Al drie maanden sneeuw

Volgens het weerbericht gaat het morgen sneeuwen.

Bij ons daarentegen, sneeuwt het nu al...

En we kunnen er niets aan doen, we blíjven er van genieten!

Zes weken later:

Over kwakkelen...

Kwakkelen is een raar woord... En toch voel je meteen aan wat ermee bedoeld wordt: 'het' is 'het' allemaal net niet. Zoiets als het woordje 'glamp', wat niet eens bestond totdat het kleinzoontje van Simon Carmiggelt het bedacht. 

Nu hebben we niet eens een kwakkelwinter of kwakkelweer, integendeel: we hebben al sinds half november sneeuw, terwijl de temperaturen niet overdreven/onnodig laag zijn. Misschien een beetje weinig zon, als we dan toch persé ergens over willen klagen. 

Maar mijn verhouding met laptop en printer kwakkelt. Toen de vorige het begaven kwamen er een chromebook en een cloudprinter in huis. Niet duur nee, maar ik vind het rotdingen. Ik kan bijvoorbeeld geen foto's uit mijn gmail downloaden en vervolgens in de blog zetten. Of in facebook. Als ik foto's uit de mobiel erin wil zetten wordt er automatisch een back-up gemaakt van álle foto's i.p.v. die drie die ik nodig heb. Dat duurt een eeuwigheid, en vervolgens moet ik duizend keer klikken om ze terug te vinden en ergens bij te voegen. Bijvoegen moet dan via gmail, mijn andere emailadres bij msn snapt het niet. De printer is ook zo nieuw en modern, dat er voor zover Richard zich kan herinneren geen kabeltje bij zit. Dus vanaf de oude computer van mijn vader heb ik sowieso al nooit kunnen printen... Ach, ik ben gewoon te ouderwets, heb geen IT-knobbel. Eerder een IT-deuk...

Zopas bijvoorbeeld: ik wilde de pdf van de hondenmassagecursus uitprinten. Dat ik bij elke nieuwe printopdracht opnieuw mijn account moet toevoegen, wachtwoord intoetsen, printer opnieuw aanzetten en printopdracht herhalen, daar ben ik nu al wel aan gewend. Maar na 1 pagina gaf de printer aan dat de inktpatronen, die ik zondag had verwisseld, leeg waren. Inktpatronen eruit en terug erin, weer de hele ceremonie, 6 blaadjes printen, loopt het papier vast, papier eruit, printer weigert verder te printen. Dus weer de hele ceremonie, meerdere keren zelfs, printer blijft aangeven dat er geen papier inzit. 

 Goed, nog drie kansen krijgt het ding. Daarna staan de printer en ik op voet van oorlog: als die kansen niet gebruikt worden gaat de printer het raam uit. Ik zal wel eerst het raam openzetten, geen zorgen, ik heb geen zin in glasscherven...

Zo, dat waren laptop en printer. 

Nu ik, want ook ik lijk te kwakkelen: heb twee jaar geleden een irritant kuchje overgehouden aan een aantal weken ziek zijn met heel erg hoesten. De laatste maanden drukt het op de borst, heb ik soms hartkloppingen, en duidelijk minder energie dan een jaar geleden, dus een week of wat geleden belde ik, voor het eerst sinds we in Zweden wonen (nu al ruim 7 jaar!) de huisarts. Die wilde me meteen dezelfde middag nog hebben voor een ECG, bloed prikken, en urine inleveren. Daar kwam in ieder geval niets urgents uit. Ik kreeg een inhalator: misschien is het astma, en deze inhalator is preventief tegen ontstekingen. Twee keer per dag puffen, en over twee maanden terug naar de huisarts. Is het dan over, is het puffen daarna alleen nodig als het nodig is, als ik het zo mag zeggen. Nu na 10 dagen lijk ik inderdaad iets minder te kuchen. 

Vóór het volgende doktersbezoek moet ik nog een paar keer naar het ziekenhuis in Karlstad: voor röntgenfoto's van de longen. En voor een echo van het hart. Tot die tijd houd ik me (voor mijn doen althans) gedeisd. Alle zooi in huis uitzoeken en opruimen, die we deze twee jaar op de torp alweer hebben weten te verzamelen. En binnenkort met Richard heerlijk een paar dagen naar Marina in Praag!

Honden-wel-en-wee

Asso weet van geen ophouden, als het om spelen en raggen en druk doen gaat. Onbesuisd is hij ook nog eens, dus deze kleine brokkenpiloot heeft het nodige boven op zich gekregen in zijn 6-jarige leventje: alles van gordijnrails tot plantenpotten. Het afgelopen jaar loopt hij nogal al eens wat stijfjes, of komt hinkelend de tuin uit na weer eens veel te lang achter ballen en ringen aangerend te zijn. Of spechten. Of de kat van de buren. Om maar wat te noemen...

