Wasdag voor het gebit...

Richard snurkt, en niet zo zuinig ook. 

Neusdruppels helpen niet, die helpen alleen tegen een verstopte neus. Een dikker/dunner/voorgevormd/ongevormd/syntetisch of wat-voor-kussen-dan-ook helpt ook niet. Van die gave pleisters die je over de neusrug heen moet plakken evenmin. Een spray voor in de keel helpt even, maar smaakt zó smerig, en is na een aantal uren uitgewerkt. Bovendien kun je dan niet even een slokje water nemen, want dan is het metéén uitgewerkt. 

Op een andere kamer slapen helpt in zoverre, dat hij niet steeds door mij in zijn zij of rug gepord wordt, en dat ik ook beter slaap. Maar dan moeten er wel twee deuren tussen zijn die allebei dicht zijn. Ja, ik slaap wel licht, dat klopt, maar toch... 

De oplossing zit hem in een soort plastic bitje, wat eigenlijk tegen tandenknarsen in je slaap bedoeld is. Het werd hem met weinig overtuiging als laatste optie aangereikt door de apotheker in Molkom, die er zelf duidelijk totáál geen vertrouwen in had. Je legt dat bitje even in heel heet water, en wanneer het dan een beetje afgekoeld is bijt je het in de juiste vorm. Nu alleen niet in slaap vallen terwijl je nog muziek aan het luisteren bent, want dan vergeet je dat bitje dus... Maar het werkt, en bijkomend voordeel is ook nog eens dat Richard 's ochtends geen pijn in tanden en kiezen meer heeft.

Dat bitje moet natuurlijk wel schoon gehouden worden, dus onlangs lag het midden op de keukentafel. Richard vond dat het weer eens "wasdag voor het gebit" was, en had het daar even neergelegd, om vervolgens even iets anders te gaan doen - en het bitje te vergeten. 

Prompt kwam bij mij de herinnering boven aan de maaltijden bij mijn opa en oma: Oma (bijgenaamd oma "Goede Reis" omdat ze dat altijd door het trappenhuis naar beneden riep wanneer ze ons uitzwaaide) had een kunstgebit. Een bijna compleet kunstgebit, want 8 zwangerschappen plus de jaren in het Jappenkamp tijdens WO2 hebben wel wat van haar geëist. Dat kunstgebit zat helemaal niet lekker, dus tijdens de maaltijden legde oma dat op een schoteltje naast haar bord, waar het de tafelgenoten blij aangrijnsde, tot grote hilariteit van ons kleinkinderen natuurlijk! En het eten? Het eten werd geprakt, ouderwets vlees, aardappelen en groente, met veel jus gaat dat heel goed, en brood werd is de koffie of de melk gesopt. Bovendien, zei ze heel tevreden: ze had nog een páár eigen kiezen over, dus het ging eigenlijk prima zo!

Standing Rock

Wanneer je zelf net enigszins ervaren hebt hoe belangrijk water is, hoe belangrijk zuivere lucht en stilte is, dan komt het contrast wel hard aan. 

Wat moet ik schrijven?

Lekker (en) ouderwets...

Nu we de afgelopen week zo enorm veel regen hebben gekregen, hoeven we ons drinkwater gelukkig niet meer elders te tappen... Die 15-liter-containers zijn best zwaar en onhandig! Water voor kofiie, thee, en om te koken komt weer gewoon uit de kraan. We kunnen zelfs weer af en toe gewoon onder de douche, in plaats van onder de broeskop van de tuingieter, en gisteren hebben we eindelijk de wasmachine durven gebruiken.

Toch blijven we voorzichtig, en halen de emmertjes water om het toilet mee door te spoelen nog steeds uit de put achter in de tuin. Dat water is zó helder, dat we telkens wanneer we gaan koken, twee enorme pannen putwater op het fornuis zetten. Daarmee doen we later de afwas, en omdat we nu toch nog maar met ons tweeën zijn, doen we meteen maar even een handwasje - waarvan we het sop natuurlijk weer gebruiken om het toilet meer door te spoelen...

Lekker ouderwets dus, en lekker zuinig, want de boiler staat dus ook uit... Toch zijn we blij dat het nu wat makkelijker gaat: hoewel Zweden nog minstens 100 mm regen nodig heeft voor de watersituatie weer normaal is, is in onze bron het waterniveau alweer met een halve meter gestegen. Nog 3 meter te gaan...

Ondertussen is lekker ouderwets ook nog eens ouderwets lekker, want een halve mand houtjes is niet alleen voldoende voor (af)waswater, maar tegelijkertijd ook voor een pot thee, een grote pan gele erwtensoep met vlees én een paar broden.

De temperatuur in kamer en keuken gaat ondertussen met een graad of vijf omhoog, zolang het buiten tenminste niet steendik vriest.Daar sta je dan, half november, in je t-shirtje en op blote voeten...

