Ouderdomsrecord op songfestival

Hij zegt dat hij meedoet om in het Guinness Book of Records te komen, maar hij pakt het grondig aan:

Bij ons in Zweden zijn de voorrondes voor het Eurovisie Songfestival alweer begonnen. 

Owe Thörnqvist is 87 jaar oud, en maakte ooit carriére als rockartiest. Het leek hem leuk om te proberen een ouderdomsrecord neer te zetten op het Songfestival, hier Melodifestivalen genoemd, en pakte dat zó goed aan met zijn "warme-worstjes-boogie" dat hij na één van de voorrondes rechtstreeks doorging naar de landelijke finale. 

Bij Richard op het werk werd er tijdens de pauze natuurlijk druk over gegrapt, want is het in de muziekwereld niet zo dat men altijd wacht op iemand die "jong en veelbelovend" is? Ditmaal, vond men, was de kandidaat toch zeker wel "oud en veelbelovend", iemand die "de hele toekomst achter zich heeft", en op deze leeftijd dan misschien niet meer voor wonderkind kon doorgaan, maar absoluut als wonder-opa.

Tijdens een interview heeft Owe gezegd, dat hij zich wel kan voorstellen aan het Eurovisie Songfestival deel te nemen, áls hij tenminste niet voor die tijd een hartinfarct krijgt. 

Ja, houd hem in de gaten mensen!

Owe Thörnqvist, onthoud die naam!

24/7

Nu hebben we Ronja een week bij ons gehad, 24 uur per dag, en ze is een heel ander hondje dan dat wat een aantal dagen eerder bij de buren terechtkwam. De kromme rug is recht, en we hebben de indruk dat ze een stuk is aangekomen ook, ze voelt niet meer zo brandmager als eerst. Bij het vorige vrouwtje was ze nogal pietluttig met eten, wilde absoluut geen droge brokken, maar daar is al heel snel verandering in gekomen. Eerlijk gezegd kregen we de indruk dat ze daar bij het eten vaak niet (door het dochtertje) met rust gelaten werd, want de eerste paar keer heb ik naast haar op de grond gezeten, de eerste hapjes uit de hand gevoerd voor ze ging eten. En toen ik per ongeluk haar drinkbakje een stukje verplaatste terwijl ze aan het eten was, schoot ze bijna een halve meter achteruit van schrik. Na twee dagen at ze haar bakje elke keer schoon leeg. Dat kon zo weer de kast in, zeg maar.

Terwijl ze meer gewend raakt en wat meer doorvoed is, wordt ze ook steeds meer de Ronja met bepaalde aangeleerde of onafgeleerde trekjes, en krijgen we langzamerhand een beetje een beeld van het werk dat we met haar de komende tijd moeten verzetten. Dat ze een kruising is tussen een amerikaanse cocker spaniel en een poedel houdt in, dat het een jagertje is. Loopt continu ofwel met de neus aan de grond ofwel is om zich heen aan het kijken waar ze achteraan kan gaan. Gisterochtend ging dat even mis: we konden aanvankelijk de drie honden los laten lopen bij ons achter (die wandeling langs Gekke Katrin), en ze dolden en renden maar bleven goed in de buurt. Maar blijkbaar heeft Ronja zoveel zelfvertrouwen opgebouwd, dat ze er gisterochtend samen met Asso vandoor schoot, ergens achteraan, en niet luisterde toen ik ze terugriep. Ik had gedacht het me makkelijk te maken en alleen maar een klein stukje te lopen, omdat we twee uur later met de nieuwe buurman en diens hond een lange wandeling zouden maken. Die vlieger ging dus niet op. Na een paar minuten had ik de hele roedel weer bij elkaar, dus, helaas, gingen de lijnen weer uit de jaszak. De lange wandeling met 3 volwassenen en 4 honden ging wel probleemloos zonder lijn. Die route had Ronja (de roversdochter...) nog niet eerder gehad...

