Groeten uit Tsjechië

Sinds ¨De val van de Muur¨ kon Richard's moeder, na 20 jaar, weer naar haar familie in Tsjechië reizen. In de zomervakantie doet ze dat elk jaar, rond de verjaardag van haar broer, en vrijwel ieder jaar ook met Pasen. Inmiddels is Richard er, met mij, met een delegatie van de kinderen, of alleen, ook heel wat keren geweest. Maar nooit met Pasen.

Dit jaar had hij eindelijk de mogelijkheid om te gaan, en daar niet alleen zijn oom, maar ook zijn moeder te zien. Via de mail kreeg ik een aantal foto's uit Praag, 

  

 

maar de Paasdagen zelf werden in Chocen gevierd, waar moeder en oom zijn opgegroeid. Want op 1e Paasdag, dat is al decennia lang traditie, verzamelt de hele familie zich in ¨de kroeg¨, en dan wordt er urenlang bijgepraat, gediscussieerd, gitaar gespeeld en gezongen. Uiteraard is er dan eerst, ook nog steeds traditie, om 12 uur uitgebreid warm gegeten. Met soep vooraf. 

Ze overnachten bij de buren, in de kamer waar zijn moeder geboren is:

Alles goed en wel, maar ik ben toch wel blij om Richard vanavond weer op te kunnen halen. De Paasdagen met Yuri en de honden op de torp waren ook gezellig, maar met Rich in Tsjechië, Eva in Jönköping en Marina in Kopenhagen was even wennen... Dan ga je opeens de oer-Hollandse chocolade Paaseitjes missen. Paassnoep genoeg in de winkels, maar alleen bij de Lidl waren er zakjes met Paaseitjes. In een verantwoordelijke bui had ik er maar ééntje gekocht, en daar kreeg ik wel een beetje spijt van!

Zeeziek aan land?

Net even links van het midden van de foto staat ons stukje bos. Wanneer je nu beneden in de woonkamer op de bank gaat zitten, heerlijk ingeklemd tussen twee luierende hondjes (het is per slot van rekening Pasen, en de zomertijd is ook net ingegaan), zie je de lucht erboven niet meer, alleen maar bomen. Ik was bezig met een handwerkproject, zat ondertussen een beetje te staren naar dat bos, en voelde me draaierig worden, bijna tegen het misselijke aan. mijn evenwichtsorgaan liet weten dat er iets niet klopte...

Nu is het zo dat er behoorlijke windvlagen langs komen, zelfs hier, waar we tussen al dat bos behoorlijk beschut zitten. Door die vlagen zwiepen ál die stammen gelijktijdig heen en weer. Zo krijg je een beetje dat effect van in een stilstaande trein op het station zitten, waar de trein ernaast opeens gaat rijden. 

Dat effect werd nog eens versterkt door het feit dat in een aantal van onze ramen heel oude ruiten zitten: die dateren uit de tijd waarin men nog geen glasplaten kon persen, dus het glas voor ruiten werd gewalst. Daardoor zijn die niet helemaal plat, maar heel licht gegolfd. Normaal gesproken stoort dat absoluut niet, maar zopas leverde het me toch een heel licht gevoel voor zeeziekheid op. Ik denk dat ik maar eens met de honden ga lopen: frisse lucht halen en even weer met beide benen stevig op de grond komen!

Eindelijk post!

Eindelijk hebben we post gekregen! Zomaar, op het nieuwe adres!
En meteen een hele tas vol ook nog!

Regels....

Een hele tijd geleden is de Zweedse ¨Post¨ :



overgenomen, of omgedoopt, in ¨Post Nord¨:

Nu interesseren de details mij helemaal niet, het maakt mij eigenlijk niets uit door wie de post wordt bezorgd, áls de post maar wordt bezorgd. En dáár zat ´m nu net de kneep...

