Teut

Dat het herfst aan het worden is, realiseeerde ik me vorige weekend bij het opentrekken van de slaapkamergordijnen: een enigszins schichtige mama ree met twee kalfjes staken schuin de weg over en liepen achter ons gastenhuisje langs het bos in, richting buren Stig en Kristina. Behalve één keer wat verder van huis, had ik ze de hele zomer niet meer gezien. Ik kon op deze afstand niet zien of het onze vertrouwde 'oude' mama was, of haar kind van het jaar ervoor. Maar naar het gedrag te oordelen was het de laatste, de oude mama kent het terrein op haar duimpje, en is absoluut niet schichtig in de buurt van ons huis.

Hoe het die dag verder is gegaan met dit gezinnetje, hoorde ik wat later van Kristina: ze hebben bij hun appelboom, die niet ver van het huis staat, heerlijk van de valappeltjes staan eten. En blijkbaar hadden die appeltjes er al een aardig tijdje gelegen, zijn vermoedelijk gaan gisten, want de twee kleintjes leken stapelgek. Stoven alle kanten uit, maakten de meest idiote sprongen, eentje ging bij een mislukte landing compleet onderuit, en mama ree had het zó druk met het in de gaten houden van haar zootje ongeregeld, dat ze niet eens merkte dat Stig en Kristina in de deuropening stonden te kijken... Na verloop van tijd had ze duidelijk genoeg van al dat gestuiter, en vertrok met grote sprongen richting dorp. 

Ik vraag me af of ze daar uiteindelijk veel mee opgeschoten is, want in het dorp staan ook heel wat appelbomen, waarvan de eigenaars de opbrengst niet kunnen verwerken...

Van Kopenhagen naar Praag

Soms voel ik me net het vrouwtje uit zo'n ouderwets weerhuisje, wat bij slecht weer met een parapluutje tevoorschijn komt, bij goed weer met een parasolletje. Maar hoe is dat nu met wind? Ik heb een hekel aan wind. Neem nu dit weekend: tot twee keer toe kon ik niet inslapen 's avonds, en vannacht kwam er inderdaad weer een enorme plens regen met heel veel wind. Momenteel zonnig buiten, Richard loopt ook al het gras te maaien (zal wel één van de laatste keren zijn deze zomer), maar ik zit lekker met Gaia op de bank om jullie een beetje bij te praten over de hoogtepunten van de afgelopen maanden.

In juni studeerde Marina af in Kopenhagen.

Ze had een bijzonder programma gekozen, met alleen maar Tsjechische componisten. Een paar stukken, die zelfs haar Kopenhaagse leraar niet kende, had ze tijdens haar jaar in Praag gevonden. En aangezien er een Tsjechisch jurylid bij haar examen zat, was het toch wel spannend hoe de reacties zouden zijn. Verder speelde Richard mee in één van de stukken, dat zorgde voor nog meer spanning.

 Het ging er helemaal niet om of ze wel of niet zou slagen, maar meer om hoe 'men' het zou waarderen dat ze met dit specifieke programma zogezegd 'haar nek zou uitsteken'. Ze slaagde met een 12, het hoogst mogelijke resultaat in Denemarken. 

Wij als gezin, inclusief oma, waren er bij, oma vanuit Eindhoven, Yuri vanuit Budapest, Eva vanuit Halmstad en wij vanaf de torp. Het gebeurt niet zo vaak, dat we elkaar allemaal samen zien...

Een paar weken later verhuisde Marina naar Praag. Ze had vrijwel al haar bezittingen verkocht of weggegeven, er bleven maar een paar dozen en twee koffers over. De koffers gingen mee, de dozen staan nu bij ons op de hooizolder. Inmiddels heeft ze de eerste leerlingen lesgegeven daar, via de instantie die bemiddeld voor de mensen die min of meer tijdelijk vanuit het buitenland in Praag gestationeerd zijn. Er breken spannende tijden aan: gaat ze het redden om de komende jaren voet aan de grond te krijgen daar? Ze wil het zó graag, Praag is echt haar stad. 

