Kamer veranderd

Het was vandaag gelukkig niet zo heet hier als in Nederland, maar gek genoeg voelde de zon met de 23 graden die we hier hadden helemaal niet zo prettig. Gisteren heeft het enorm geregend, dus bij uitzondering was het veel te benauwd om buiten veel te bewegen. Dus zijn we Yuri's voormalige kamer weer gaan meubileren:

Marina's bed uit de schuur gehaald en in elkaar gezet, haar nachtkastje uit het gastenhuisje gehaald , het bureautje wat in de keuken voor het raam stond naar boven gebracht, het logeerbed weer ingeklapt tot fauteuil, en een extra stoel kan nooit kwaad.

Achter de kamerdeur is een prachtige ruimte om dozen met garens neer te zetten zonder dat ze in de weg staan, want gisteren met al die regen ben ik weer begonnen de restvoorraden in een facebookgroep te adverteren. Dat betekende tot nu toe een enorme rommel in de keuken, met overal tasjes en doosjes en dozen en losse bolletje wol, en briefjes en papiertjes, en dat betekende ook een continu op-en-neer-geloop, omdat de computer op de overloop staat. 

Die computer staat nog steeds op de overloop, want dat bleek de enige plek te zijn waar de router voor goed internet kon zorgen, en de computer is met een kabeltje aan de router verbonden. Dat viel even tegen, want het leek juist zo fijn om in de winter niet op een verwarmingsloze overloop te hoeven zitten. Omdat er op de overloop niet eens een stopcontact zit (modernisering van 1953, weten jullie nog?) loopt er nu dus nog steeds een verlengsnoer dwars over de hele bovenverdieping heen naar het stopcontact in Yuri's kamer. Die nu de nieuwe werkkamer aan het worden is. Erg veel licht is er ook niet op de overloop, alleen een klein lampje zodat je de bovenste traptree niet mist in het donker.

Tijd om een electriciën te gaan zoeken: stopcontact erbij maken. Ja, en dan ook meteen maar de electriciteit in de schuur controleren, want zagen we daar geen half-doorgeknaagde kabels lopen?

De hoeveelste verhuizing?

Wat betreft onze verhuisactiviteiten van de afgelopen 5 jaar ben ik totaal de tel kwijt geraakt... We woonden ruim een jaar in Molkom toen er een verhuiswagen kwam met de spullen uit de flat van mijn ouders: de grote bank, de digitale piano, veel kasten, al snel gevuld met boeken en foto-albums, dozen met serviesgoed, de grote villa absorbeerde het als een spons. 

Daarna hebben we alle verhuizingen zelf gedaan: 

2012, Marina naar Arvika.

2014, Marina vóór de zomer naar Molkom terug, ná de zomer naar Kastrup, en in november naar Kopenhagen.

2015, Eva naar Jönköping, en een half jaar later binnen Jönköping.

2016, wijzelf in februari vanuit Molkom naar Butorp, en nu dus Yuri naar Jönköping.

Tussendoor hebben we dan nog de piano laten verhuizen door een verhuisbedrijf, en de complete inboedel van de winkel versleept.

Gisteren waren Yuri en Richard de hele dag bezig met opruimen, inpakken, en meubels uit elkaar halen, 

vanmorgen weer een busje uit de stad opgehaald,

en onder het wakend oog van twee wantrouwige hondjes geladen.

Yuri heeft mooi op tijd een kamer gevonden, de mazzelaar, want het is moeilijker voor jongens dan voor meisjes. Hij heeft zijn eigen kamer in een appartement, waar hij keuken, douche en toilet met zijn verhuurder deelt. Dat het gebouw geen lift heeft, is alleen maar lastig als je verhuist...

Hoe ze plaats vinden om een uitschuifbaar bed met lades in elkaar te zetten? Stapelen maar, want Richard blijft overnachten...

De beerput ging open.

Het was heerlijk zonnig, en ik lag druk te luieren op de vlonder, toen ik in mijn halfslaap een helikopter dacht te horen. Het bleek een enorme tankauto te zijn, die voor het huis stopte: of ik wist waar de "slambrunn" zich bevond? Dat had ik me al een hele tijd lopen afvragen, en toevallig had ik dat een paar weken eerder aan de buurvrouw gevraagd. Ze wist het niet zeker, maar ze dacht hier:

Het zag eruit alsof daar in geen jaren iemand was geweest, een met een dikke laag mos begroeide rond betonnen deksel. Jawel, hieronder bevindt zich onze beerput:

Wanneer je op een plek als dit woont, heb je geen gemeentelijke riolering natuurlijk. In vroeger tijden ging men gewoon naar de buitenwc, en in de winter zette je natuurlijk ergens een po met deksel neer, die op de mesthoop werd geleegd. Onze torp is volgens de gegevens in 1953 gemoderniseerd (!), en we vermoeden dat toen waterleiding, douche en toilet zijn aangelegd, evenals de electriciteit. Al dat moderne stromende afvalwater werd rechtstreeks in sloot of meer geloosd, of er werd een beerput gegraven,  een eerste aanzet tot milieubewustheid.

