Een beetje dóórscheuren...

Het vervelende van een verhuizing is, dat je je steeds suf loopt te zoeken naar de stomste dingen. Een nagelschaartje bijvoorbeeld, zou na een week toch wel handig zijn, maar ik heb vanmorgen eerst een tijd met het schaartje van mijn Zwitserse zakmes zitten klungelen, en daarna het knippertje van Richard geprobeerd. Het resultaat was in elk geval alleszins acceptabel. Bijna twee uur lopen met de honden is toch een stuk prettiger als je niet het gevoel hebt dat je teennagels proberen voor je snowboots uit te lopen!

De oplader van de mooie fotocamera is jammer genoeg ook nog niet tevoorschijn gekomen, net zomin als het kabeltje wat nodig is om de foto's op de computer te zetten. Richard en ik hebben nog steeds van die ¨prehistorische¨ mobieltjes zonder internet, dus recente foto's plaatsen is helaas voorlopig geen optie...

Wat dan wel weer leuk was: Richard vond gisteren een tasje met de Kerstkadootjes uit de pakketten die uit Nederland, Finland en Japan waren gekomen, maar die we na het uitpakken direct weer hadden opgeborgen voor transport, uiteraard op het snoepgoed en de chocoladehagelslag na. Zodoende hadden we opeens ons geliefde harde Finse roggebrood bij de soep, én ligt er een Toon Hermans scheurkalender in de keuken. 

Nu is het inmiddels al wel 28 februari, dus we moesten dit weekend wel een beetje dóórscheuren. We nemen maar aan dat Toon zelf dat woord ook nog wel zou kunnen waarderen... Inmiddels zijn we uiteraard bijgescheurd, dat kostte opvallend weinig moeite. Meer moeite kost het ons eigenlijk te beslissen of we nu ¨al¨ een week hier wonen, of  ¨pas¨ een week. Sinds de sneeuwstorm van vorig weekend is het alleen maar van dat weer geweest waarover op 5 januari één van zijn versjes stond (ik pas alleen de naam van de maand aan). Het komt uit: 75 woorden en 80 gedachten:

Winterzon

ik hoor ze zachtjes denken

de kale, magere bomen

¨zo'n zon in februari

dat is mooi meegenomen¨

ik kijk in 't hoge, helle licht

denk bij mezelf potdorie

zo boven op die dooie boel

opeens weer die victorie

Het gastenhuisje.

Het gastenhuisje, de gäststuga, is onze redding:

Als slaapplaats voor gasten is het de afgelopen zomer en herfst een paar keer gebruikt, maar daarna werd het opslagruimte voor de kado-artikelen en dozen met garens uit de winkel, en dat was véél!! Gelukkig waren de bedden stapelbaar, en kon de ruimte eronder én de ruimte erop helemaal volgestouwd worden. Tegen de hele linkermuur werden nog meer dozen hoog opgestapeld, de rode ladenkast ging naar de kamer van Yuri (tevens die van Marina en Eva, als ze weer eens komen).

Gistermiddag zijn we aan een soort interne verhuizing begonnen: in de schuur 

is boven de rechterdeur een soort hooizolder, je kunt er vanuit het linkergedeelte opklimmen, via de werkbank die daar staat. Op die hooizolder hebben we alle kasten gelegd die ik vanuit de winkel had meeverhuisd, daarbovenop de grote plastic Ikea-lades met deksel, volgestouwd met garens. Zodoende kregen we in het gastenhuisje plaats om de kledingkasten van Marina

in elkaar te zetten en tegen de achtermuur te plaatsen: in onze oude torp is de hoogte van de plafonds een stuk minder, dus daar pasten de kasten niet. De mensen waren vroeger niet zo groot...

Wonder boven wonder bleef er naast de kasten nog ruimte over om een stapel dozen te zetten die van het bovenste stapelbed kwamen, zodat alle matrassen die in Yuri's kamer waren gestouwd nu op dat bovenste stapelbed passen (denk alleen dat de prinses op de erwt daar nu haar koninklijke hoofdje zou stoten). Alle dozen met spullen van Marina hebben we nu achter de deur van Yuri's kamer vandaan gehaald, die gaan morgen (we hebben vandaag wel weer genoeg gedaan...) in de eigen kast, de plastic dozen met spullen van Eva staan inmiddels op de hooizolder. 

Zodat Yuri nu in zijn kamer eindelijk voldoende ruimte heeft om zíjn spullen een plek te geven. Want omdat het tijdens de verhuizing zo enorm sneeuwde hadden we daar veel te veel ¨voorlopig¨ neergezet. En dat moest vooral niet te lang duren, het zag er niet uit...

De honden hebben inmiddels het woord ¨schuur¨ geleerd. Dat hun buitenspeelgoed daar nu ligt heeft daar zeker toe bijgedragen!

Ochtendspits.

