Het zijn er twee!

Richard was de eerste die ze zag, toen hij met de auto de bult naar huis op kwam rijden: een ree met twéé kalfjes! Ónze ree, vermoedelijk, want die hadden we al twee dagen niet meer gezien, op het veldje.

Een paar dagen eerder zag ik op een avond een korte strijd tussen reebok en hinde, waarbij de reebok werd weggejaagd. Nu veronderstellen we, dat dat het jong van vorig jaar was, en dat het voor de hinde tijd werd om te bevallen, zodat zoonlief op eigen benen moest gaan staan, en plompverloren de wijde wereld werd ingestuurd.

Vanochtend was het mijn beurt, toen ik om een uur of zeven de ochtendronde liep met de honden. Vanuit mijn ooghoeken zag ik iets bewegen, en op nog geen 15 meter bij ons vandaan stond een reekalfje heerlijk te drinken! Nummer twee was uiteraard onzichtbaar, maar die zal zeker niet ver daarvandaan verstopt hebben gelegen. Ze hadden absoluut niet de neiging om op de vlucht te slaan, moederlief zal onze geur wel kennen na zoveel tijd... 

En de honden? Die liepen aan de lijn en hadden niks in de gaten! Gaia sukkelde achter me aan, die is nooit zo fit als ze loops is, Ronja liep heel geconcentreerd te spoorzoeken op het pad, en Asso had net een schitterende denneappel gescoord... 

Nu maar hopen dat de bosbouwers een beetje uitkijken waar ze rijden, want die zijn sinds gisterochtend alle mogelijke afval van de houtkap van vorig jaar aan het ophalen. Daarna moeten er gaten gegraven worden voor de nieuwe aanplant. 'k Had graag gezien dat ze dat een paar weken eerder hadden gedaan!

Hondenopvang

Om 5 uur vanochtend zou de wekker aflopen, maar gelukkig was ik al even daarvoor spontaan wakker geworden. Normaal gesproken zou ik me nog eens lekker hebben omgedraaid, nu was het hoog tijd om de ochtendkoffie te regelen: we zouden een dagje op Elli passen, omdat haar baasje een afspraak in Stockholm had. 

Aangezien Richard tussen de middag even in Molkom moest zijn, kon hij me met het viertal bij de wandelroute in het bos daar afzetten. Ideaal, die opvouwbare plastic waterbakjes voor de hond (VOV spreek je uit als woef), nu konden de honden eerst even lekker voltanken toen we bij de auto terug waren, 

waarna Richard en ik onszelf trakteerden op een late lunch bij ons favoriete eetcafé. In de zon op het terras met vier heerlijk rustige, moegelopen honden!

Zomers dagje

De zuidenwind bracht ons onlangs heerlijk zomerweer: de 30 graden die we vanuit Waalwijk gerapporteerd kregen waren onderweg geslonken naar een aangename 23. Na een hele dag in bos en tuin was het genieten op de vlonder, met een koel biertje binnen handbereik. Dat er meer liefhebbers waren bleek wel toen ik even naar de keuken liep: het aloude principe ''opgestaan, plaats vergaan''...

Verder geen bijzonderheden, behalve wat extra toezicht bij zaaien en verplanten,

de eerste bloeiende primula,

dat de 5 mm neerslag van de nacht voor een overvolle bak regenwater zorgde onder de regenpijp van de toch niet zo grote houtschuur,

dat Ronja na een borstelbeurt lang genoeg stil bleef zitten om een foto te kunnen maken als bewijs,

en dat Gaia nesteldrang heeft... 

Eindelijk een Nederlander!

In Nederland bléven mensen maar vragen waar Richard vandaan kwam. Het was zelfs zo, dat hij in Arnhem na een concert een keer met een uit Iran afkomstige collega naar de auto liep, en een concertbezoeker hem aanklampte en vroeg: 

-Waar komt u vandaan? 

 - Uit Arnhem.

-Ja, maar waar bent u gebóren?

-In Arnhem!

Na even een praatje met deze meneer gemaakt te hebben, liepen ze weer door, terwijl collega Farinas zei: -Kom mee, Turkje van me!

Het zal wel aan de achternaam Lazar liggen. En dan ook nog een beetje het uiterlijk misschien? Hoe dan ook, in Portugal spreekt men onmiddellijk Portugees tegen hem, in Spanje Spaans, in Hongarije Hongaars, in Tsjechië Tsjechisch, in Griekenland Grieks, en in Amsterdam regelmatig Engels... 

