Zon

 Dagen en weken gaan bijna ongemerkt voorbij, de Kerstspullen zijn opgeruimd, Ronja is weer een keer geknipt, Richard heeft tijdens de nieuwjaarsconcerten in de provincie succesvol solo gespeeld, Yuri is naar een nieuwe kamer verhuisd voor de laatste loodjes van de studie, en Marina probeert 'kinderconcerten' op te zetten in Praag.

Ik mis de reeën in de tuin, deze winter. Zolang er niet meer sneeuw valt dan dit:

en zolang die sneeuw dan ook nog eens onmiddellijk weer wegsmelt, vinden de dieren meer dan genoeg voedsel in het bos. Regelmatige waarnemingen van elanden kan ik ook al niet melden. Gisterochtend was ik zodoende blij verrast, toen ik tijdens de ochtendwandeling een elandkoe en -kalf zag. Er kán natuurlijk ook een andere verklaring zijn voor  de afwezigheid van reeën en elanden in de buurt: wolven. De afgelopen paar weken ontstond er  aan het begin van de avond vaak enige onrust onder onze honden. Meestal liggen ze dan heel tevreden te luieren, na alle activiteiten van de dag, 

maar er wordt tegenwoordig vaak geblaft en ongedurig rondgelopen om een uur of acht, terwijl we geen auto of wat dan ook kunnen horen. Buurvrouw Kristina vertelde me dat er al enige tijd een roedel wolven ter noorden van Fallet 'bivakkeert', en er wordt nogal gehuild, volgens de gasten daar. Ook beneden in het dorp reageren de honden, dus er ís iets niet helemaal pluis. 

Ondertussen laat de zon zich vaak zien, we krijgen nu duidelijk compensatie voor de decembermaand, waarin Karlstad maar 22 zonuren telde… Dus we profiteren van de al behoorlijk wat langere dagen én de afwezigheid van sneeuw: het is prima wandelweer én wegen en paden zijn uitstekend begaanbaar.

Tussen de bedrijven door ben ik een paar dagen op een neer naar Göteborg-Halmstad geweest: Eva heeft een bruidsjapon nodig. Ze had een aantal afspraken in verschillende winkels gemaakt, waarvan één zelfs aanbood om een 'Say-yes-to-the-dress-filmpje' te maken tijdens het kiezen van de jurk. Dan zou ze haar vriendinnen en champagne mee mogen nemen, en de winkel zorgde voor de rest. Verkooptrucje, vond Eva, het gaat haar helemaal niet om de jurk, het gaat haar er om dat ze trouwt. En een feestelijke dag hoort daarbij, maar zo'n heisa voor een jurk? Nee dank u. 

Dankzij haar nuchterheid, en het feit dat we redelijk dezelfde smaak bleken te hebben, hadden we in Göteborg na winkel nummer één al twee favoriete trouwjurken, waarna Eva al zoiets had van: 'als de andere zaken niet met iets veel beters komen, wordt het één van deze, dan ga ik een keer terug om nog een keer te passen en dan kan ik dat ook weer afstrepen van mijn lijstje'. De say-yes-to-the-dress-winkel viel héél erg tegen. We werden niet fijn geholpen, bijna opdringerig, opdát we maar meteen zouden beslissen, en véél te duur. 

De dag erna, in Halmstad, notabene zo ongeveer bij Eva en Christoffer om de hoek, zijn we geslaagd. Daar bleek namelijk ook één van de favorieten te hangen. Zodat we na een goed uur alweer Monopoly aan het spelen waren, want Christoffer was vroeg thuis. 

Gamification

Nee, het wil niet met de winter. Sinds de jaarwisseling heeft het een keer wat gesneeuwd, 's middags, maar al een paar uur later ging de sneeuw over in regen. Aangezien die regen op bevroren wegen viel, was het direkt spekglad. De jerrycan met strooizout staat sindsdien in het halletje, naast de trap, want we willen natuurlijk niet dat mensen of honden benen of pootjes breken. 

Voor 'de wilde dieren' is het natuurlijk wel fijn, dat hun eten nog steeds goed te bereiken is. Ik vul heel trouw dagelijks de zonnepitten bij, maar over het algemeen komt er niet veel meer op af dan enkele tientallen koolmezen, een familie pimpelmezen, en een stuk of wat vlaamse gaaien. We missen de reeën in de tuin. Heel af en toe zien we ze tijdens een wandeling, evenals een paar elanden. 