Vanochtend hebben we het hele spul in de auto geladen (ging best goed), en op een grote hondenspeelplaats (ze moeten 2 meter hoog kunnen springen om daar te kunnen ontsnappen) wat getraind, en daarna wéér een lange wandeling gemaakt. Bij thuiskomst waren onze honden zo moe dat ze niet eens meer gingen eten, Ronja had zo'n honger gekregen, dat zelfs droge brokken er in gingen. Een cocker spaniel/poedel heeft ook véél energie. Heel veel energie. De komende tijd wordt één van de belangrijkste onderdelen van de training: netjes aan de riem lopen. Want dat kan ze niet. Helemaal niet. En met een hond die alléén maar trekt en alle kanten uitvliegt, wordt het lastig wandelen wanneer er nog twee andere meemoeten ook. Vooral als het glad is...

Ronja mag blijven

Ronja mag blijven. 

Na het smsje met de vraag of Ronja nog een weekje mag blijven, kwam er bij de buren een smsje binnen of ze zich zouden kunnen voorstellen de hond te houden. Zoals ik de vorige keer schreef, is haar eigen vrouwtje ziek, heeft de zorg voor een 3-jarig dochtertje (die overigens pup Ronja voor haar tweede verjaardag kreeg...), moet weer beginnen met werken, en ziet het allemaal niet zitten. Ze kent onze buren goed, omdat ze een jaar onze torp van hen had gehuurd, en had zich zo voorgesteld dat zij, nu ze allebij met pensioen zijn, misschien wel alle tijd én de ruimte voor Ronja hebben.

Die vinden Ronja ook een schatje, en vroegen bedenktijd - en spraken er met ons over, dus in feite kregen wij ook bedenktijd, terwijl Ronja bij ons logeerde. Nu besloten de buren in de tussentijd dat ze eigenlijk genoeg hebben aan hun eigen gezondheidsproblemen, een kleinzoon die bij hun in huis is omdat zijn ouders gingen scheiden, een paard, een boerderij die in mei opgeleverd moet worden voor de verkoop, nóg een huis om bij te houden, waar hun zoon eerst woonde (maar die nu hoofdzakelijk bij zijn vriendin woont), en nog twee katten. 

Ondertussen zagen wij de drie honden steeds meer een roedeltje vormen met ons, Ronja leert heel snel allerlei dingen die ze (vinden wij) allang had moeten kunnen, en Asso en Gaia leren een heel stuk meer discipline, omdat wij al heel snel leerden dat je met meer honden stukken minder door de vingers kunt zien. 

Gisteravond hebben we ons besluit genomen, en het aan zowel de buren als aan Ronja's vrouwtje laten weten. Wanneer alles volgens plan verloopt, belt die ons vandaag op, want er is natuurlijk toch wel een hoop te bepraten. Ondertussen wordt het hier, áls dan eenmaal de rust is weergekeerd, steeds gezelliger:

Ronja

Dit is Ronja:

Ronja was vorige week bij onze buren te logeren voor een aantal dagen. Haar vrouwtje heeft lang in de ziektewet gelopen met een burn-out, en ging vorige week weer een paar dagen op proef aan het werk. Maar omdat haar vrouwtje ook nog een dochtertje van een jaar of 3 heeft, moest er oppas geregeld worden. Het dochtertje logeerde een poosje bij oma, en Ronja dus bij onze buren. We hebben met elkaar gewandeld en gespeeld, en tijdens het weekend kwam er een smsje aan bij onze buren: of Ronja misschien nog een weekje mocht blijven?

Nu hadden de buren vanaf zondagmiddag nogal wat activiteiten buitenshuis, en omdat het eigenlijk best goed ging met Ronja en Asso en Gaia, en het ons allemaal niet zo'n goed idee leek om steeds met een 1-jarige hond tussen twee adressen heen en weer te schuiven, logeert Ronja nu dus een aantal dagen bij ons. En alle partijen leren een hoop: 

Speelgoed delen.

Niet elkaars bakje leegeten.

Vanochtend heeft Ronja geleerd dat ze niet op de keukentafel mag klimmen om het botermes te stelen...

Wijzelf zijn 's avonds bijna net zo moe als de drie honden... We hebben namelijk voor het eerst een hond te gast die een beetje kleiner is dan Asso, maar wel een héél stuk sneller!

Kappen!

Zo op het eerste gezicht is er niet veel veranderd aan ons bos...

