Voorbij de beverdam...

Kaplaarzen repareren was wel aan te raden, zei Erik, dus ik ging aan de slag met bandenplakspul en isolatietape om de scheurtjes te dichten. Het heeft gehouden, maar hij had er wel even bij mogen zeggen dat een regenbroek ook een goed idee zou zijn, al regende het niet: de tocht ging zondag eerst met de auto tot aan de slagboom (om het "saaie" stuk vlakbij huis te vermijden), vervolgens te voet over het pad tot aan de beverdam,

maar daarna langs drassige, met dik mos begroeide wildsporen,

over hellingen met bosbes-en lingonstruiken tot aan de knieën, het gras nog hoger reikend, langs een afwisselend kabbelend en kolkend beekje over wat we vermoedden dat 100-200 jaar geleden een veelgebruikt pad over de rotsen was. (In die tijd graasden de koeien en schapen nog in het bos.) De honden liepen af en toe vast in die jungle, en moesten ergens uit of overheen getild worden, al wisten ze over het algemeen hun weg wel te vinden. Soms bood een boomstronk wat meer zicht op de omgeving.

Foto's uit het sprookjesbos hopen we een volgende keer, als de zon lekker schijnt, te maken - het was er zo donker, dat we ons totaal niet verbaasd zouden hebben als we Roodkapje en de wolf waren tegengekomen...

Eenmaal thuis en van droge kleren voorzien, trokken we naar Olsäter, hier 10 km vandaan, waar bij het schooltje de jaarlijkse markt was. Gróót was mijn blijdschap toen ik daar een kraam met Hollandse kaas aantrof. Ik kreeg er nog een pakje stroopwafels bij ook!

Afgekeurd water...

Het water uit de put achter in de tuin is afgekeurd.

Toen er vorig jaar oktober op de bovenverdieping opeens geen water meer uit de kraan kwam, we dus ook geen wasmachine konden gebruiken, en, erger nog, de wc niet konden doorspoelen, hebben we emmertjes water omhoog gehaald uit de put achter in de tuin. Gelukkig kwam er nog wel water uit de keukenkraan, maar onze bron was bijna leeg. Het water uit die bron hadden we laten testen, en was op alle fronten goedgekeurd, maar dat van de put hadden we nog nooit gebruikt. We namen geen risico, en gebruikten het alleen voor de tuin, het toilet, een handwas of de afwas (er stond altijd een grote pan op het houtfornuis, dus dat was bijna kokend heet), maar we vroegen ons wel af óf het in geval van nood gedronken zou kunnen worden.

Nou, niet dus.

Een paar weken geleden heb ik een bacteriologische test aangevraagd, zoals me werd aangeraden toen ik contact opnam met het Zweedse instituut voor wateranalyse. We kregen een flesje voor een watermonster, en dat moest binnen 24 uur na de proefneming op het lab zijn. De eerste keer ging dat niet goed, dus we kregen een nieuw flesje, en nadat we de postophaaltijd hadden gecheckt, wisten we de tweede keer het flesje kort genoeg daarvoor in te leveren. De posterijen zagen ook nog kans om het op tijd te bezorgen, dus:

Gisteren werd ik gebeld door een meneer van dat instituut, dat er veel en veel te veel zogenaamde koliforme bacteriën gevonden waren, vele malen meer dan de toegestane waarde. Kortom: we zouden er hartstikke ziek van geworden zijn... De rest van de test was overigens wel in orde. De meneer vertelde dat het eenvoudig opgelost kan worden met een uv-licht-armatuur. Niet in de put, maar in het waterleidingsysteem. Hij wilde wel wat informatie sturen. Ik zag niet helemaal voor me hoe wij die armatuur dan aan onze emmertjes moesten bevestigen, maar informatie kan nooit kwaad, dus vooruit dan maar. 

Voor alle zekerheid vroeg ik ook nog, aangezien we misschien maar eens in de zoveel jaar een paar emmers zouden moeten opdrinken van dat water, of het water wel drinkbaar is als je het eerst zou koken. Enigszins schoorvoetend moest hij toegeven dat dat inderdaad het geval was.

Inmiddels heb ik de informatie binnen en gelezen: zo'n lamp gaat ongeveer 8000 uur mee, kan 25-45 liter water per minuut reinigen, en kost tussen de 14000 en 17000 kronen. Voor de euro's mag je er een nulletje afhalen.