Zo blij: eindelijk regen!!!

Alle mooie sneeuw is in één nacht verdwenen, dankzij het feit dat het gistermiddag is gaan gieten en is blijven gieten! Maar zelden zijn we zó blij geweest met regen! Nu kan onze waterbron zich tenminste weer een beetje vullen. Door al het zuinig aan doen met water was de druk alweer zover opgelopen, dat ik gisteren even heerlijk kon douchen. Richard doucht af en toe op het werk, dat scheelt weer een paar liter... De afgelopen 24 uur is er 25mm regen gevallen, als je het dooiwater van de sneeuw mee mag rekenen. Voor de rest van de week wordt er nog veel meer voorspeld, dus wie weet kunnen we komend weekend ook de wasmachine weer gebruiken...

De enige die er niks aan vindt is Gaia: Gaia heeft een vreselijke hekel aan regen. Bovendien is ze loops, en tot overmaat van ramp vond ik het ook nog nodig haar nagels te knippen... Gelukkig zat er een baasje te relaxen op de bank!

Tweede Vaderdag?

Ieder jaar is het voor ons weer even lastig: in Zweden zijn vaderdag en moederdag op heel andere dagen dan in Nederland...

Zoals Kerstavond bestaat hier ook Paasavond, en zoals 2e Kerstdag bestaat hier ook gewoon 2e Paasdag. 2e Pinksterdag bestaat daarentegen weer niet in Zweden, maar in ruil daarvoor hebben we Midsommar gekregen. En natuurlijk ook Midzomeravond daaraan voorafgaand. Alle supermarkten hebben dan speciale openingstijden, dus

"om voor eens en voor al duidelijkheid te krijgen over het belang van vaderdag" werd vorige week deze hilarische post gepubliceerd op facebook:

Vergeet nu niet onze vaders, dit weekend.

Hier zijn alle dagen: 

12/11

Opwarming voor vaderdag

13/11

Vaderdag-avond

14/11

1e vaderdag

15/11

2e vaderdag

We hebben zojuist dan toch maar 2e vaderdag gevierd, met de rest van de vaderdagswijn van gisteren, bij een heerlijk stukje zalm uit de oven, met pasta die warempel niet plakte, en gestoofde rode kool die maar zelden zo goed lukt. Je moet het spelletje toch een beetje meespelen...

Ree Charles

Nu er al ruim een week sneeuw ligt, hebben we een aantal keren onze beide speurneuzen meegenomen om te kijken of er nog elanden zijn overgebleven na de jacht. Dat lijkt, helaas, niet zo te zijn.

Spoorzoeken is leuk, maar soms weet je echt niet wat je vindt.

Vogelpootjes in de sneeuw, maar wat voor vogel? Toevallig hadden we op deze plaats vaak fazanten gezien, dus we vermoeden dat het dat is, maar zeker weten doen we het niet. Linksonder bijvoorbeeld: na enig delibereren kwamen we tot de conclusie dat dat voor- en achterpoten van een niet zo groot rennend diertje moest zijn. Uiteindelijk zagen we precies hetzelfde, in grote aantallen, rondom het huis van onze buren, en met veel duidelijker afdruk: die van een kat.

Midden in het dorp sporen van een ree, door Richard direct liefdevol "Ree Charles" gedoopt, naar de jazzlegende Ray.

Op onze weg naar beneden hadden we deze grote hondenpoten gezien, zónder bijbehorende laarsafdruk van baasje of vrouwtje. 

Na onze ronde om het meertje kwamen we deze boef tegen, die die sporen waarschijnlijk heeft gemaakt. Via de lokale facebookgroep is het beest weer snel en vóór donker thuisgekomen.

Wat verder het bos in weten we een zoutpaal te staan; elanden zijn groot genoeg om aan het blok zout+mineralen te kunnen likken, en door regen en dooi loopt het langs de stam naar beneden, zodat reeën de stam aflikken, en kleinere dieren hun mineralen en zouten op de grond nog vinden. We waren er stellig van overtuigd hier eland- en ree-sporen te vinden, maar nee, er lag alleen ongerepte sneeuw. Eigenlijk dieptriest...

Aan de andere kant, 300 meter bij ons vandaan, vanmorgen vroeg dit: de kleine sporen van Asso en Gaia,

en ik geloof dat ik de eigenaar van de grotere liever niet tegenkom! Toch maar eens pepperspray bestellen...

21e verjaardag.

We hebben een witte herfst...

Voordat we de honden voor een logeerpartij naar onze vroegere buren in Molkom brachten vroeg de buurvrouw nog: hebben jullie de winterbanden al? Die lijken jullie nodig te gaan hebben in die buurt... Die buurt, dat was Jönköping, en het was inderdaad een prachtige rit. Lekker rustig op de weg, maar in de stad zelf op de trottoirs wel érg glad... 

