Avondwandeling.

Wanneer het overdag te warm is om te lopen, maak je toch lekker na het avondeten nog een wandeling rond het meertje, beneden in het dorp? 

Marina net over uit Kopenhagen.

Bij thuiskomst nog de laatste zonnestralen op de boomtoppen.

Experiment Tjockmjölk...

De ingedikte melk blijkt een bekend verschijnsel te zijn:  afgelopen onze vroegere buren, waar we in hun vakantiehuisje op bezoek gingen, wisten ze meteen wat het was. We hadden zelfs een portie voor ze mee durven nemen, want we aten het al een week zonder ziek te worden.

Het is zo eenvoudig te maken: de inhoud van het potje aanroeren met volle melk,

afdekken tegen allerlei rondvliegend gespuis, en bij 18 graden zou het een dag duren tot het plotseling dik wordt. Dat werden er uiteindelijk twee,

maar met een binnentemperatuur die naar de 25 graden ging (zomer op de torp, we hadden 30 graden een paar dagen geleden) duurde de portie erna van ontbijt tot avondeten. Heerlijk met aardbeien 

of verse frambozen direkt uit de tuin

en dan wat muesli erbij als ontbijt! 

Niet vergeten het laatste beetje weer aan te roeren met volle melk - inmiddels staan er zelfs twee schalen, want ook Richard's moeder en Marina, die hier nu een paar weken zijn, hebben de gewone yoghurt verruild voor deze "dikke melk". 

Nu zoeken we een onbreekbaar potje met schroefdeksel, want schoonmama wil het mee naar Nederland nemen. Ik geloof dat dit experiment wel geslaagd is...

Nieuwe houtschuur, deel 2

We vinden het een enorme vooruitgang, de nieuwe houtschuur. 

In plaats van een platen schuur waar we bijna elke keer ons hoofd stootten

verrees een paar weken geleden deze :

Daarna werd het veel te regenachtig, en de berg hout was net zo mooi droog.... We hebben er een groot zeil overheen gelegd, want we moesten nog met de onovertroffen Falu Rödfärg aan de slag. Maar nu hebben we al een tijdje heerlijk weer, geen drup regen,

en met temperaturen die ruim boven de 25 graden kwamen was het heerlijk om de binnenkant te schilderen. We hebben goed opgelet geen doeken of rollers te gebruiken (verf op lijnoliebasis is zelf-ontvlambaar...), en met water en zeep zijn handen en kwasten in minder dan geen tijd weer (bijna helemaal) schoon.

Mooi toch? 3x3 Meter, en zelfs Richard kan er rechtop staan. Hij heeft zich in het zweet gewerkt om de grond te egaliseren en de pallets voor de ondergrond op stenen te zetten, zodat de wind er goed doorheen kan waaien, 

en vanmiddag kon de eerste stapel erin. 1.70 Meter hoog.

De berg hout is aardig geslonken, nog twee of drie zulke lagen nog, schat ik ... Maar het ging onweren, dus alles ligt weer onder het zeil.

Of het genoeg is voor de komende winter zullen we moeten afwachten, maar de buurman heeft altijd nog reserve in de schuur...

Helemaal klaar met schilderen zijn we nog niet, de buitenkant moet nog een keer, maar "hout droog naar binnen" heeft de hoogste prioriteit. Maandag verder stapelen, daarna blijft het volgens het weerbericht nog twee dagen droog genoeg om te schilderen.

Bliksembezoek uit Nederland.

Ruim een jaar geleden hadden twee nichtjes van mij (eentje met haar man, de ander met een van de zoons) een huisje gehuurd bij ons in de buurt. Aangezien het allebei fanatieke handwerksters zijn, hebben we zowat een hele dag in de winkel gezeten, die ik toen nog had. Eén van hen was bezig met een "Holland-deken", en kreeg ter plekke inspiratie voor een "Zweden-deken". Zelfs de dames op het breicafé hebben nog meegeholpen om typisch Zweedse dingen te bedenken... en dan moest dat ook nog eens haakbaar gemaakt worden.

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van haar: de deken was bijna klaar, en hun oudste zoon zou met zijn gezin een paar weken door Zweden trekken - of het schikte dat ze de deken kwamen langsbrengen? Natuurlijk schikte dat, daar hoeven ze niet speciaal een deken voor mee te brengen. Jammer dat ze niet veel tijd hadden (ze waren om tien uur van de boot in Göteborg af, en moesten rond half zes in Fredriksberg zijn), want het was hartstikke gezellig. 