Ik denk dat we het water dan maar koken...

Voorlopig zal het niet nodig zijn: de bron is dankzij een niet al te warme zomer en een maand met veel regen weer bijna tot aan de rand toe vol. En extra zuinig zijn met water hebben we ondertussen wel geleerd!

Mergpijpjes

In het dorp is een kalf geslacht. Ze wilden weten of ik geïnteresseerd was in mergpijpjes, want dan zouden ze er een paar voor me achter houden. Ik zag drie zielstevreden hondjes voor me, die elke week hun tanden en kiezen blijmoedig schoonknagen, en nam vervolgens een enorme plastic tas in ontvangst. Eigenlijk had ik het kunnen weten: het kalf was beneden in het dorp geslacht en gestukt, dus dan neemt men niet te moeite om zo'n bot in stukjes van 5-10 cm te hakken... Niet voor de hondjes dus, dit keer:

De botten pasten nog niet eens rechtop in mijn standaard-6-liter-soeppan, dus ik was blij dat ik onlangs op de loppis voor 40 kronen (4 euro) een pan op de kop had getikt waar 3 keer zoveel in kon. Voor die 40 kronen kon ik natuurlijk niet verwachten dat er ook nog eens een deksel bijgeleverd werd, dus ik realiseerde me dat, zonder wasemkap, de keuken in een stoomwolk zou veranderen als dit, met zo'n 10 liter water, de hele dag tot fond staat in te koken.

Dus in eerste instantie kwam het kookplaatje buiten op de vlonder te staan, maar dat leek toch te gevaarlijk, met drie honden in de buurt. Uiteindelijk kwam de pan op de veranda van het gastenhuisje te staan

zodat deze drie rovers, elk aan hun 15 meter lijn, er niet bij konden...

Vanavond linzensoep uit de slowcooker - met kalfsfond gemaakt, uiteraard! Plus knoflook, peterselie en pompoen uit eigen tuin. 

Zin in gevulde speculaas...

Gisteravond zat ik op de bank met een boek over Vikingpatronen als kabels in breiwerk ( vakidiotie?) op schoot, 

een hond naast me op de grond die mijn sloffen bewaakte,

hond 2 en 3 over elkaar en mij heen gedrapeerd,

het motregende buiten, en ik kréég me toch plotselinge een  onbedáárlijke zin in gevulde speculaas...!

De door één van onze talrijke gasten uit Nederland meegebrachte beschuiten en hagelslag waren allang op, en het laatste stukje van de door Eva gedoneerde jonge komijnekaas van het internationale eet-evenement uit Jönköping was al in mijn maag verdwenen. Ik klaagde mijn nood bij mijn schoonmoeder, die me naar Sinterklaas verwees. Maar dat duurt nog bijna drie maanden!! 

Nu is de vulling hier in Zweden wel aan te schaffen, en met een beetje geluk staat er ergens nog een vergeten potje speculaaskruiden - ik moet toch binnenkort de voorraadkast opruimen, dus wie weet hoef ik niet zo lang te wachten en kan ik het zelf gaan bakken. Uiteindelijk, toen de beide hondendames een stukje waren opgeschoven, kon ik even van de bank af, en werd het warme chocolademelk met een 'boterham gestampte muisjes'. Dát was er nog wel, gelukkig, want ik had nog een hele stapel boeken te gaan...

Het is weer 911...

Bestaat toeval?

Ik maak daar geen discussiepunt van, maar het schoot zopas opeens door mijn hoofd: Monsterorkaan Irma raast over Florida, Georgia, en zo verder tot ze is bedaard, en het is 11 september, oftewel 911. 

Als je de foto's en berichten op internet bekijkt, is men in elk geval voorbereid.

Aangezien we hier geen CNN en zo kunnen bekijken, dacht ik vandaag even een (middag-)krant te kopen, en verwachtte eerlijk gezegd grote koppen in Aftonbladet - te vergelijken met de Telegraaf. Maar daar ving ik bot: er is een Zweedse VIP overleden, waarvan ik de naam alweer ben vergeten, dus dat vulde de voorpagina. En nu ik het nog even bij Aftonbladet via internet probeer, is het eerste wat er opduikt een bericht over een gekantelde vrachtwagen bij Jönköping, waardoor de hele E4 is afgesloten door de lading: een enorme partij wc-potten.

