Onuitputtelijk

Kijk: Wólken! 

Ze komen elke middag, ze komen met steeds meer, en ze zijn elke keer groter. Maar vooralsnog komen ze alleen nog maar even kijken: tegen de avond verdwijnen ze weer naar elders. Ongetwijfeld gaat het een keer regenen, maar wanneer? De mensen van het weerbericht willen hun vingers daar niet aan branden. Over een week, misschien, zeggen ze al een dag of tien. 

Wij hebben van die droge periode geprofiteerd door eindelijk eens het terrasje schoon te maken en een paar keer in de olie te zetten. Vanochtend om 8 uur was dat klaar, dat hoeft nu alleen nog maar een paar dagen uit te harden. 

Bovendien is Richard er in geslaagd het zich steeds verder uitbreidende lupinenveldje te rooien vóór de bloei. Hoe prachtig ze ook zijn, ze nemen het helemaal over, en veel planten en kruiden die wél hier thuis horen willen er niet meer groeien anders. Nu mogen ze dienen als groenbemester. Het was wél een warm klusje, de temperatuur steeg al om een uur of tien boven de 25 graden, dus een flesje water uit de kraan binnen handbereik was een must.

De eerste, steilste 15 meter van de oude put omhoog (die met dat water wat we ongekookt niet mogen drinken) doet ons pompje voor ons, de rest van de emmers draagt Richard voor me naar de moestuin, nadat het water een tijdje in de zon heeft staan opwarmen: recht uit de put is het ijskoud, en daar houdt de jonge aanplant niet van!

Tientallen gieters water per dag gaan er over de moestuin en de potten met planten. De sla groeit als kool (over een paar dagen de eerste blaadjes proeven), de kool komt ook voorzichtig op gang,

en vandaag waren er 25 vierkante meters aan aardbeienplanten en -stekjes aan de beurt.

De planten die we uit Molkom hadden meeverhuisd en vorige zomer weer verplaatst naar het eerste akkertje doen het nu eindelijk goed. Dus we gieten ons suf: zonde toch om gedroogde aardbeitjes te kweken?

Het is moeilijk te beschrijven hoe blij we zijn met de oude put (al bevindt die zich op het laagste punt van de tuin, vér van de meostuin) met het electrische pompje: nu we de moestuin gestaag uitbreiden, zou het, hebben we gemerkt, toch wel voor problemen kunnen gaan zorgen met de huishoudelijke watervoorziening. Want een herhaling van twee jaar geleden, toen de bron met drinkbaar water vrijwel droog stond, willen we toch maar liever voorkomen! Deze oude put, al halen we er dagelijks minstens 200 liter uit, vult zichzelf elke keer weer trouw.

Het woord 'onuitputtelijk' krijgt opeens een heel heldere betekenis!

Tweet van de dag.

Een wekker hebben we deze tijd van het jaar amper nodig: we slapen in met het geluid van de koekoek, die van geen ophouden weet ('dan komt er onweer', zei mijn moeder vroeger, maar volgens het weerbericht valt er de komende tien dagen nog geen spat), en we worden soms wakker van de specht, die precies tegenover het huis een práchtige boom heeft gevonden. Eergisteren zette Richard toch voor de zekerheid de wekker op vijf uur, omdat hij ''even'' naar het Nederlandse consulaat in Stockholm op en neer moest voor een nieuw paspoort. Ik kon niet meer inslapen daarna, dus liep al vóór half zeven een lange wandeling met de honden, lekker in de schaduw, voordat het te warm zou worden.

Nog steeds zomers hier. We hebben ons een minizwembadje voor de honden aangeschaft. Ze moeten er nog een beetje aan wennen:

Hond náást het zwembadje - speelgoed erin...

Al een paar dagen heb ik staan luisteren bij de seringenbomen, en gisteren was het zover: het leek wel een mini-Circuit-van-Zandvoort, zoveel bijen! 

Dus het perfecte ogenblik om seringenlimonade te maken was aangebroken. Vorig jaar was ik wat laat, en moest ik al wat uitgebloeide bloemetjes uit de trossen schudden, nu waren de bloemtrossen net open. Die bijen weten wel wat ze doen.

En ik was maar half voorbereid, dus Richard moest vandaag opnieuw suiker en citroenen voor me meenemen; wist ik veel dat de seringen zó uitbundig zouden bloeien dat ik het niet kon laten vandaag nog een tweede portie te maken...