Inmiddels hebben we gemerkt dat de ochtendspits hier tegen zes uur op zijn hevigst is. Deze week werd ik elke ochtend wakker van langsrijdende auto's - dat zijn er drie binnen een kwartier die naar beneden komen, en afhankelijk van waar de bosbouwers bezig zijn gaan er dan nog een of twee naar boven. 

Bij Yuri en mij loopt de wekker af, en is het tijd voor koffie en ontbijt, auto krabben, honden even snel naar buiten voor de hoogste nood; om zeven uur de deur uit naar de bushalte. Dat is, afhankelijk van weg- en weersgesteldheid, 12 tot 15 minuten rijden tot aan de parkeerplaats. Gelukkig komt de bus bijna altijd te laat: die moet helemaal uit Noord-Värmland komen. Voor Yuri jammer dat de bus niet direct langs school komt, zoals die uit Molkom, maar vanaf het busstation gaan de stadsbussen toch vaak genoeg.

Vandaag heeft hij geluk bij de terugreis, en kan hij bij school op de bus naar Molkom stappen: Richard maakt een combinatierit, zoals we ze hiervandaan wel vaker zullen maken. Naar de dichtsbijzijnde supermarkt is het al gauw 20 minuten rijden, dus even snel een pak melk halen is er niet bij. Dat moet gepland worden. Zoals nu, waar Rich gaat kijken of de schoonmaakploeg het huis inderdaad zo netjes achtergelaten heeft als ze beloofden. De schuur moet dan nog wel even door ons zelf worden aangeveegd, dus de bezem ging mee. Er gingen ook twee tasje smet kleren mee voor de kledingcontainer, en de lege melkpakken, blikjes en flesjes, plastic verpakkingen en batterijen die naar het afvalverzamelpunt moeten. (We hebben hier maar het liefst zo min mogelijk afval in huis: minder kans op inwonende muizen.) Via de apotheek en de supermarkt weer terug naar de torp. 

Op de torp gaan we een nagenoeg wekker-loze week tegemoet: de komende week is het sportvakantie voor alle scholen, en ook Richard hoeft niet te werken. Na alle verhuisdrukte is dat een heerlijk gevoel! In principe moeten we dan nog wel een keer voor de overdracht van de villa op pad, maar we weten nog steeds niet wanneer of waar dat gaat gebeuren...

Lokale facebook groep.

Nou, dat begint mooi...

Zopas ging Richard met de honden lopen, en ik installeerde me met de laptop voor het keukenraam om even de post, de bank en facebook te checken. Sinds kort ben ik lid van de lokale facebookgroep, en daar staan werkelijk alle mogelijke berichten op. Of iemand de kat gezien heeft, die niet binnen kwam voor de nacht. Of een bericht van iemand die een bepaald schoonheidsprodukt via de thuishandel verkoopt en weten wil wie er wil bijbestellen. Of, zoals zonet, dat een zekere Margit een wolf heeft zien rennen over de weg bij Hallbacken... Dat is nu precies een uur geleden, en aangezien ik geen flauw idee had waar Hallbacken is, toch maar even een smsje naar Richard gestuurd. Die is inmiddels alweer buiten in de tuin met de honden aan het spelen.

Het is wel typisch iets voor een kleine gemeenschap. Sociale controle. Dat kan heel lastig zijn; ik herinner me een keer in Sint-Michielsgestel, waar onze achterbuurvrouw bij de kassa zat in het zwembad, en een van mijn leerlingen langs zag schuiven op een zonnige woensdagmiddag: -hee, moest jij nu niet op pianoles zitten?

Maar bovengenoemde kat was heel snel terecht. Waar er veel boeren zijn met schapen en koeien kan een wolfwaarschuwing van het grootste belang zijn. Zeker nu de eerste kalfjes al in de wei lopen. Een paar dagen geleden zagen we opeens twee mini-stiertjes, een met een zwarte kop, een met een witte kop. Op de weg langs het weiland liep iemand met een grote hond, en de stiertjes liepen langs de andere kant van het hek gezellig mee te stuiteren, ze waren nog niet veel groter dan de hond. 

Bij een wolfwaarschuwing zetten onze buren ook de schapen binnen voor de rest van de dag - behalve een berichtje op facebook bestaat de waakzaamheid bovendien uit een telefoonlijntje langs alle veehouders. Normaal gesproken is binnen 20 minuten iedereen op de hoogte.

De waarschuwing verbaast ons niets: we hadden langs een andere wandelroute al een volkomen kaal karkas zien liggen... Dat moet al wel van een hele tijd geleden geweest zijn, maar evengoed vonden Asso en Gaia het waanzinnig interessant. Het was niet meer helemaal compleet, dus wat dat nu voor een dier geweest is? Volgens de buurvrouw, die ik erover vertelde had ze van niemand gehoord dat er een schaap vermist werd. Tussen neus en lippen door wist ze verder nog te melden dat er in de buurt ook lynxen zijn.

Mensen, waar zijn we terecht gekomen?!

Officieel verhuisd!