Vlak voor we definitief verhuisden, hebben we met een ijzerdraadje een brievenbus aan het paaltje gehangen dat bij onze torp langs de weg stond. Keurig netjes met watervaste stift het adres erop geschreven ook nog. Maar wat er al langs kwam, niet de autootjes van de posterijen. Wel de auto van onze buren op nummer 3, waar onze post, voorzien van een groot vraagteken, was afgeleverd. Ook de auto van de buurvrouw op nummer 1, zo hebben we die ook meteen leren kennen.

De buurvrouw van nummer 3 belde op een gegeven moment naar het hoofdkantoor, en ze zouden er eens naar kijken. Een week zonder postbezorging later hebben we op onze beurt een mail gestuurd naar de posterijen. Al binnen twee werkdagen kregen we een keurige mail terug, dat ons geval met nummer zoveel naar de verantwoordelijke bezorgdienst was doorgestuurd. Nog een week later kreeg Richard telefoon.Telefoon krijgen op de torp betekent: blijf staan of zitten waar je bent en verroer je niet, want het bereik met de mobieltjes is allerbelabberdst. Zodoende kwam, in drie etappes, het hoge woord eruit:

Op het platteland moeten er per kilometer 3 adressen zijn, willen de posterijen er speciaal voor rijden. Tot aan de buren op nummer 3 is het van beneden gerekend, 900 meter, en tot aan ons 1200. Nu hebben we de pech dat op nummer 2 en 5 niemand woont. (Op nummer 5 alleen een paar weken per jaar, en nummer 2 is van de buren op nummer 3...). Dus we zouden de volgende dag voor één keer de post thuisbezorgd krijgen, en daarna moesten we onze brievenbus naast die van de buren op nummer 3 ophangen.

Het is niet zo eenvoudig om een paal in hardbevroren grond te slaan, dus voor dat dat lukte hadden we een compleet postloze week, zelfs de buren bleven van onze post verschoond. Maar afgelopen maandag is het gelukt, en de postbezorger heeft blijkbaar dinsdag gezien dat er een brievenbus extra was, zodat we gisteren een uitpuilende brievenbus aantroffen. Ze hadden zelfs alle reclamefolders voor ons bewaard, want we waren natuurlijk de nee-nee-sticker vergeten. Voorlopig kunnen we de kachel weer aanmaken!

Harry Potter

De Heer van het Duister 

Hij Die Niet Genoemd Mag Worden

Ik kan er niks aan doen, maar ik vind de wereld wel erg op die wereld lijken... 

Vond ik al dat er de laatste tijd wel veel vliegtuigen naar beneden kwamen, nu zijn daar de aanslagen in Brussel bijgekomen. Na die in Parijs, Istanbul, en de rest. Overal ondanks de verhoogde waakzaamheid. En wederom de meest bizarre reacties uit alle mogelijke richtingen. 

Hermelien griffel: De angst voor een naam vergroot de angst voor het ding zelf.

Wat is er eigenlijk nieuw?

En wat denken we dat er gaat veranderen?

De eeuwigdurende strijd tussen goed en kwaad.

En de definitie van goed en van kwaad die voor iedereen hetzelfde lijkt maar dat blijkbaar toch niet is.

Kun je kwaad met kwaad bestrijden? En wie betaalt dat, met zijn geld, of met zijn leven?

Gaan we hier nu met ons allen van wakker liggen?

Kopen we een extra krantje, zappen we wat langer langs alle nieuws-zenders, pakken we alvast een koffer om op onze beurt op de vlucht te slaan als de oorlog ook ons veilig gewaande landje bereikt? En waar denken we dan eigenlijk heen te gaan? Hebben we nog genoeg benzine in de auto en een geldig paspoort? Want je weet: zonder paspoort kom je nergens het land in. Nu zeker niet meer. 