Het mag dan zomers zijn, de nachten zijn nog lekker fris, dus met al dat vroege opstaan gaan meteen de ramen lekker tegen elkaar open. Bang voor inbrekers zijn we niet, maar ik was toch wel verrast om op de slaapkamer opeens 'tweet' te horen, toen ik er iets wilde halen: een koolmeesje probeerde wanhopig dwars door de hor (ja, de eerste muggen zijn ook gesignaleerd) naar buiten te vliegen. Blijkbaar via het horloze raam in de andere slaapkamer naar binnen gekomen, vermoedelijk onderweg naar het nestje in de dakgoot uit de bocht gevlogen… Hor eruit, kamerdeur dicht, en 10 minuten later was de rust weergekeerd. Twitter hoeft voor ons niet meer zo, we horen buiten, en nu dus ook binnen, al genoeg getwitter! 

Fotoverslagje week 20

Een beetje buiten het seizoen: de Kerstmat is klaar. Maar omdat we niet wisten hoeveel we zouden weven, en je niet elke mat apart loshaalt, wilden we er zeker van zijn dat het in elke geval voor Kerst 2018 zou lukken. En de witte mat van het linnen uit de boerderij van Nils is ook af:

Op de Molkomse jaarmarkt heb ik wel wat peterselieplantjes kunnen kopen, verschillende kerstomaatjes, en chili (deze moeten eerst zwart worden en daarna dieprood), maar voor groenteplantjes en kruiden ben ik zondag toch 3 tuincentra af geweest:

Zo kon ik in elk geval gisteravond een heerlijk sausje maken met verse dille, peterselie, marjolein en veel bieslook:

Vier nieuwe opgehoogde plantbedden kan ik nu ook maken, en ik vond zelfs mini-kasjes die daar precies op pasten, dus het meest kwetsbare zaaigoed is voorlopig veilig. Vliesdoek over de pluksla en de rucola, en op mijn akkertje heb ik nu minuscule plantjes van bloemkool, broccoli, wittekool, boerenkool en spruitjes.

Na een dag of vijf met 24-28 graden, gebeurt werkelijk alles tegelijk: de sierappeltjes

Pinksterlelies (speciale soort narcissen, dit jaar dus inderdaad mooi op tijd voor Pinksteren)

brandnetels (thee is toch lekkerder van verse dan van gedroogde brandnetels)

 rabarber

Lelietjes-der-dalen

 

smultron (bosaardbeitjes)

schoenlappersplant

groeien en bloeien om het hardst.

Richard heeft gelukkig een groot deel van het zware werk van me overgenomen,

zodat ik de nieuwe aardbeienplantjes een eigen plekje op het eerste akkertje heb kunnen geven. Zo klein als ze nog zijn, hebben er een heel aantal toch al een echte bloem, heel stoer!

In de vensterbanken kwamen de pompoenen binnen 3 dagen op, het is vandaag 8 dagen geleden dat ik ze gezaaid heb.

Ook de seringen krijgen al kleur, dus Richard vertrok zopas met een boodschappenlijstje met onder andere mijn bestelling van veel citroenen, een paar limoenen, en 2 kilo suiker: als de paarse seringen beginnen te bloeien maak ik weer seringenlimonade, want mijn eerste poging vorige zomer was zo goed gelukt, dat de limonade bij lange na niet voldoende was... 

Het lijkt wel zomer!

Wat een schitterende week hebben we gehad, het leek wel of we van het ene op het andere moment midden in de zomer waren 'gekatapulteerd'!

Voor onze reeën was het even wennen: ze schrokken zich een paar keer een ongeluk, als ze de tuin in kwamen drentelen, en daar oog-in-oog stonden met één van ons, klussend in de tuin, of, erger nog: een stelletje blaffende honden. Aan de lange lijn, dat wel, maar dat snappen de reeën natuurlijk niet. Dus die houden het nu wel voor gezien met dat vogelvoer, en staan af en toe vanaf het veldje van de buurman argwanend naar ons te kijken.