Toen de meneer van de tankauto het deksel optilde kregen we sterk het vermoeden dat onze beerput ook uit die tijd dateert: een niet al te diepe ronde betonnen bak, met een toevoerbuis vanuit het huis, en een afvoerbuis naar de sloot waar Asso zo graag in ging liggen dit voorjaar: dat verklaart het eigenaardige luchtje en de zwarte prut waar hij dan mee vol zat... De bedoeling van zo'n beerput is natuurlijk dat alle troep netjes bezinkt en het water verder stroomt, maar of het werkt? Het is maar goed dat we geen chloor of dergelijke middelen gebruiken, geen haarverf, enz. enz.

Tegenwoordig wordt er flink gecontroleerd op het platteland, en wanneer de beerput wordt afgekeurd krijg je een periode de tijd om een zogenaamde 3-kamer-bron aan te leggen. Dan gaat al het afvalwater door verschillende lagen grond en grind, wordt daar gefilterd, en de rest komt in een roestvrijstalen tank terecht, die ook elk jaar geleegd moet worden, net als deze.

Richard was laatst vreselijk verontwaardigd: dat nieuwe systeem schijnt ook maar een jaar of tien afdoende te zijn, namelijk, en om nu elke tien jaar pakweg 10.000 euro neer te tellen voor zo'n operatie? Het klinkt mij wat onwaarschijnlijk in de oren, en toen ik de meneer van de tankauto ernaar vroeg zei hij heel lakoniek:

-Ik denk inderdaad dat deze beerput minstens 60 jaar oud is, zo was dat vroeger. Ze controleren wel, maar in de gemeente Forshaga gebeurt niet zoveel.-

En terwijl hij met het grootste gemak die deksel weer neerlegde:

-U ziet me volgend jaar weer. Tot die tijd kunt u die put gewoon vergeten.-

Zo gaat dat, wanneer je op een plek als dit woont...

Bessenplukkers...

Het is weer zover: bessenplukkers...

Vanmiddag reden we met de honden op de achterbank de weg af naar beneden, om bij vrienden in Molkom langs te gaan (en een wandeling te maken natuurlijk), en zagen op de parkeerplaats naast de brievenbussen bij de buren een busje staan. Dan beginnen er belletjes te rinkelen - het huis van de buren ligt wat van de weg af, dus klussers rijden altijd door. En ja hoor, op de helling naast de weg zes, zeven heel erg buitenlandse mensen met emmers en grote zakken aan het bosbessen plukken. Onze buurman stond midden op de weg met één van hen te praten, dus we stopten even "om te groeten".

Hij stond duidelijk te balen: "ze beroepen zich op het allemansrecht, en ik wil ze uitleggen dat dat ook inhoudt dat je niet ergens gaat plukken waarvandaan je huizen kan zien, maar niemand van hen spreekt Engels. We willen zelf graag plukken, en dan zijn er twee heel oude dames in het dorp die het bos niet meer indurven, die we hier willen laten plukken." Onze honden gingen gelukkig onrust stoken door te blaffen, en ik zei tegen Richard dat hij foto's van het busje en de mensen moest gaan maken, terwijl ik deed alsof ik telefoneerde. Het leek te helpen, want de een na de ander kwam naar beneden, en ik probeerde nog English? Deutsch? Francais? Nederlands? (Later bedacht ik nog dat ik met Rich erbij ook nog voor de vorm Pools, Tsjechisch en Russisch had kunnen proberen. Gelukkig hoefde dat niet meer, de buurman stond inmiddels het bedrijf van het busje te bellen en de plukkers legden ondertussen hun spullen in de aanhanger.

Het was hetzelfde bedrijf als vorig jaar zei hij, en volgens het bedrijf zouden ze tegen de plukkers zeggen dat ze niet in de buurt van huizen en brievenbussen mogen plukken. Maar zeg nu zelf: je wordt met een busje vol mensen de Zweedse (uitgestrekte) bossen ingestuurd in een droge zomer. Bossen met vele vierkante kilometers bosbessenstruiken, en je moet voor een grijpstuiver per kilo bessen gaan plukken. Dan kom je opeens langs een prachtig veld, direkt naast de weg, mét parkeerplaats, en de mensen lijken niet huis te zijn. Wat doe je dan?