Alleen nu, in Zweden, spreken de mensen Zweeds tegen hem. Maar ze vragen nog steeds waar hij vandaan komt. Zoals gisteren op de golfbaan, waar hij zijn nieuwe driver ging proberen, en een vader plus zoon zich een voor aantal holes bij hem aansloten. Of hij uit Nederland kwam misschien? En na zijn bevestiging:

- Ja, want wij kennen mensen in Torsby, die een buurtwinkel hebben overgenomen. Die komen uit Nederland en praten net zoals jij!

Eindelijk, éindelijk, is Richard een Nederlander!

Warme trui, jas, en handschoenen.

Het was echt een hele week lente, de bosanemoontjes zijn er wel het bewijs van,

maar toen we gisterochtend naar buiten keken zagen we dit:

Het is de hele week al koud, met een paar graden vorst 's nachts, en een maximumtemperatuur van 7 graden overdag...  Terwijl in Karlstad de bomen in bloei staan, in Molkom de narcissen, schiet het hier geen fluit op zo, met de narcissen. Paaslelies noemt men ze hier. We zullen blij zijn als ze op Hemelvaartsdag bloeien...

Van de nood een deugd maken is ook een kunst, dus ik ben in de wolverkoop-facebook-groepen weer wat actiever geweest, en heb lekker verkocht. En op het Molkomse breicafé was het weliswaar niet druk, maar iemand had gebakken voor bij de koffie, én ik kreeg een pannelap-jurk. De hals is open, dus het jurkje kan ook gebruikt worden als cadeauverpakking voor een fles wijn. 

Morgen knapt het weer op, buiten, zeggen ze, en met de nachtvorst is het voorlopig gedaan. Het wórdt wel lente, alleen wat later dan gewoonlijk...

Pinoleden - Het Pinopad

Het Pinopad heeft absoluut niets met Sesamstraat te maken. Het is een wandelpad op en om de Pinoberg - vanwaar de naam? Géén idee... Het gebied is aan het eind van de 19e eeuw relatief kort bewoond geweest, voornamelijk door mensen die in de nabijgelegen groeves werkten. Archeologen hebben rond 2000 één en ander opgegraven en onderzocht, wat resulteerde in een fantastische rondwandeling met veel informatieborden langs de route. 

We moesten er wel eerst via een flink stuk van Butorpsleden (het Butorp-pad) heen, én weer terug, maar dat was absoluut geen straf. Hieronder een korte beeldreportage van deze pakweg 12-15 km die we gisteren aflegden: 

Wanneer de grote bedrijven een perceel kappen, moet er ook weer aangeplant worden. Tussen de dozen met anderhalf-jarige denneboompjes vonden de honden een welkome aanvulling op hun lunch: visresten met tomatensaus...

  

Heerlijk, helder water, en je kunt úren kanoën, van meer naar meer, via dit soort meanderende stroompjes.

De honden zochten onderweg afkoeling in vrijwel iedere plas en elk beekje. Desondanks is een modderbad niet te versmaden...

  

De jacht op de hazelworm (en ander ongedierte)

Bijna iedere dag zien we nu één of beide reeën, die de veilige bosrand verlaten voor het verse groen in de tuinen en de weilanden. Of een eland, net even om de hoek, tijdens het avondommetje met de honden. Het vogelvoer hangt vrijwel onaangeroerd in de sering: het is opeens zomer buiten. Het gras mag dan 's ochtends nog witbevroren zijn, overdag schieten de temperaturen omhoog, naar boven de 20 graden. 

Het zaagsel van de houtklieverij ligt nu tussen de rode en de zwarte bessenstruik, en terwijl ik een paar tijdelijke kweekplekken opzette voor wat sla en worteltjes (de officiële moestuin is nog lang niet klaar) zag ik tot mijn schrik Asso en Ronja achter "een bewegend stokje" aan zitten. Het was gelukkig maar een hazelworm,

die een veilig heenkomen zocht tussen vlonder en huis, maar ik zag ze liever wat meer afstand houden van dat soort kruipend spul - je weet maar nooit...

Richard speelt morgen de eerste golfwedstrijd van het seizoen, en haalde een doosje met oefenballen van de hooizolder, om even te gaan trainen. Daar hadden de muizen zich dankbaar over de plastic balletjes ontfermd, en er kleurrijke confetti van gemaakt. Maar er waren er nog 5 heel, dus hij kón in de tuin oefenen. 