De "man met de zaag" heeft zijn werk goed gedaan. Hij kwam maandagochtend en verdween zonder verdere plichtplegingen in het bos. Ondanks de neon-oranje valhelm was hij vanuit huis alleen maar door het geluid van de motorzaag te traceren. Aan het eind van de middag ging ik even kijken hoe het eruit zag:

Er lagen nog niet zo idioot veel stammen, maar hij had al gezegd dat hij niet de allergrootste bomen ging kappen, omdat hij ook ruimte moest scheppen voor de tractor, die nu en de komende jaren de bomen uit het bos moest kunnen slepen. Oneffenheden in de bodem had hij zelfs met afgezaagde takken enigszins geëgaliseerd. En op het eind van het "pad" vond ik de jerrycans met milieuvriendelijke benzine en olie terug. Inmiddels zijn die leeg, en kunnen gerecycled worden.

Vandaag, de derde dag van de kap, kwam de buurman helpen, die de tractor met grote behendigheid over het erf en door het bos wist de manouvreren, met aanhanger en al

en zonder schade achter te laten aan de onderbegroeiing. Voor ons zelfs wel handig zo, want we liepen er tot nog toe eigenlijk alleen maar een beetje te struikelen.

Er lijkt wel wat meer licht en lucht in het bos gekomen te zijn, zodat deze schattige miniboompjes een grotere overlevingskans krijgen. In ieder geval hebben ze een prima voedingsbodem!

Met een beetje geluk zijn ze over een paar jaar zo:

Voor ze op hun beurt groot genoeg zijn voor de kap, zijn we toch minstens 20, maar eerder 40 jaar verder.

Maar zou dit echt 20 kubieke meter zijn? De houtschuur is erop gebouwd, maar ik vraag me werkelijk af of dit gaat passen! 

Nu wachten we op de lente, dan komt de buurman met de grote kap-machine om er hompen van 30-35 cm van te maken, die dan tegelijkertijd een keer grof gekliefd worden. Dat zal ergens eind maart of begin april worden. Tegen die tijd schaffen we ons een houtklief aan (Richard wil graag een bijl, maar ik zie het niet zo voor me: 20 kuub hout klieven terwijl het golfseizoen begint?), en rond midzomer moet het droog genoeg zijn voor de schuur.

We zullen het de komende winter niet koud hebben!

Gedroogde beren?

Soms hebben we taalproblemen. Kort na de emigratie omdat we vaak de juiste woorden in het Zweeds nog niet kenden, maar tegenwoordig steeds vaker omdat we kennelijk in twee talen denken. Neem maar onze boodschappenlijstjes: melk, eieren, bröd, toapapper, keukenrollen, blomkål, vetemjöl, gist. Hoe een en ander opgeschreven wordt hangt er maar net vanaf of we folders op de keukentafel hebben liggen, of in welk kookboek we aan het kijken zijn.

Maar die gedroogde beren van vandaag zijn nieuw.

Het begon ermee dat Richard wil afvallen. Hij is een tijd ziek geweest, daarna blijven kwakkelen, dan beweeg je minder, eet de verkeerde dingen, je weet hoe dat gaat. Nu gaat het goed, wat det betreft, maar absoluut niet met het gewicht, dáár moet minstens 10 kilo vanaf. Om mee te beginnen, volgens Richard. We hebben, zoals iedereen, dat afvallen wel eerder bij de hand gehad, en het allerbeste ging dat met "de methode Montignac". Inmiddels is die aardig gemoderniseerd, en GI, LCHF en dergelijke zijn daar van afgeleid. Gelukkig houden we van koken, dus hadden we een uitstekende smoes voor nieuwe kookboeken. En dan kom je opeens recepten tegen in Raw-Food-stijl. 



Niet dat Raw Food iets is voor ons, bij buitentemperaturen onder het vriespunt, maar de crackers konden ook "gewoon" in de oven gebakken worden. Net als de müeslirepen. En voor de müeslirepen wilde ik dus de gedroogde bessen, oftewel torkade bär op het lijstje zetten. Dat gaf een kortsluiting in mijn bovenkamer, die bovengenoemde gedroogde beren opleverde...

  

Vanochtend hadden we bij het zondagse ontbijt trouwens verse bosbessen in de yoghurt - ingevroren direct na de pluk. Misschien toch maar eens naar zo'n droogtrommel voor fruit en groente en paddestoelen kijken of, beter nog, voor mijn verjaardag vragen - per slot van rekening valt mijn verjaardag midden in het tuinier-en-fourageer-seizoen. 

Die müeslirepen vinden we vast ook nog wel lekker als Richard zijn kilo's kwijt is!