Sinds gisteren, maandag 22 februari 2016 wonen we officieel op de torp, en het grote genieten begint al direct: ik zit aan een bureautje (handgemaakt door Olle Olsson) voor het keukenraam een dik besneeuwde tuin in te kijken, waar de vogels af en aan vliegen naar de sering waar al het vogelvoer in hangt. Het handvat van de sneeuwschep die daar sinds de verhuizing staat is al opgenomen in de aanvliegroute. De oplader van de laptop is gisteravond ook uit een doos tevoorschijn gekomen, dus ik neem even de tijd voor een blogje.

De verhuizing op zich ging niet zo makkelijk als we dachten. Het weer heeft ons namelijk behóórlijk parten gespeeld. Vrijdag viel het nog wel mee, de honden gingen lekker uit logeren bij de buren op nummer 6, en hoewel het halen van de bus niet helemaal soepel liep (zie http://groetenuitmolkom.blogspot.se/2016/02/laatste-blogje-vanuit-molkom.html) en er een lichte stuifsneeuw viel, stond aan het eind van de middag de bus alweer stijfvol met de eerste vracht die naar de stort kon. 

Aangezien de stort op zaterdag alleen maar van 9 tot 12 open was, moest er aardig doorgewerkt worden. En dat bij harde wind en natte sneeuw... Die sneeuw zou pas later op de middag vallen, dus dat viel tegen. De tweede vracht voor de stort ging ook bij natte sneeuw. We begonnen ons een beetje zorgen de maken over alle apparatuur die mee moest, maar gelukkig leek het op te klaren, dus dát kwam, evenals de instrumenten, droog in de eigen auto. 

Yuri's bed (uitschuifbaar met drie grote ingebouwde lades, van Ikea...) in zo groot mogelijke delen verhuizen bleek geen goed idee, omdat de onderdelen dan zo wiebelig waren dat je er niets meer op kon zetten. En we zouden het waarschijnlijk niet zo makkelijk de trap op krijgen. Dus dat zorgde voor wat vertraging. En inmiddels ging het weer sneeuwen...

Hard sneeuwen. Droge sneeuw. En harde wind.

Dat hadden ze pas voor zondagmiddag voorspeld...

Tot overmaat van ramp bleek toch niet alles in de bus te passen, dus we kregen haast, want hoeveel sneeuw zou er nog gaan vallen, en kom je dan de heuvel nog op, dat allerlaatste stukje? Gelukkig zijn we eerst in Molkom uit eten gegaan, zodat we de komende stress redelijk goed hebben doorstaan. De hele rit ging goed, al lag er inmiddels al bijna tien centimeter sneeuw. Maar op dat allerlaatste steile stukje naar boven kwam ons een auto tegemoet, dus Richard week in een reflex uit en zette de bus stil. Een geluk bij een ongeluk was, dat de tegenligger er niet langs hoefde, maar afsloeg en de auto stil zette: het was de buurman die meteen even kwam vragen of het allemaal een beetje wilde lukken, en dat er bij hun voor drie personen extra eten stond voor het geval we daar behoefte aan hadden.

Daarna wilde het niet meer zo: de bus kwam niet meer op gang, de wielen draaien dapper door, maar de bus kwam geen centimeter vooruit. Buurman hielp duwen, Yuri hielp duwen, ik hielp duwen, en gelukkig lukte het toen. En toen kwam onze eigen auto ook niet meer weg, dus de arme buurman moest in zijn eentje helpen duwen, want Richard en Yuri waren al uit zicht verdwenen. Het erf konden we niet op, daar moesten we eerst een pak sneeuw wegruimen. Maar nadat Richard de voor een smal weggetje toch wel erg lange bus netjes achteruit had ingeparkeerd konden we uitladen.

Het sneeuwde nog steeds.

Na een kwartiertje kwamen er hulptroepen: de buurman met kleinzoon, gewapend met sneeuwscheppen. Zodat we straks weer weg konden ook. Ook dat viel niet mee, want ook dat was weer tegen een helling op, dus ook dat werd weer duwen.

De tweede vracht ophalen in Molkom ging gelukkig goed - wie waagt zich op dat tijdstip met dat weer nu nog buiten? Zodoende hadden we geen tegenliggers. Hondjes mee in de eigen auto, en we konden zelfs rustig uitladen: 

het was opgehouden met sneeuwen. Vijftien centimeter binnen een uur of 7. En om half tien in de avond kwam er al een sneeuwschuiver langs! Zondagochtend namen we wel een wat meer bereden route om de bus weer terug te brengen. Dát ging in elk geval probleemloos!

Leven op de torp

Dit is hem dan, onze torp.

De meesten van jullie hebben de foto al wel langs zien komen, we waren er direct verliefd op, alweer driekwart jaar geleden. En we zijn dat nog steeds. Kijk maar even:

Inmiddels ziet het er zo uit:

Het wordt een heel ander leven, we verwachten dat er veel te bloggen zal zijn...