Gisteren zaten we heerlijk bij de schuur in de schaduw te lunchen, met voor het gemak de honden aan de lange lijnen. Nog éven de borden terug naar de keuken brengen, dacht ik, en daarna lekker de schuur opruimen. En toen liep ik hierlangs:

Dat was héél duidelijk géén hazelworm. En gezien het feit dat het gewoon bleef liggen en dapper naar me siste toen ik langs liep, had ik zo'n vermoeden dat het waarschijnlijk ook geen ongevaarlijke ringslang was. Voor alle zekerheid de honden in huis opgesloten, en de foto's naar buurman Erik ge-appt. Ja dus, een adder, van 60 cm. Alle slangen zijn beschermd in Zweden, dus ook adders, zélfs als ze de euvele moed hebben in je tuin te gaan liggen...

Het officiële advies luidt: vang de adder met behulp van een bladhark, laat hem/haar in een emmer vallen, en zet er iets bovenop. Vervolgens rijd je een aantal kilometers om het beest (naar mijn idee is dat dan inmiddels een heel kwade adder) daar weer vrij te laten. Aangezien Richard net vertrokken was voor een oefenrondje golf, vroeg ik Erik of hij zich kon voorstellen met een adder een eindje te gaan rijden. Maar ook Erik had bij toeval geen auto beschikbaar: hij was 's ochtends met de auto tot voorbij de slagboom gereden (die al minstens 6 weken openstond), om na een wandeling van een uurtje tot de ontdekking te komen dat de slagboom in de tussentijd was afgesloten, dus hij wachtte op de man met de sleutel.

Al met al heeft de adder geluk gehad, want bij uitzondering, wanneer het verplaatsen niet mogelijk is, mag je een adder ook doden, in je tuin. Dus ik trok met kaplaarzen, zaklamp, hark en spade naar de houtstapel. Maar wat ik ook pookte, er kwam niks meer tevoorschijn. Ook vandaag, alweer zo'n zonnige dag, hebben we niets ongeregelds meer gezien daar. Hopelijk was het een toevallige passant... Het mag dan zo zijn dat ze veel muizen voor je opruimen, ik onderhandel dan toch liever nog een keer met Richard over de aanschaf van een kat! Arme Richard is allergisch voor katten, dus die onderhandelingen zullen niet zo héél makkelijk verlopen, met ook al drie honden in huis...

Vitamine D

Kregen we een week geleden nog een pak sneeuw, de lente is nu écht begonnen. We hoeven nu niet meer bang te zijn dat we vitamine D tekort komen, want niet alleen staat de zon inmiddels onder een hoek van meer dan 30 graden (dat schijnt nodig te zijn, wil je lichaam vit. D kunnen aanmaken), hij schijnt ook nog eens de hele dag, en dat al dagenlang. Vandaag, volgens de weerdienst, van 05.02 tot 21.05. Wat zijn we dan snel vergeten dat het niet zo heel lang geleden om half vier 's middags al hartstikke donker was! Het is in elk geval weer zwáár genieten. Een foto-impressie van de laatste paar dagen:

De voorzetramen op de overloop weggehaald, meteen wat extra ruimte voor wat zaaigoed. 

Als je tóch moet lunchen en de honden uitlaten, kun je dat maar beter combineren!

De eerste rijen aardappels zijn gepoot, en ik geloof dat ik alle aardbeienplantjes heb teruggevonden, uitgegraven en op een betere plek heb neergezet. Hoewel... Recht onder de boom waar de hele winter het vogelvoer inhing? Vandeweek toch maar vast wat gaas opzoeken...

Samen met Ronja gewacht op "de terugkeer van de hagedis". Maar terwijl ik de mobiel haalde voor een foto, heeft het beestje zich ergens goed verschanst. En een tijdje later was Ronja helemaal vergeten waarom ze daar eigenlijk lag, en viel heerlijk in slaap.

Eén van Ronja's bijnamen is "takkenwijf", vanwege alle "bossages" die tijdens een wandeling in haar vacht blijven hangen. Soms moet de schaar er aan te pas komen. Een deel van de plukken haar, die ik na het borstelen buiten had laten liggen, is al in een struik terechtgekomen. Maar momenteel heeft het gevogelte het nog te druk met het houden van luchtgevechten boven onze tuin...

Nog meer zomergasten: vorig jaar kwam er deze tijd van het jaar een ree een paar keer per dag grazen in de tuin van de buurman, die wij precies kunnen zien vanuit het keukenraam. Het lijkt wel een jaarlijks patroon te zijn, want de afgelopen week hebben we dit vrijwel elke dag gezien;