Dus ik was heel blij om te zien dat er in de hondensporthal een cursus hondenmassage en -stretching gegeven zou worden. Een hele zaterdag waren we daar. Aanvankelijk leek hij helemaal geen spieren op zijn ruggetje te hebben, maar alleen maar botjes...





maar naarmate de ochtend vorderde veranderden de 'botjes' toch geleidelijk aan in spiertjes. Een bepaald gedeelte van zijn ruggetje leek pijn te doen, dus daar kan ik de komende tijd voorzichtig mee aan de gang. Nog twee andere honden thuis om op te oefenen, maar Asso heeft het wel het hardst nodig, geloof ik.

Na de lunch was het tijd voor stretching. Dat ging prima. Niks mis mee!

Die avond hadden we een heerlijk ontspannen hondje op de bank liggen. Hij hoefde niet eens meer te raggen!

Onze Ronja Roversdochter is gisteren weer gewassen en geknipt. Toch weer een stuk korter dan de bedoeling was, maar haar vacht vervilt onmiddelijk, als je niet dagelijks borstelt. En aangezien ik de afgelopen twee weken niet zoveel energie had, had ik dat in die periode maar een paar keer globaal gedaan... 

Zodat we madam maar lekker onder een sjaal of dekentje leggen om bij te komen van de schrik. Gelukkig is het geen -20 meer, zoals begin van de week... Ze springt trouwens de wandelingen toch 5 x heen en weer, zonder maar een moment te bibberen, dus ze lijdt er niet heel erg onder. Behalve dat ze een berehonger heeft. Een appeltje delen met het baasje helpt in ieder geval tegen de lékkere trek!

Daarna lekker slapen bij Gaia op de bank, in afwachting van het aangroeien van de vacht:

Ondertussen hebben we besloten dat we haar toch wel elke 3 maanden naar de hondentrimster doen. Al hoefde ze niet zo kort geschoren te worden als 5 maanden geleden, mijn pogingen om het zelf met schaar en borstel een beetje bij te houden zijn overduidelijk mislukt. Je heet Ronja Roversdochter of niet... Dan wil je er toch niet als een juffershondje uitzien?

Het is grijs en het doet niks...

Het is grijs, de zon laat het afweten, zoals zo vaak deze winter, het dooit niet, het vriest ook niet (op zich wel ok na -18 en -21 op maandag- respectievelijk dinsdagochtend), het regent niet, het waait niet, het ijzelt niet en het sneeuwt niet. Grijs dus. En sáái! Gelukkig worden de dagen langer, maar ja, dan is het dus ook veel langer grijs op een dag... Blij zijn we met de sneeuw die hier nog in grote hoeveelheden ligt, en met de reeën die nu dagelijks blijven komen - ze wachten niet meer tot de schemering. Richard was de hele dag bezig met het schoonmaken en stofzuigen van de auto (er komt misschien een nieuwe tweedehands binnen afzienbare tijd), en hij was nog geen 5 minuten binnen, of ree nummer 1 stond onder de vogelvoerboom bij de keuken. Alsof ze hebben staan wachten!

De lange periode met grijs weer is onlangs heerlijk doorbroken door een weekendje Halmstad: het appartement van Eva en Christoffer bewonderen. Yuri was vlak daarvoor jarig geweest, dus die hadden we ook opgetrommeld, zodat we gezamenlijk konden vieren. Een rit voor ons van een kleine 400 kilometer, en Richard moest vrijdags eerst nog tot drie uur werken. Maar vóór negen uur waren we binnen, en wat smaakten toen zowel de thee als de whisky lekker!

De dag erna veel gelopen: door het bos/park vlakbij, en door de stad, want de hondjes moesten goed moe zijn: die moesten 's avonds op het huis passen, want we zouden met ons allen uit eten, een Kerstkadootje van Eva en Chris aan ons. En voor Yuri als verjaardagskado. Toen we weer aan kwamen rijden zagen we tot onze verbijstering het koppie van Ronja voor het raam... Die ramen zitten best hoog... Uiteindelijk hebben we kunnen reconstrueren dat ze op de eettafel gesprongen moet zijn, en dan met de voorpootjes op de (smalle) rugleuning van een stoel, die niet goed aangeschoven was, en dan de nek uitrekken... 

Affijn, na nog de film The Minimalists te hebben gekeken, zijn Eva, Yuri en ik één van de uitdagingen aangegaan voor februari: dag 1 gooi je 1 ding weg, dag 2 vervolgens 2 dingen, dus 3 dingen op dag 3 en zo verder de maand uit. Als het lukt heb je na de vier februariweken meer dan 400 overbodige grotere en kleinere zaken weggedaan. De verliezer trakteert op fika: koffie met gebak etc. 