En de deken is prachtig geworden, in de kleuren van de Zweedse vlag natuurlijk, met wit als extra. Vikinghelm, eland/rendier, wolf, bos, Dala-paardje, Lucia, koningskroon, Zweden zelf, en uiteraard de vlag. Toch nog even de Hollandse vlag in een hoekje weggewerkt, en natuurlijk Zutphen gemarkeerd op de kaart van Nederland, want daar komt de deken vandaan. 

Ik zou bijna naar de winter verlangen... lekker op de bank met de deken. Geeft niks als de kachel uit gaat!

Groeten uit Straejmie.

Op een bepaald moment ben je zo ver noordelijk in Zweden, dat de plaatsnamen niet alleen in het Zweeds, maar ook in het Sami aangegeven staan, de taal van de "Lappen" (scheldwoord!), oftewel, het Sami-volk. De Sami zijn een nomadenvolk, beroemd om hun rendierkuddes, en aangezien rendieren geen besef hebben van staatsgrenzen, zijn de Sami van oudsher gewend vrijelijk rond te trekken door noord Scandinavië, tot ver in Rusland. Ik ga hier niet over de Sami beginnen, dat doe ik elders nog wel eens, want jullie begrijpen wel dat een dergelijke leefwijze, in de moderne tijd problemen oplevert, neem ik aan...

John Bertil (Beppe) Wolgers speelde de vader van Pippi Langkous in alle 4 films, en eveneens de vader van Jens in de film Dunderklumpen (1974), die zich afspeelt op het eiland Öhn bij Strömsund. De reus Jorm uit de film, zes meter hoog, werd op het openluchtmuseum in Strömsund onthuld op de avond van de wereldpremiére van de film, in Strömsund, uiteraard...

Dunderklumpen is een trol die zich wat eenzaam voelt, hij sluipt daarom tijdens de midzomernacht een kinderslaapkamer in en tovert het speelgoed tot leven: een romantische beer, een ijdele pop, een grappig konijn en een dapper tijgertje met een te grote broek. Als Jens erachter komt dat Dunderklumpen de pluchebeesten van zijn zusje ontvoerd heeft, achtervolgt hij hem. Zijn vader (Beppe) wordt gewaarschuwd door een hommel dat Jens op avontuur is en hij achtervolgt zijn zoon, terwijl in het donkere bos ook nog eens een dief de geldmolen van Dunderklumpen probeert te stelen! Er volgt een doldwaze achtervolging door het bos met sprekende bomen en verdrietige huizen, zingende bergen, een geit en een toverfee...

Maar voordat we naar het openluchtmuseum gingen, liepen we een wandeling op een jogging-pad bij het meer, waarbij de opdracht voor de honden luidde: Blijf rustig naast het vrouwtje lopen, ook als we door rennende mensen worden ingehaald, iemand ons tegemoet komt met een hele grote en drie kleine hondjes, én als er iemand naast het pad Chi Gong oefeningen aan het doen is. 

Daarna dacht ik rustig koffie met een gebakje te kunnen eten in het cafeetje van het museum, waar de deur uitnodigend open stond. Maar we werden al snel buiten gezet: of ik het bordje op de deur niet had gezien dat honden niet binnen mochten? Nou, néé, eigenlijk niet, want de deur stond open, en het is niet mijn gewoonte om elke openstaande deur aan de buitenkant op bordjes te controleren... Dus ik zat met een zuur gezicht buiten in de motregen met een veel te zoet gebakje, zure koffie en twee vermoeide hondjes... Niet leuk.

Toen waren ook nog eens alle gebouwen (behalve de souvenierswinkel waar ook geen honden in mochten) dicht. Behálve een piepklein winkeltje met een fietsenrek ervoor waar ik de hondjes kon vastzetten zodat ze droog onder een boom zaten, en waar een hele lieve mevrouw mij van alles vertelde over de produkten van de streek. 

Iemand ooit beverworst gegeten? 

 Limonade van älgört, letterlijk vertaald Elandkruid. De medicinale werking moet ik nog even uitpluizen...

Dan was er ook nog Tjockmjölk, in Duitsland bekend als Dickmilch, dikke melk dus. Het is een soort yoghurt met een heel typische smaak waar je absoluut, of absoluut niet van houdt, zoals dat met karnemelk gaat. Het ene potje kocht ik om te proeven, met de inhoud van het andere potje schijn je nieuwe tjockmjölk te kunnen maken: voeg er een liter volle melk aan toe, laat het een etmaal staan, en klaar is Kees. Ik laat t.z.t. nog weten of dat is gelukt...