Roze...

Mijn Nederlandse rijbewijs zou verlopen in november. Aangezien we niet van plan zijn naar Nederland terug te gaan, wilde ik het zodoende graag omzetten in een Zweeds rijbewijs. Inloggend op de Zweedse equivalent van 'Rijksdienst voor Wegverkeer' (Trafikverket), kon ik er niet achter komen hóe te werk te gaan. Er waren talloze formulieren, maar welke moest ik hebben?

Rekening houdend met de mogelijkheid dat dit weleens láng kon gaan duren, schreef ik dus al eind april een mailtje naar Trafikverket. Binnen 24 uur antwoord: ik zou een formulier krijgen toegestuurd, waarmee ik een buitenlands rijbewijs in een Zweeds kon omzetten. Dat formulier kwam inderdaad na een dag of vijf, dus tot zover ging alles vlot. Het merkwaardige was alleen, dat ik slechts mijn persoonsnummer hoefde op te geven (waarmee adres en alle belasting-etc. zaken naspeurbaar waren), plus het nummer van mijn  geldige rijbewijs. Verder moest ik mijn originele rijbewijs bijvoegen, en opsturen naar een postbusnummer in Örebro. Geen woord over bepaalde kosten, geen woord over pasfoto's, dat kwam toch wel wat vreemd op me over. 

Ten eerste moest ik maar hopen dat mijn rijbewijs plus formulier gewoon aan zouden komen - aangetekend versturen was niet mogelijk, en de posterijen hebben hier tegenwoordig niet meer zo'n goede naam, als ik het zo mag uitdrukken… Voor alle zekerheid maar even een kopietje gemaakt van zowel formulier als origineel document. Ten tweede kreeg ik het akelige vermoeden dat ik misschien inderdaad alleen maar een ander rijbewijs zou krijgen, wat dan vervolgens gewoon in november zou verlopen.

Een maand later, ik wilde net navraag doen over het al dan niet aankomen van mijn papieren, kwam er een brief met de post: de aanvraag voor vervanging was goedgekeurd, ik moest 250 kronen overmaken (25 euro), en bij de instantie in Karlstad, waar men rijexamen moet doen, een pasfoto laten maken. Dat zou dan ook nog 100 kronen kosten, maar dan zou ook alles verder geregeld worden. Geen woord over geldigheid. 

Twee weken later, de tijd tikte gewoon door, had ik gelegenheid om tijdens openingstijd van Trafikverket naar Karlstad te gaan. De pasfoto werd héél professioneel gemaakt, in een kamertje waar zeer duidelijk twee voetjes op de vloer waren geschilderd, waar ik moest gaan staan. Met een tikje op het computerscherm vóór me, kreeg ik de instructies in beeld, terwijl er een batterij lampen aanging, waarbij je in een verhoorszaal bijna direct al je overtredingen zou bekennen. Even later kwam mijn foto op het scherm. Klik links, als U tevreden bent, klik rechts als U de foto opnieuw wilt maken. Ik stond er heel aardig op, vond ikzelf, dus klikte links. Toen werd me gevraagd een handtekening op een ander schermpje te zetten. Klik links, etc. (Hoeveel pogingen zou iemand kunnen doen voordat men verdenkingen van handtekeningvervalsing zou gaan koesteren?) Vervolgens moest ik me bij de receptie melden. Daar kreeg ik een plaatje te zien van hoe mijn nieuwe rijbewijs er uit zou gaan zien. Mocht ik niet tevreden zijn, kon de hele procedure nog overgedaan worden. De 100 kronen kon ik overigens níet ter plekke betalen, daar zou me een faktuur voor worden toegestuurd. Dat duurde een week of twee.

Serieus, gaat dat in Nederland tegenwoordig ook zo?