 Op de afgesproken tijd met Yuri en Eva geluncht (we vinden het nog steeds apart dat je op een afstand van 300 km zo precies kunt timen...), en daarna hielp Richard Yuri met verhuizen. Ja, alweer een verhuizing, en Yuri is er enorm blij mee: een eigen mini-apartementje. Omdat de universiteit, en daarmee heel Jönköping, zo hard groeit, ontstond er een groot tekort aan studentenkamers. Nu worden er een soort modules gebouwd, slechts twee verdiepingen hoog, aan de rand van de stad, maar op fiets- en busafstand van de uni. Yuri beschikt nu over 18 vierkante meter, inclusief eigen douche en toilet, en inclusief een eigen mini-keukentje.

Vanwege het feit dat er zoveel buitenlandse studenten komen te wonen, zijn de kamers voorzien van bed, bureau, fantastische bureaustoel, verlichting, pannenset, dekbed plus kussen, koel/vriescombinatie en een klein oventje. Meer dan genoeg bergruimte, en een alleszins acceptabel uitzicht... Voor Yuri een grote opluchting, omdat de jongen waar hij eerst zijn kamer had gehuurd niet bepaald van schoonmaken hield. Dat heb ik heel erg netjes uitgedrukt, want wie laat nu een plak kaas op de vloer liggen in de keuken, wie laat de schimmel in de magnetron staan, wie hangt ongewassen was terug in de kast, wie stofzuigt echt nóóit, brengt nooit lege pizzadozen naar de afval, en ga zo maar door. Dus overal fruitvliegjes, muffe lucht, en op de kakkerlakken- en muizeninvasie kun je gewoon wachten... Vermoedelijk heeft de bewuste jongen goed schoongemaakt toen Yuri vandezomer naar de kamer kwam kijken, want daarna is er niets meer gedaan... Dus Yuri heeft massa's goede voornemens, wat dat betreft!

Ondertussen moest Eva nog een cursus doen die middag, en heb ik bij haar in de keuken de cheesecake gebakken die ze graag voor haar verjaardag wilde hebben. Die verjaardag was dan ook de eigenlijke aanleiding voor Richard om een dag vrij te vragen zodat we naar Jönköping. Per slot van rekening is 21 toch wel een bijzondere leeftijd!

En op speciaal verzoek gingen we later die dag tapas eten. Zó gezellig! Zó lekker! En zó jammer dat Marina er niet bij kon zijn! 

We konden allebei blijven slapen, dus na het verjaardagsontbijt reden we weer terug, om tot de ontdekking te komen dat het inmiddels ook rond de torp is gaan sneeuwen...

Hoe later op de avond...

... hoe schoner volk,

zegt men, maar evengoed keken we even vreemd op, toen er vrijdagavond op de buitendeur geklopt werd. Aangezien onze buren even plegen op te bellen wanneer ze langs denken te komen, lijnden we de druk blaffende honden aan en deden open. Er stond een warm ingepakte meneer op de stoep met een klein hondje in een reflectievestje: "Mogen we even hallo zeggen?"

Het bleek de nieuwe eigenaar van het laatste huis van de straat de zijn, die voor het weekend uit Stockholm was overgekomen, en nadat de honden hadden kennis gemaakt zaten we even later in de keuken aan de koffie. Het hondje was een kruizing tussen een Jack Russell en een chihuahua, die van ons zijn reuzen daarbij vergeleken. Zowel tussen de honden klikte het, als tussen ons en de nieuwe buurman, dus we spraken af dat we zaterdagmiddag met elkaar een lange wandeling zouden maken.

 Koud en mooi was het, en op het meertje waar we langskwamen lag al een dun laagje ijs en wat poedersneeuw - de winter begint dit jaar wel erg vroeg... Voorlopig zijn we er ook nog niet vanaf, het blijft zeker nog een week zo. Het waaide af en toe behoorlijk, dus we waren blij met de "vindskydd",

de schuilhut, waar we pauzeerden met onze thermosfles hete koffie. Zoals in Zweden gebruikelijk is, was er ook een plek om te grillen, dus de volgende keer nemen we misschien wat hout mee, en worstjes.

En een hamer en spijkers, want met de bewegwijzering was het hier en daar niet al te best gesteld:

 

Het staartje.

Het verrassende staartje van de vakantie behoort toe aan een zogenaamde "verhuishond" uit Spanje, die in een Nederlands asiel was terechtgekomen, en vervolgens door een Nederlands gezin geadopteerd. De hond lijkt erg op bovenstaande foto, voor 80% Engelse Setter, de rest is onduidelijk... 

