Beer in de krant.

We hebben een paar frisse nachten gehad, en dat levert 's ochtends vroeg telkens weer de prachtigste plaatjes op:

Richard maakt dankbaar gebruik van het mooie nazomerweer door op zijn vrije dagen vroeg af te slaan op de golfbaan. Op de terugweg een korte stop bij de supermarkt voor de boodschappen, en bij de kassa even een snelle blik op de krantenkoppen. Vorige week toch wel bijzonder nieuws:

In de bossen ten noorden van Deje is een man een beer tegengekomen. De man bleef rustig, de beer was rustig (en zag er volgens de man prima uit), beiden vervolgden zonder incidenten hun weg. Het punt is nu: wij wonen ten noorden van Deje, en eerlijk gezegd ook best wel in bossen...

Nu hebben we altijd gedacht dat beren niet zuidelijker dan het absolute noorden van de provincie Värmland voorkomen. Dat werd tenminste altijd gezegd, en ik weet nog dat ik ooit schreef dat bij ons "om de hoek" bij Björnvålsfallet zo'n 150 jaar geleden de laatste beer van de buurt werd geschoten. Blijkbaar wordt het tijd om die informatie aan te passen!

Een ander nieuwtje heb ik ook nog: ik ben "mijn" eerste wolf tegengekomen. Ja, ik weet het, daar kun je na zo'n beer amper meer mee aankomen qua sensatiegehalte, maar het was toch wel één van de hoogtepunten van mijn zomer! Vorige maand, op een vroege zondagochtend, toen ik het pad voorbij Björnvålsfallet afliep met de honden, kwam er een meter of 50 voor ons plotseling een wolf van links uit het bos het pad oplopen, zag ons, draaide om, en verdween weer op dezelfde plek. Hij was niet zo groot als ik me had voorgesteld, misschien een jong dier van vorig jaar, donkergrijs op de rug, met een lichtgrijze buik. Prachtig! De honden deden alsof ze hem niet zagen, wat ik bijzonder verstandig van ze vond. Voor de zekerheid ben ik na een paar seconden toch maar rustig omgedraaid en naar huis gewandeld... Een dag of tien later liet buurman Erik me een foto zien van een elandkadaver, niet ver van die plek. Vermoedelijk stoorden we het beest bij het ontbijt...

Eekhoornbroodjes!

We voelden ons de afgelopen twee zondagen net goudzoekers: na een paar weken met afwisselend regen en zon, schieten eekhoorntjesbrood en cantharellen letterlijk als paddestoelen uit de grond. Zondag vonden we, op zoek naar cantharellen, zóveel eekhoorntjesbrood, dat we in het bos al de eerste grote schoonmaak hielden, omdat we nog niet eens op de helft van de wandeling waren, terwijl de rugzakken al vol zaten.

We kwamen thuis met paddestoelen in zeer verschillende formaten,

 

  

en voordat ze werkelijk als maaltijd op ons bord konden

waren we nog wel even bezig:

Maar uiteindelijk lukte het allemaal wel, en stonden we voor de zware keus, of we pasta met cantharellen, of pasta met eekhoorntjesbrood in roomsaus zouden eten... We kozen voor twee dagen pasta, de rest ligt nu in de vriezer.

Wetend dat er vele tientallen soorten eetbare paddestoelen bestaan, maar dat je sommige maar eens in je leven kunt eten, omdat ze hartstikke giftig zijn, hebben we er met de volgende soorten mee volstaan ze te fotograferen. Dan slaan we de boeken er eerst een paar keer op na, om vervolgens na de pluk nog een aantal buren te raadplegen...

 

 

Een heel eigen interpretatie

Ronja heeft veel energie. Héél véél energie. Het afgelopen voorjaar hadden we al een rugzakje voor haar gekocht, om de wandelingen wat zwaarder te maken, want loslopen is er tijdens de zomermaanden niet bij: alle jonge dieren in de natuur moeten worden beschermd tegen onopgevoede, niet-luisterende honden, dus daar is een wet voor gemaakt. Volgende week mogen ze weer los.

Dat rugzakje wordt af en toe als handtas gebruikt, en daarom hóndtas genoemd:

Op de hondenschool wordt nog steeds veel geleerd, zowel door de honden als door mij. Trainster Annica ziet Ronja wel wedstrijdjes doen, en vóór de zomer begon ze met wat voorbereidende oefeningen.

Ronja moet bijvoorbeeld met de voorpootjes op een opstapje, en dan is het de bedoeling dat ze met de achterpootjes rond het opstapje loopt. Bij de tweede keer oefenen, thuis, kregen we dit:

Bij navraag op de laatste les was het kommentaar: je moet de snoepjes/beloningen wat lager houden, dan heeft ze niet het gevoel dat het een klim-oefening is. Dat helpt. Soms.

Van Annica kregen we de tip van een hondensporthal bij Karlstad, waar ook allerlei lessen en cursussen gehouden worden. Je kunt zelfs de hele hal boeken wanneer je in alle rust wilt trainen, en dat is voor ons, met drie honden om in de gaten te houden, wel heel fijn! En ze worden er zo héérlijk moe van! 

Nu wil het "toeval", dat ook die trainster in Ronja een wedstrijdhondje ziet... En ik moet zeggen, dat ze inderdaad supersnel is. Maar of we werkelijk zóveel gaan trainen dat we wedstrijdjes gaan doen? Ik vraag het me af. In ieder geval hebben we lol met ons allen!