December was bijzonder donker: Karlstad telde niet meer dan 22 uur zon. Veel bewolking, veel regen, en de laatste dagen veel mist. En veel wind. Amper vorst, de aardbeiplanten groeien zelfs langzaam door! Soms mopperen we wel eens: 'Het lijkt Nederland wel'. Maar vervolgens hebben we meteen heel erg met jullie achterblijvers te doen, want volgens onze enigszins gekleurde herinneringen 'is het in Nederland altijd zo, 's winters', terwijl het ook hier nog maar amper januari is, en 'er nog van alles kan komen'. En anders gewoon volgend jaar weer. 

Zonder sneeuw moet je wel actiever zélf wat verzinnen, om niet af en toe wat triest te worden, en dat gaat met name de laatste paar weken bijzonder goed, dankzij Duolingo. Dat is een online talencursus in spelvorm, gratis in principe, zoals heel veel andere computerspelletjes, al kun je je uiteraard ook hierbij tegen betaling een premium account aanschaffen. Richard begon er een paar maanden geleden mee, om Hongaars te leren (terug naar de roots van vaders zijde), tegen Kerst begon ik er ook mee, om het Frans wat op te frissen, daarna ook met Zweeds, omdat ik zo zit te knoeien met spelling en met vervoegingen van werkwoorden. Voor de jaarwisselling kwamen Yuri en Marina, en Marina begon aan Tsjechisch, waarna Richard vond dat hij niet achter kon blijven en óók zijn Tsjechisch wilde verbeteren. Aangezien de makers van het programma beweren dat je op termijn een taal kunt leren wanneer je daar maar 5-10 minuten per dag aan besteed, dacht ik dat te gaan testen door aan Spaans te beginnen (kan ik vandezomer mooi op mijn zwager oefenen, wanneer ze allemaal een week deze kant op komen voor de bruiloft van Eva en Christoffer). Zo zaten we aan vier talen. Eigenlijk vijf, want de meeste cursussen hebben Engels als uitgangstaal. Dat kost me de meeste hartjes, want ik was nooit goed in Engels op school: al lees ik veel, wanneer ik náár het Engels moet vertalen, blunder ik het vaakst. 

Ja, hartjes verliezen wil je niet zo graag, en je verliest ze als je fouten maakt. Ben je alle hartjes kwijt, dan kun je die dag niet verder met je lesjes, tenzij je middels extra oefenen hartjes kunt bijverdienen. Je kunt ze ook kopen, voor de edelstenen die je verdient met het afronden van de lesjes. Voor elk lesje krijg je punten, doe je trouw elke dag je lesjes, krijg je bonuspunten, en dan is er ook nog eens het wedstrijdelement: je begint in de bronze league, waarvan de beste 15 spelers bevorderd worden naar silver. Daarna wordt het steeds moeilijker om bevorderd te worden: vanaf een bepaald niveau alleen de beste drie... Gedegradeerd kun je ook al worden, als je onderaan eindigt namelijk (steeds 50 cursisten, lees: spelers, per league). Kortom, we houden ons absoluut niet aan die 10 minuten per dag (niet bij dit weer in ieder geval), en dat is natuurlijk precies de bedoeling van het spelletje.

Waarop Yuri heel droog zei, dat hij weleens onderzoek kon gaan doen naar de 'gamification' van van alles in het algemeen, van deze cursus in het bijzonder, zodat we sindsdien Duits kunnen bijschrijven in het talenpakket van ons gezin. Ik geloof dat hij gisteren ook aan Spaans begonnen is, hij hád een jaar Spaans op de middelbare school, dus ja... Inmiddels is Marina alweer een dag of wat terug in Praag, maar evengoed plingt en tadaa-t het er lustig op los in Huize Lazar. Met name 's avonds, wanneer we tot de ontdekking komen dat onze concurrent in de league ons tóch weer heeft ingehaald. 

Dat zouden de eerste bewoners van de torp nóóit hebben kunnen vermoeden, anderhalve eeuw of meer geleden...