scandinavische matten van te maken. Zie hier een impressie van waar we de afgelopen winter regelmatig een dag mee bezig waren, terwijl we lekker aan het bijkletsen waren:

  

 

  

  

Drie matten zijn het geworden, toen waren de scheringdraden op. Gelukkig vond ze in het huis van haar ouders nog een hele lade met rollen draad. En gelukkig hebben veel mensen nog oude lappen, pyama's, lakens, gordijnen en overhemden liggen, zodat we binnenkort de volgende projecten gaan plannen, waaronder een groene mat (met misschien een beetje donkerblauw erin) voor Marina.

Ooit een wilde hond getemd?

Een paar dagen geleden brachten één van mijn nichtjes en haar vriend een bliksembezoek aan Zweden - en aan ons. Ze troffen fantastisch weer, en nadat een vers pak sneeuw had aangetoond dat het nog steeds winter is, al laten de vogels zich steeds meer horen, vertrokken ze richting Stockholm. Daarna heeft het een paar dagen enorm gedooid, kregen we 20 mm regen, en sneeuwde het vanochtend weer keihard. Komend weekend weer -5, zeggen alle weersberichten (we bekijken er dagelijks twee of drie, en meestal spreken ze elkaar zo sterk tegen dat we daarna gewoon even naar buiten kijken als we de dag willen plannen, maar nu zijn ze het roerend eens), plus 10-15 cm sneeuw.

Ondertussen hebben we onze handen vol aan deze schattige, maar wilde hond. Wild in de betekenis van: niet opgevoed. Niet opgevoed in de betekenis van: Helemáál niet opgevoed. Schattig is ze wel, en dat is soms een probleem. Een heel erg lief karakter heeft ze ook, gelukkig...

Ronja is nu ruim 13 maanden, en kent geen enkel basiscommando. Zit? Liggen? Af? Blijf? Wacht? Kom? Géén idee, welke taal je ook probeert, welk handgebaar je ook maakt. Sterker nog, ik heb géén idee hoe haar zit/lig bij te brengen; ze lijkt compleet te blokkeren, kijkt straal de andere kant op met de staart tussen de poten, één en al spanning in dat lijfje. Is ze een keer onbedoeld stout en sla je een barse toon aan, dan vlíegt ze onder een tafel of stoel...

Aan de lijn was het trekken, trekken, trekken, we hadden het idee dat ze maar uiterst zelden aan de lijn had gelopen, laat staan naast je... Toen ik haar een trainingslijntje omdeed reageerde ze tot mijn verbijstering als één van de honden uit Dog Whisperer: steigeren, worstelen, alsof ze naar het slachthuis gebracht zou worden. Inmiddels gaat het, en kan ik wandelen met drie honden aan de lijn.

Eergisteren haar geprobeerd te borstelen - wéér die paniek. Na een uur ontspande ze een beetje, en gisteren ging het beter. Vandaag gaan we verder, wie weet lukt het me een nagel of twee te knippen, want ook dat is hard nodig.

Vanmorgen weer een nieuw pak sneeuw. Misschien zorgde dat voor een overdaad aan energie, na een nacht lekker slapen, en koos ik het verkeerde ogenblik om iets nieuws te proberen? In ieder geval, de drie honden hadden al vrij snel gedrold en geplast, en ik wilde proberen Ronja met een kort riempje aan de lijn van Gaia (die meestal behoorlijk relaxed is) vast te maken, zodat ze konden leren samen aan één lijn te lopen - zodat de lijnen niet permanent in de knoop zouden raken. Weer die reactie alsof ze met een lasso gevangen was, en na twee moves zat ze zo muurvast verstrikt dat ze zowat geen lucht kon krijgen. Gaia op haar beurt stond geduldig te wachten tot ik één en ander weer had losgepeuterd...

Kortom, ondanks alle schattigheid en de hoge knuffelbaarheidsfactor heb ik nu besloten om professionele hulp in te roepen. Een half uur rijden hiervandaan blijkt een hondenschool te zijn met wel 20 verschillende cursussen. En tot mijn grote opluchting óók de mogelijkheid tot particuliere trainingen voor het geval je onregelmatige diensten hebt, zoals bij Richard het geval is. Die hondenschool ga ik bellen. Inmiddels heb ik alweer ontdekt dat de wereld maar klein is: een dochter van de buurman is daar trainster...

Tijd voor een aparte hondenblog???