Wanneer ik vanaf mijn plekje aan de keukentafel naar buiten kijk, zie ik een volle maan. Onder de keukentafel ligt een hondje te slapen, de andere ligt languit in de woonkamer op een kleed, met zijn neus naast een rode ring. Onze buurman heeft zijn handen vol aan de onwerkelijkheid van de recente gebeurtenissen in zijn eigen leven: waar hij dacht dit voorjaar misschien zijn vrouw te moeten begraven, mag hij zijn vrouw houden, maar overleed zijn 49-jarige dochter plotseling aan een staphylococcen-infectie op de hartspier. Richard is zondag naar Tsjechië gereisd, naar zijn oom, waar ook zijn moeder vanuit Eindhoven veilig is aangekomen om met elkaar Pasen te vieren. 

In het vluchtelingenhuis ¨Camp Graningen¨ was het gisteravond feest: Nieuwjaar. Brussel is wel dichterbij dan Syrië. Hoe lang voelen zij zich daar veilig?

Toen Marina in groep 8 zat, had ze een meester voor de klas die de Harry Potter boeken niet gelezen had, dat kon en kan ik niet begrijpen. Je haalt er als je dat zou willen complete lessen maatschappijleer uit. En psychologie. Filosofie. Godsdienstleer. Verder zijn ze ook nog eens meesterlijk naar het Nederlands vertaald, met veel gevoel voor humor en symboliek.

Alleen jammer dat de tovenaarswereld een zo realistische parallel van de werkelijke wereld is.

Wat is eigenlijk werkelijkheid?

De werkelijkheid?

Wiens werkelijkheid?

En wat zijn ieders persoonlijke konsekwenties van de gebeurtenissen?

Hébben ze eigenlijk konsekwenties?

Wát doen we vandaag, morgen en daarna anders dan gisteren en daarvoor?

Tekenen van lente.

Volgens onze scheurkalender is het vandaag de eerste dag van de lente, volgens Google was het dat gisteren al. Zelfs zonder die twee kunnen we de lente niet missen, want langs de weg naar Karlstad zagen Richard en ik de eerste kraanvogels in een weiland staan,

even verderop een paar honderd ganzen. Er vliegen met grote regelmaat vluchten witte zwanen over onze torp,

en de fazantenhaan in het dorp loopt meer óp dan náást de weg, dus ik hoop dat die de lentekolder overleeft. Het is maar goed dat op de gruiswegen bij ons ik de buurt niet hard gereden kan worden.

Nog geen enkel jaar ben ik zo laat geweest met voorzaaien van tomaatjes, afrikaantjes en anders leuks en lekkers, en nog nooit ben ik zó secuur geweest met het opvolgen van de adviezen op de zakjes. Met een beetje geluk staan dit jaar de vensterbanken niet véél te vroeg vol met véél te pierige plantenstengels die nog niet uitgeplant kunnen worden omdat er tot half mei nog veel te vaak behoorlijke nachtvorsten voorkomen. Verder ben ik nog nooit zo precies geweest met het schrijven van steeketiketten: de ervaring heeft me geleerd dat ik het écht niet onthoud... Alleen merkte ik pas bij het o zo voorzichtig sproeien van de plantbakjes, dat de stift niet watervast was... Dus ik heb nog wat meer geluk nodig, want omdat ik het nu tóch allemaal had geëtiketteerd, had ik niet eens moeite gedaan om te onthouden wat waar stond. We zullen zien, of de etiketjes uiteindelijk goed terecht gekomen zijn...

25,3 kilo koe.

Vanochtend even naar Molkom geweest, naar de stort, een paar dingen afgeven bij kennissen, koffie drinken en bijkletsen bij de vroegere buren, en boodschappen doen. Op de stort natuurlijk een  kennis tegengekomen waarmee ik ook heb staan bijkletsen, en in de supermarkt uiteraard een voormalige klant. Zodoende duurde het even voor ik weer thuis was, en vlak daarna ging de mobiel: buurvrouw Kristina. Ze had me langs zien rijden, en vroeg zich af of we geïnteresseerd waren in lokaal geproduceerd, geslacht en gestukt, en vacuüm verpakt ekologisch rundvlees? Natuurlijk waren we dat! Dan moest ik maar even kijken of ik plaats in de vriezer had voor 20 tot 25 kilo vlees en gehakt, kant en klaar verpakt, gevacumeerd en geëtiketteerd. 