Marina heeft haar eerste marathon gelopen in Praag, in de formidabele tijd van 4 uur en 8 minuten... Haar supporters volgden haar op de voet: de route liep langs een aantal metrostations, dus daar doken ze elke keer op. Zeker de laatste 5 kilometer was dat een enorme steun: bij een temperatuur van 20 graden in de schaduw liepen de lopers toch vrijwel permanent in de zon én op asfalt. Dus pijn in de benen, de rug, de heupen, schaafwondjes van etiketjes in de kleding en blaren op de voeten. Maar de medaille is binnen! Ze was maandag verbaasd dat ze nergens zin in had... Nou, wij dus niet! Ze had namelijk de avonden ervoor ook nog eens twee concerten gespeeld. Woensdag werd er trouwens alweer gezwommen.

Deze week is er natuurlijk veel in de tuin gewerkt. Dankzij buurman Stig, die opeens met de frees de tuin in reed, en de akkertjes voor me freesde, kon ik direkt aan de slag, en dat was hard nodig:

doordat vorst en sneeuw zo lang aanhielden, moest ik de pootaardappeltjes binnen bewaren op een koele plek, maar die trokken zich daar niet veel van aan: het is lente, dús gaan we gewóón uitlopen... 

Dit jaar besloot ik, omdat ik niet zo fit was, om al het voorzaaien en binnen opkweken te laten zitten, dus ik heb pas deze week de pompoenen, zonnebloemen en physalis voorgezaaid. De eerste pompoenen zijn al ontkiemd, het lijkt wel of die paar weken geen verschil maken: alles gaat gewoon dubbel zo hard.

Terwijl Richard de pomp weer in de put hing, een nieuw stukje akker voor me ontgon, en ik aan het zaaien, poten, bemesten en wieden was, genoten de honden van een mergpijpje. Goed voor de tanden en kiezen. Eigenlijk was het de bedoeling dat ze daarmee rustig in de schaduw zouden gaan liggen, maar het begrip 'schaduw' was geloof ik de laatste maanden wat weggezakt. In ieder geval laat de wintervacht van Asso en Gaia nu los, en heb ik voor Ronja een knipbeurt kunnen afspreken.

Vandaag de jaarlijkse markt in Molkom (ik mis de Hollandse markten!), ik hoop daar nog wat groenteplantjes te kunnen scoren. Boerenkool, onder andere, om de komende herfst/winter met de reeën te delen...

Wegblokkade

Wanneer je 's avonds laat in het donker in de regen en met mistflarden laag over de weg op weg bent naar huis, is het een heerlijke gedachte dat je binnen 10 minuten aan de warme chocolademelk kunt. Ronja en ik hadden de tweede avond van de vervolgscursus agility gehad, en omdat er maar drie cursusdeelnemers aanwezig waren, was dat behoorlijk intensief. Nadat ik een overstekende vos had weten te ontwijken, dacht ik heel even dat ik één van de vertrouwde bochten vlak voor het dorp had gemist, want ik zag opeens een muur van hout voor me. 

Er wordt aardig gekapt in onze omgeving, en wanneer je de stapels stammen naast de wegen ziet groeien, 

vraag je je wel eens af hoe dat in vredesnaam allemaal netjes blijft liggen...

En, op google zoekend naar plaatjes, omdat er in het stikdonker met een mobieltje nu eenmaal niet veel te fotograferen valt, kwam ik er al snel achter dat dat inderdaad nog weleens mis gaat. Zoals gisteren dus. Toen ik naar de stad reed, was er nog helemaal niets aan de hand - een paar uur later was de weg compleet geblokkeerd. Geen idee wie je daarvoor om half elf 's avonds belt... En dan nog: hoe lang duurt het voor er iemand opgetrommeld is om dat allemaal weg te halen?

Gelukkig kon ik net keren, en daarna heb ik eerst Richard maar eens even gebeld. Als je woont zoals wij, kun je niet zomaar even een straatje terug nemen, want zoveel straten zijn er niet. Omdat ik niet wilde riskeren midden in de nacht na alle regen vast te rijden op een modderige gruisweg, heb ik zodoende een 50-60 kilometer omgereden. Ondertussen lag Ronja heerlijk te pitten op de achterbank. Richard was nog op toen ik thuiskwam, schonk meteen een borreltje voor me in, en vertrok naar boven. Ik heb de warme chocolademelk maar laten zitten verder, en ik ben allang blij dat ik (of wie dan ook) niet net langsreed toen het hele zaakje ging schuiven: er is daar geen plaats om uit te wijken...