Yuri en Richard hebben de 'Virtual Reality' getest, en voordat we zondags via Jönköping (Yuri thuis brengen) weer naar huis reden konden we nog even uitwaaien aan het strand, wat maar 8 km bij hun vandaan is. En waaien deed het!! 

Een paar dagen vóórdat we kwamen, was hun prachtige gloednieuwe bank afgeleverd. De honden mochten daar natuurlijk niet op. Maar leg dat maar eens uit...

Douchen bij kaarslicht

Zoals gezegd: práchtig, al die sneeuw, 

en inmiddels zijn de omgevallen bomen weer opgeruimd, dus er kan op de wegen en paden weer gereden en gelopen worden.

De afgelopen week zag ik wel, dat er ook veel, heel veel boomtoppen gewoon zijn afgebroken, met name van de jongere bomen, en dat levert voor alle boseigenaren toch wel een aanzienlijke schadepost op, heb ik zo het idee. Ze zijn te klein om te verkopen, en doorgroeien doen ze ook niet meer. Ja mensen, het grootste deel van Zweden is uiteindelijk kapitaal in de vorm van bos. Je investeert in bos... Zoals onze 85-jarige buurvrouw in Molkom zei: er ligt geld in het bos...

In ieder geval hebben we weer gewoon stroom. Er zijn een paar dagen geweest waar we regelmatig zonder electriciteit zaten: in een gebied zoals het onze worden er nu eenmaal geen ondergrondse kabels getrokken, dus het gebeurde nogal eens dat we een paar minuten in het donker zaten als er weer eens ergens een boom op een leiding was gevallen.Leermoment voor mij: niet na de Kerst het grootste deel van de kaarsenstandaard in een plastic Ikea-doos op de hooizolder opbergen! Inmiddels staan er standaard een paar waxinelichtjes op een schoteltje, en een dikke kaars op tafel. Het voelt zo stom: met een zaklantaarn de kaarsen en de lucifers zoeken...

Eén van de dagen was de stroom wel erg lang weg. Al meteen 's ochtends bij het opstaan kon ik de zaklamp pakken om de traptredes de kunnen zien, en wat duurt het lang om water en melk voor de koffie te koken als je eerst kachel/fornuis aan moet maken... Dan bedenk je hoe verwend we zijn! In ieder geval kwam er gewoon water uit de kraan, dat is bij alle huishoudens in de buurt die het water electrisch oppompen heel anders.... Soms best handig om een ouderwetse bron wat hogerop de helling te hebben. 

Uiteindelijk hoorden we rond het middaguur de koelkast en de vriezer weer aanslaan. En zeg nu zelf: douchen bij kaarslicht heeft ook wel wat!

Hooggeëerd bezoek

De boerenkool is op...

Na al die sneeuw van laatst heeft het even gedooid en geregend, maar daarna is het weer gewoon verder gaan vriezen.

We hebben nu dagelijks bezoek in de tuin, en dat bezoek is van harte welkom. Het probleem is alleen, dat we ze zo weinig aan te bieden hebben sinds ze de laatste boerenkool hebben opgegeten. Gisteren hebben ze wel een uur onder de sering gestaan, zoekend naar zaden en pitten die de vogels hebben laten vallen. De bloemhoofden van de zonnebloemen hadden ze al op...

Ik ben gaan googlen of er iets is waarmee je reeën kunt bijvoeren, en het was maar goed dat ik keek: geen kool, geen brood. Wel groente, fruit, je kunt havermout mengen met margarine, en er bleken een soort pellets te koop te zijn bij de Zweedse variant van de ouderwetse Boerenbond.

Vanochtend ben ik 20 kilo van die pellets gaan halen, want ondanks het sneeuwloze weerbericht heeft het toch weer de hele dag gesneeuwd, het is 10 graden onder nul, en er komen nóg koudere dagen aan... Veel sneeuw, een harde bovenlaag en kou zorgt, zo las ik, voor een sterfte tot 40% van het hele reeënbestand...

Bij de kassa kreeg ik wat tegenstrijdige adviezen: niet teveel in het begin, ze kunnen er diarree van krijgen, zei de één. Nummer twee beweerde dat reeën zelf wel weten wat ze kunnen eten en wat niet... 

Nu loopt het tegen half vijf, het wordt zachtjes aan schemerig, en ik zit aan de keukentafel met uitzicht op de tuin. Drie dagen achter elkaar kwamen ze langs, nu liggen er bietenschillen en een halve liter pellets. Ik ben zo benieuwd!