Eigenlijk heb ik erg met ze te doen, want ze slapen in de autootjes, of kamperen ernaast, plukken zich kromme ruggen als ze niet worden weggestuurd, en wat houden ze aan geld over als ze ook nog hun eigen eten moeten kopen? (Er blijkt zelfs een boek over geschreven te zijn: Het Zweden van de bosbessen - een reis tussen bessenplukkers, gebroken beloftes en toekomstdromen.) Maar door hun manier van plukken, niet bes voor bes met de hand, maar met een bakje met tanden 

wat eigenlijk voor lingon (vossebessen) is bedoeld, waarvan de struiken veel robuuster zijn, beschadigen ze de struiken, en omdat ze zo snel mogelijk zoveel mogelijk willen plukken, vertrappen ze een hoop. Naar, maar waar. En de gewoonte om een gebied compleet kaal te plukken maakt ze niet bepaald populair, die bessenplukkers...

Stilte...

Vandaag heerste er een oorverdovende stilte op de torp... Alle gasten weer naar huis, en zelfs Richard is het weekend weg, omdat het orkest concerten heeft op Skansen, het openluchtmuseum van Stockholm... 

Ook voor de honden is het even wennen, want die hadden het uiteindelijk mooi voor elkaar: gezellig samen op oma's bed slapen:

Na al het koken voor heel veel mensen en nog meer pianomuziek,

                              

regelmatig een beetje inschikken op de bank om plaats te maken voor nog meer mensen (lees: honden),

minigolf spelen op een minibaantje (waar moet je eigenlijk staan?),

                                         na lange tijd eindelijk weer iemand hebben om stratego mee te spelen,                                          

  

           

en Marina even mijn haar laten knippen,

verdwenen Yuri en Jacco als eersten. Samen met de bus naar Arlanda, en dan naar Nederland. Voor Jacco was het de eerste vliegreis, en op mijn vraag hoe hij dat had gevonden kreeg ik Yuri's reactie: Hij vond het niet heel bijzonder - maar hij zat wel steeds foto's te maken. Jacco ging door naar huis, terwijl voor Yuri een warm welkom wachtte bij oom en tante in Waalwijk:

... En een dagje Efteling natuurlijk!

Woensdag vertrok oma, donderdag Marina en Eva, en in de wetenschap dat Yuri na thuiskomst later deze week al snel naar Jönköping verhuist (hij heeft een kamer gevonden!) moest ik wel even een paar keer slikken. Voor mijn gevoel was het opeens herfst - het weer leek er tenminste verdacht veel op, met nachttemperaturen die rond de 5 graden lagen...

Maar het valt mee: de weergoden hebben zich bedacht en trakteren nu op heerlijk weer. Dus waar was ik weer te vinden? Ja, in de tuin... Toch nog even radijsjes gezaaid, want het is nog lang (na)zomer!

Een huis vol mensen

Het wordt voller en voller in huis: vorige week kwam eerst Marina thuis, de dag daarna Richard's moeder, vandaag wordt een vriend van Yuri (vanuit Arnhem nog) opgepikt in Karlstad. Dan is het wachten nog op Eva, die een paar dagen zal komen, al dan niet met vriend Christoffer. Al is het een redelijk klein huis, toch vindt iedereen een plek om te slapen, zonder dat we tenten hoeven op te zetten. Vooral vandaag zijn we daar blij om, want er komen pittige regenbuien langs!

Met mooi weer buiten de barbecue is toch wel erg handig, als het te warm is voor het houtfornuis binnen en we daardoor maar twee electrische kookplaten hebben...

Ondertussen gaat de frambozenoogst gewoon door, de frambozenlimonade gaat direkt op (dankjewel Marina!)

en hoe de frambozen op brandewijn of wodka smaken hopen we over een week of wat te proeven.

Terwijl we dankzij oma weer een paar keer heerlijk Tsjechisch eten

is regenweer ook goed voor wat ander huishoudelijk werk

met live pianomuziek: Richard's nieuwe hobby. Precies genoeg plaats voor de pianostoel naast het logeerbed in de woonkamer!

Uit de keukenbank wordt de uit Nederland meeverhuisde Monopoly opgediept,

en: hoezo generatiekloof...Daar hebben we geloof ik weinig last van:

foto's "WhatsAppen".