De vriendelijke dames bij de receptie konden mij in ieder geval verzekeren dat het nieuwe rijbewijs gewoon 10 jaar geldig zou zijn. Dat was een grote opluchting, want ik had al uit zitten rekenen dat, wanneer ik vervolgens dat vervangen rijbewijs weer moest gaan verlengen, de datum van verlopen geváárlijk dichtbij zou komen...

Me herinnerend, dat Richard destijds zijn rijbewijs, met medeneming van een andere legitimatie,  bij de politie in Karlstad moest ophalen (ze wilden duidelijk zeker weten dat hij was wie hij was), was ik perplex toen ik binnen twee weken een nieuwe brief kreeg van Trafikverket. Met mijn nieuwe rijbewijs. Ook niet aangetekend, nee, gewoon in een buitenbrievenbus zonder slot.

Goed dat ik dat vantevoren niet wist. Hoe dan ook, over 10 jaar (laten we zeggen 9 jaar en 8 maanden) zal de procedure een heel stuk eenvoudiger zijn!

Ik vraag me alleen één ding af: 

Waarom roze?

Met álles wat ik zelf mocht kiezen, wáárom dan niet de kleur???

Dit jaar geen seringenlimonade

Begin september, het wordt al aardig herfstig buiten. Veel regen deze zomer, een paar dagen tegen de 30 graden, maar verder heerlijk weer. We hebben de hele zomer kunnen douchen, de wasmachine kunnen draaien, en na een augustusmaand met heel veel regen is het water in onze bron nu al weer aan het stijgen.

We zijn er erg blij mee, want de natuur heeft vorige zomer toch een flinke klap gekregen. Onze seringenbomen zagen er dit voorjaar maar droevig uit. Ze bloeiden wel, maar niet met de overtuiging die we van ze kenden. Dus ze mochten hun bloemtrossen houden, ik heb zelfs geen vaas gevuld: alle nectar mocht naar de bijen, wat mij betreft.

Deze lelies hebben daarentegen overdadig gebloeid, ze duiken op steeds meer plaatsen op, schijnen een specialiteit van deze omgeving te zijn.

Vanwege mijn nog steeds op-en-neer gaande spierklachten heb ik besloten niet langer op een grote moestuin in te zetten, dus er gingen wat overgebleven aardappels in grote plantenpotten op het terras, en natuurlijk heb ik volop klein spul gezaaid in de verhoogde plantenbakken. Radijsjesmix onder andere, niet alleen een mix wat kleur en vorm betreft, maar zeker ook in smaak.

Bosbessen en frambozen hebben we nauwelijks gezien, er lijkt veel te zijn 'overleden', hier in de buurt. Ronja vond natuurlijk af en toe wat, op een wandeling, maar wat er stond was niet echt een uitnodiging om op pad te gaan met een grote rugzak en lege doosjes. Gelukkig had, dankzij al het gezeul met emmers water (dank aan Yuri en Richard!) vorige zomer, een heel groot deel van de aardbeienplantjes in de tuin wél overleefd. En gelukkig waren we ook meestal Ronja en Gaia te slim af, met gaas en zo, zodat we heerlijk aardbeien hebben kunnen eten. Zelfs ijs gemaakt:

-aardbeien half laten bevriezen

-bananen in plakjes invriezen

-dan in de keukenmachine samen met

-(haver-)yoghurt

-vanillepoeder

-geraspte kokos

Je reinste softijs werd het, heerlijk!

De resten gingen terug de vriezer in, daar hadden we later iemand een gat mee in het hoofd kunnen gooien, zo hard als dat werd. Maar eenmaal half ontdooit nog net zo lekker...

Bij het optrekken van wat knoflook uit de bakken had ik me al een paar keer afgevraagd wat dat toch voor kuiltjes waren in de grond. Het róók in ieder geval níet naar kat, al zien we de buurkatten met enige regelmaat in onze tuin jagen. Inmiddels is dat vraagstuk ook opgelost:

Er zijn er wel meer die het naar hun zin hebben met regen!