Geen krant gekocht dus, al zal er verderop wel wat in gestaan hebben. Irma lijkt al haast weer oud nieuws te zijn... 

Wel las ik een interessant artikel over het effect wat Irma op Zweden zou hebben. Het kwam eropneer, dat Irma de volle breedte van Zweden zou bedekken, met uitzondering van twee kleine stroken aan weerskanten in het uiterste noorden, waar het land net een tikje breder is. Daar zou het uiteraard ook noodweer zijn, maar voor de rest: 

- Er zou geen enkel houten huis meer overeind staan

- Al het bos zou zijn weggevaagd.

En dat in een paar uur tijd...

Twee-en-een-halve hond...

Het was de hoogste tijd: 

Ronja Roversdochter moest naar de kapper!

Zelfs met een pluk haar in een elastiekje zag ze niet veel meer, en de nagels? Die hadden veel weg van die van Cruella Deville...

Dus we leverden vorige week dit "warhoofd" in bij de trimsalon in Kil,

gingen boodschappen doen en gezellig met Eva lunchen aan de overkant, om twee uur later heel wat minder hond in ontvangst te nemen:

Getrimd, geknipt, met schone oren, een heel stuk kortere nagels, gewassen en geföhnd deed ze thuis eerst haar beklag bij Marina, 

om de dagen erna haar favoriete plek bij Eva op de bank alleen maar af en toe te verlaten. De overgang moet wel groot geweest zijn: ongeveer 200 gram vacht is eraf. Ook Asso en Gaia moesten wennen aan deze halve hond, en gingen regelmatig even snuffelen "wie-dat-ook-alweer-is". Maar een paar wandelingen en een modderbad later was de situatie weer volkomen normaal, en lijkt Ronja's badwater weliswaar een deel van haar kersvers aangeleerde goede manieren te hebben weggespoeld, maar niet haar interesse voor een glaasje bier...

Op kamers bij de koning.

Vanochtend om 6 uur vertrok Chris (Eva's vriend) weer naar Stockholm om de Zweedse koning te bewaken.

Niet naar de gebouwen midden in de stad, waar toeristen dagelijks flauwe foto's maken én genieten van de hele ceremonie van het wisselen van de wacht - al heeft hij daar ook wel wacht gelopen. Deze keer is hij voor drie maanden aangesteld op Drottningholm zelf, waar de koninklijke familie woont. 

Toen Chris een jaar of drie geleden zijn baan op Gardermoen (de luchthaven bij Oslo) opzegde om dichter bij Eva te kunnen wonen, was het niet zo eenvoudig om ook werk in de buurt te vinden. Uiteindelijk heeft hij een soort oriëntatietraining van drie maanden bij defensie gedaan, en daar was men zó over hem te spreken (leidinggevende talenten), dat hij aansluitend een contract voor 6 maanden voor de vervolgopleiding aangeboden kreeg, en daarna een contract van acht jaar mocht ondertekenen. Het wachtlopen is een erebaan, die je gewoonlijk, als je geluk hebt, twee weken krijgt. Momenteel loopt hij weer wacht, een hele drie maanden lang...

Dat betekent ingekwartierd zijn in de kazerne bij Drottningholm - en daar een week lang 24 uur per dag beschikbaar/oproepbaar zijn, vergelijkbaar met een arts die zowel nacht- als weekenddienst heeft. Daarna een week vrij ter compensatie. 

De afgelopen week was hij in Karlstad, samen met Eva bij zijn moeder gelogeerd, voordat Eva voor 15 weken naar Praag vertrekt voor de studie. Dat Chris in Halmstad werkt, en Eva in Jönköping studeert was niet echt hun idee van dichter bij elkaar wonen, maar nadat Eva terugkomt uit Praag komt dat helemaal goed: per 1 november krijgen ze de sleutel van een appartement in Halmstad, vanwaaruit Eva haar laatste semester van de studie gaat doen! We zijn zó blij voor ze! 

- de foto's vond ik via google, hopelijk doe ik daar de auteursrechten geen geweld mee aan...-