Brandhout

 

Die hoge bomen linksboven op de foto, dat is een stukje van ons eigen bosje. Wat je op de foto niet ziet, dat is dat er een aantal bomen zijn die er niet zo fris bijstaan. Een paar andere zijn zo uitgegroeid, dat de takken van de kruinen elkaar raken - en op termijn beschadigen. Achter het bosje is een sloot, en daar staan een paar bomen in - niet goed voor de sloot, en niet goed voor de bomen. Dat is niet iets waar wij zomaar even zelf iets aan kunnen doen, althans niet als je ook nog verzekerd wil zijn, zo zonder motorzaag-rijbewijs en zonder ervaring. We hébben trouwens niet eens een motorzaag...

Afgezien van de bomen die niet in orde zijn, zijn er ook nog een aantal bomen waarvan ik vind dat ze zo hoog zijn dat ze wel érg veel zon tegenhouden 's winters. Hebben we vorig jaar brandhout gekocht van de buurman, dachten we eigenlijk op termijn brandhout uit ons eigen bosje te halen. Maar hoeveel bomen gaan er in 20 kubieke meter? Want als we hoofdzakelijk op hout koken, en als het dan ook nog eens een heel lange en koude winter wordt, ooit, moet je toch wel zoveel in de houtschuur hebben liggen. Bovendien is die daar ook voor gebouwd.

Maar overmorgen komen er hulptroepen, als alles gaat zoals de bedoeling is. Onze buurman kent iemand in het dorp, die in de bosbouw heeft gewerkt en wél al die diploma's heeft. En een motorzaag. Bovendien is die iemand, Fredrik genaamd, tijdelijk werkloos, en dat mag voor hem heel vervelend zijn, voor ons is het een bof. Een paar dagen geleden zijn ze allebei even komen kijken, de buurman en Fredrik, en ze hadden heel duidelijke ideeën over wat er eigenlijk zou moeten gebeuren.

Over een aantal bomen waren ze het niet met me eens, want, zeiden ze, daar zitten planken in, die moet je verkopen. Dat zal best, maar welk bedrijf komt er helemaal hierheen rijden om drie bomen voor planken op te halen? Ja, dat was ook wel zo. Ze komen niet voor minder dan 10 kubieke meter aan planken. Maar een heel aantal bomen moeten toch niet te lang meer staan, dan gaat de kwaliteit achteruit en dan krijg je er niks meer voor. En dan moest ik ook bedenken, dat "ze" alleen voor de planken komen, dus dat er ook een hoop prima afvalhout voor het fornuis en de kachel ontstaat. Terwijl je toch voor die bomen betaald krijgt. Gratis brandhout, zeg maar. En als Fredrik en de buurman (met de tractor om de bomen uit het bos te slepen) dan tóch bezig waren...

In gedachten zag ik ons bosje angstwekkend krimpen... En doorploegd met diepe voren van de tractor. Op mijn vraag waar we dan zo vreselijk veel brandhout in één keer wel moesten laten, wisten ze niet direct antwoord, dus we hebben geconcludeerd dat ze de komende week komen (voor een absoluut schappelijk uurloon) om er ons jaarverbuik aan brandhout uit te halen, en misschien wat meer vanwege de potentiële schade. Het handelshout komt dan de volgende winter. Of het jaar daarop, wat mij betreft, maar dat hoeven de hulptroepen nog niet te weten!

Al met al zal het nog wel wat voeten in de aarde hebben voordat de houtjes zo mooi in de kast achter het fornuis liggen:

Een huilende Eva

Daar zat ik me toch gistermiddag nietsvermoedend aan de computer, wanhopig proberend in te loggen bij de website van de posterijen, waar al voor de tweede keer deze week een storing lijkt te zijn. Daardoor hopen de te versturen pakketjes met wol zich op naast het bureau, want het is nu al twee dagen absoluut onmogelijk om online vrachtbrieven en porto te bestellen.

Dus ik schrok me wezenloos toen de mobiel ging, en ik een huilende Eva aan de lijn had: -Mamma!!!!

Loos alarm: het was een vreugdegehuil, waar ze had precies één minuut eerder bericht gekregen dat ze aangenomen is in Praag voor uitwisseling, van september tot januari. Maar voordat ik verstond wat ze zei....