Tijdens de vakantie was ik naar Amsterdam getreind, om daar mijn beste vriendin uit de middelbare schooltijd op te zoeken, die ik al meer dan 25 jaar niet meer had gezien. Zoals dat wel vaker gaat, waren we elkaar op een gegeven moment uit het oog verloren, en dankzij facebook hebben we sinds een anderhalve maand weer contact. Zij heeft twee Tibetaanse Terriers,

eentje van ruim een jaar, en dan nog een pup, en zou die dag naar hondentraining gaan. Haar trainster heeft haar opleiding van Cesar Millan (ja, de "Dogwhisperer") gehad, dus ik vond het geweldig leuk dat ik daar bij kon zijn! We mogen dan nog zoveel seizoenen hebben gezien op tv, in de praktijk is het een heel ander gevoel, en o, wat leer je dan snel! 

Zoals Cesar ook doet, had Ulrike, de trainster, een hond bij zich die ze een periode thuis onder haar hoede had. En dat was bovengenoemde Setter. Ze had een extreme verlatingsangst die behandeld moest worden, en volgens Ulrike kan ze absoluut niet alleen thuisgelaten worden. Moes zou ook heel erg onrustig zijn. En dat in een gezin met twee werkende ouders en een kindje van 3 jaar... Tijdens de wandeling aan het eind van de sessie liet ik me ontvallen dat zo'n hond eigenlijk zo'n plek zou moeten hebben als bij ons: geen baan buitenshuis, veel tijd en veel ruimte.

Evengoed was ik lichtelijk verbijsterd toen de vraag kwam of ik serieus geïnteresseerd was in Moes! Dus nadat ik het in de familiegroep had besproken, en iedereen ervóór bleek te zijn, nam ik contact op met de eigenares en met Ulrike.

Gistermorgen belde de eigenares me op. Het gaat gelukkig wat beter met Moes, ze dacht dat er nu toch misschien een doorbraak was gekomen. Ze zou eigenlijk aan een jachtcursus zijn begonnen met Moes, maar die had een paar dagen eerder kennelhoest gekregen. Wanneer dat genezen is, gaat ze er nog alles aan doen om het leven met Moes op de rails te krijgen - het is voor een hond ook niet goed om steeds van gezin te wisselen. Maar mocht het allemaal écht niet lukken, zijn wij de eersten die ervan horen.

Dus we wachten af. Aan de ene kant fijn om niet op stel en sprong van alles te moeten regelen en bijna per ommegaande weer richting Nederland te vertrekken, aan de andere kant ook wel jammer, want het is een hond met een vreselijk lief karakter, ondanks de problematiek. Maar één ding is zeker: ooit komt er hier wel een keer een verhuishond bij! 

Culinaire reis met een verrassend staartje

Ik geloof dat oliebollen en kibbeling het enige typisch Hollandse is wat ik tijdens mijn vakantie in Nederland níet heb gegeten...

Na aankomst bij mijn schoonmoeder werd de tafel feestelijk gedekt voor de lunch: krentenbol met oude kaas, plak kandijkoek, beschuit met hagelslag. Dat ging eigenlijk overal waar ik was zo door: stroopwafels, eierkoeken, stamppot boerenkool met rookworst, en pepernoten en een chocoladeletter voor thuis.

 In de file genieten van gedroogde appeltjes uit onze voormalige Arnhemse tuin, en vervolgens werd de herinnering aan worstenbroodje en sausijzenbroodje weer verdrongen door een Tsjechisch feestmaal met mijn schoonzusje en zwager plus kinderen bij schoonmama thuis...

Het was zo heerlijk om zoveel mensen weer terug te zien om uitgebreid bij te praten, al is voor niemand het leven zo leuk geworden als het op de kleuterschool leek...

Zelfs ben ik daags voor vertrek nog naar mijn geliefde strand bij Noordwijk geweest, met strálende zon.

Na een rit van meer dan drie uur terug naar Eindhoven (ik dacht nog wel laat genog te vertrekken om ná de avondspits te rijden) bliepte mijn mobieltje direct bij binnenkomst met een WhatsApp berichtje uit Amsterdam:

- Ben je serieus geïnteresseerd in die jachthond van vorige week?-

Daarover later meer... Wie weet...

In ieder geval werd de laatste avond in Nederland daardoor niet rustig op de bank doorgebracht met een wijntje, maar druk append aan de eettafel... 

De volgende ochtend om 5 uur op om het vliegtuig terug te pakken. 

Richard kwam me van het station halen, samen met de honden, en we reden terug naar de torp in een natte sneeuwbui, waarbij we ook nog eens vier elanden tegenkwamen...

De veel te warme winterjas die ik bijna in Eindhoven aan de kapstok had laten hangen omdat ik van schoonmoeder een jasje kon lenen kwam vanmorgen in elk geval weer van pas!