Precies aan de overkant van het meertje waar ik zo graag omheen wandel met de honden is een boerderij met paarden, een paar schapen, en een paar koeien. Daar komt dit vlees vandaan, hemelsbreed nog geen 2 kilometer. De slachterij in Kil is misschien 3 kwartier rijden hiervandaan - onze buren laten daar ook hun eigen lamsvlees verwerken. Mijn bezwaar dat hun lam (bijna Pasen is weer slachttijd) er dan niet meer in past werd afgedaan met: Wij hebben nog een hele vriezer leegstaan, dat lam kan daar wel zolang in.

Ok dan... Op het platteland leer je heel anders tegen de dieren aankijken:

Nrs 2 t/m 7 en 10, 13 en 14 liggen nu te bevriezen. Dat is ongeveer 11 kilo, de resterende 14 kilo is gehakt. Straks de eerste test: pasta met gehaktsaus, want de laatste twee pakken gehakt pastten niet meer in de schamele drie lades die we nu hebben. Achteraf maar goed dat ik die zakken diepvriesfrites en aardappelschijfjes was vergeten te kopen!

Hoeveel ton weegt een auto?

De laatste tijd kwamen er een paar keer per dag van dit soort gevaartes

door ons kleine straatje...

De wintertijd met vorst en sneeuw is perfect om hout te kappen, omdat er dan weinig vocht in de stammen zit, je met de machinerie makkelijk het bos inkomt dankzij de hardbevroren grond, en de stammen niet modderig worden dankzij de sneeuw. Bij ons in de buurt zijn er dan ook een aantal percelen gekapt.

De enorme vrachtwagens met aanhanger kunnen precies over de leemwegen, je hoopt alleen dat je ze niet tegenkomt van en naar huis. Er zijn wel een aantal uitwijkmogelijkheden, maar helemaal zijn we en toch nog niet aan gewend en het is elke keer weer even schrikken. Maar nu het deze week opeens zo hard is gaan dooien, is de bovenste laag door smeltwater verzadigd, terwijl de onderlaag nog bevroren is, dus je loopt en rijdt door een steeds dikkere laag modder. Ga maar na wat de bosbouwauto's voor schade aanrichten - hoe zwaar is zo'n ding? 

We gingen de laatste paar dagen alleen al vanwege die laag modder met slippende banden naar boven, maar door de steeds diepere sporen lukte het Richard gistermiddag helemaal niet meer. De keus tussen vastlopen in de modder, de carosserie beschadigen of ergens parkeren en het laatste stuk lopen was opeens niet moeilijk meer, en ik kwam hem tegen toen ikzelf net naar beneden liep met mijn mobieltje: het klonk alsof er een vrachtwagen zelf was vastgelopen, en ik wilde even gaan kijken hoe de weg erbij lag, omdat Richard er 's avonds nog wel door moest om een concert te spelen. Omdat onze leemweg een gemeentelijke weg is, dacht ik de gemeente nog net voor sluitingstijd te kunnen bellen om te melden dat ze moesten komen repareren. Maar er bleek al iemand bezig te zijn, dát was wat ik gehoord had. Dus Richard kon na het concert gewoon weer helemaal naar boven.

Vanmorgen zag ik beneden in het dorp een nieuw verkeersbord staan: verboden voor voertuigen zwaarder dan 4 ton, behálve voor voertuigen met vergunning. De bosbouwauto's dus. En met vergunning ben je traceerbaar. Dat is maar goed ook, want je kunt van een gemeente met niet zoveel inwoners (ongeveer 12000 in de hele gemeente, waarvan ongeveer 100 in ons dorp) niet verlangen dat ze de schade van commerciële bedrijven gaan repareren en betalen. De bosbouwbedrijven zijn verplicht de rommel achter zich op te ruimen. Dus we vermoeden dat er pas weer vrachtwagens door de straat komen als de dooi doorzet en de zooi is opgedroogd...

Buskaart geblokkeerd.

Vorige week donderdag kreeg Yuri een mail van school, waarin stond dat met ingang van maandag zijn buskaart geblokkeerd zou worden, omdat de gemeente Karlstad niet meer voor zijn abbonnement wil betalen omdat we naar een andere gemeente (Forshaga) zijn verhuisd...

Daaruit bleek maar weer dat we weliswaar na vijf jaar Zweden heel redelijk geïntegreerd zijn, maar toch nog lang niet alles weten...

In Zweden is het namelijk zo, dat school zowel als vervoer naar school gratis zijn tot en met het jaar waarin je 19 wordt, dus tot en met de middelbare school. Dus aan het begin van het schooljaar worden in de klas buskaarten uitgedeeld aan de leerlingen die van busvervoer afhankelijk zijn: wanneer een bepaalde woonplaats/gemeente een bepaalde school niet heeft, moeten ze zorgen dat jij als scholier toch naar de door jou gewenste school kunt gaan door het financieren van een buskaart.

Nu zijn we op 22 februari officieel verhuisd, en dat mailtje kwam op 10 maart, dus het duurde wel even voor ¨ze¨ het probleem ontdekten. Dat Yuri vervolgens alleen maar een schooldag de tijd kreeg om het zelf allemaal op te lossen, en dat hij ook geen hint kreeg over hoe dat dan wel opgelost moest worden, vonden we toch wel een beetje kort door de bocht!

Hij schreef direct op donderdag een mail naar de gemeente Forshaga - een beetje op goed geluk, want waar moet je melden met zoiets? Gelukkig kreeg hij direct een mailtje dat zijn mail naar de afdeling was doorgestuurd die over jeugdzaken en onderwijs ging. Vrijdag antwoord: je kunt naar het gemeentehuis komen met je legitimatie, dan krijg je meteen een nieuwe buskaart mee. Hmmm, mag je voor zoiets vrij vragen van school? En hoe kom je in Forshaga zonder geldige buskaart? Jullie zien wel: we zijn al zo verzweedst, dat we er niet eens aan denken dat de schoolgaande jeugd misschien ook wel gewoon kan betalen voor een buskaartje...Yuri had het geluk dat Richard deze week op voor hem gunstige tijden naar Karlstad moest voor repetities, zodat hij mee kon rijden. Zodoende zijn ze gistermiddag (was het wel ondertussen woensdag) naar het gemeentehuis in Forshaga geweest, dus de buskaart is nu gefikst.

Vanochtend gingen we voor het eerst met de nieuwe buskaart op pad, en kwamen tot de ontdekking dat de bus van 6.47 wél op tijd rijdt (en níet, zoals de rest van de bussen in de ochtendspits, bijna 10 minuten te laat, waardoor hij in K de aansluiting mist en te laat op school komt zodat hij nu deze nóg vroegere bus wilde nemen). Wij kwamen op de bushalte aan net toen de deuren van de bus dichtgingen. Snel erlangs gescheurd, en op de volgende halte Yuri gedropt. Daar kon ik niet keren, dus ik was genoodzaakt tot de eerstvolgende afslag door te rijden. Langs landweggetjes, nog smaller dan de onze, terug naar de eigen afslag, recht tegen de zon in, die oogverblindend onder het zonneschermpje doorscheen. Tegenligger op het laatste nippertje gezien en ontweken.

Al met al een onverwacht hectisch begin van de dag. Maar er is in ieder geval geen twijfel mogelijk over het feit dat Yuri absoluut op tijd voor school was...