Zo klaarde mijn humeur weer op, evenals het weer, en we hebben nog een hele tijd door het stadje gezworven.

Ondertussen op de torp...

Terwijl wij een beetje moeite hadden de Kia Picanto de heuvels/bergen op te krijgen naar het noorden (goed dat ik alleen maar twee hondjes, twee boodschappentassen met kleding en levensmiddelen en een gevulde koelbox bij me had), streden Richard en zijn collega's een "verbeten" strijd om de golftrofee. Op de beide professionele banen werd het een nek-aan-nek-race, waar de scores uiteindelijk maar één of twee punten verschilden. De cellist won dit jaar, Richard nam de tweede plaats in beslag.

Een paar dagen later werd er een gezellige ronde gespeeld op een baan hier in de buurt, met Yuri (rechts in beeld) en Karl, de kleinzoon van de buren, die weliswaar twee jaar niet gegolfd had, maar die zich er heel aardig doorheen sloeg.

Na afloop eten bij de buren, waar net als op de torp een massa hagel onder de regenpijp was blijven liggen na een enorme onweersbui...

En dan, eindelijk, kwam voor Yuri het verlossende bericht: hij is aangenomen aan de universiteit van Jönköping, zijn eerste keus, en ook nog eens voor de studie van zijn eerste keus! Dus dat wordt de tweede in het gezin met een economie-studie! Wat een opluchting! Gezien de examenresultaten van school, én de score van de "universiteits-proeve" moest het ook haast wel, maar toch... Je wilt het toch eerst zien en dan geloven. Hij is meteen de volgende dag afgereisd naar Eva, die daar haar eerste jaar nu achter de rug heeft, en die hem wegwijs in de stad en op de uni maakte. Al geruime tijd geleden heeft Yuri zich ingeschreven voor een kamer, en hij pluist advertenties na, maar mocht dat allemaal niet meteen lukken, heeft hij in elk geval een logeeradres. Wat dat betreft verschilt Zweden niet zo heel veel van Nederland, geloof ik...

Groeten uit Järvsand - mijn verjaardag

Toch apart, wanneer je een pad ontdekt wat bij het meer ophoudt, en dan zo'n bordje ziet: Scooterspoor over ijs. Dát is dus de betekenis van die eigenaardige stippellijnen die op de wandelkaart dwars over het meer lopen!

Er zijn in die regio wel meer typische verkeersborden:

        

Een paar kilometer verderop begon de wandeling met een mooi gemaaid graspas langs een boerderij, maar dat veranderde al snel in een zee van grassen en bloemen die tot mijn middel reikte.

Je zou deze kleintjes bijna over het hoofd zien...

 De moeite van de klim werd beloond door een prachtig uitzicht over het halve meer: 

Er stond een houten schuilhut, met een metalen doos op tafel, waarin gastenboeken en een pen. Natuurlijk even (snel, want er waren veel te veel muggen) een berichtje achtergelaten, het was die dag per slot van rekening mijn verjaardag...

Terug in de blokhut lekker bank gehangen met Gaia,

terwijl Asso een veilig heenkomen zocht ónder de bank: hij werd gepest door een dikke bromvlieg,

en bovendien kwam er een stevige onweersbui aanzetten:

Later die avond klaarde het weer helemaal op, en tegen een uur of elf kwamen de meest fantastische kleuren in de lucht. Donker werd het niet: de zon ging er nog een uur later (23 uur zoveel) onder dan bij de torp, en kwam ook een uur eerder, al rond 3 uur, alweer op. 

Is het niet schitterend?

72 honden en 5 paarden.

Nadat Asso zijn ontbijt eenmaal had uitgespuugd, verliep de heenreis prima, dankzij de pilletjes. Nu heb ik eindelijk geleerd dat de kleine hond niets in zijn maag moet hebben als er gereden gaat worden, en dat er bij voorkeur een fijn muziekje gedraaid moet worden, dan ligt hij heerlijk op de achterbank te luisteren. 

Rond lunchtijd vonden we zelfs een plek waar ik niet alleen de auto kon voltanken en een warme maaltijd eten, maar waar zelfs een wandel-klim-klauter-snuffel-route voor honden was aangelegd:

De sleutel die ik bij aankomst in Järvsand kreeg, was niet die van de 2-persoons blokhut, maar van dezelfde blokhut waar we 6 jaar geleden met het hele gezin waren... De gasten die daar eigenlijk zouden wonen, waren 4 van de 7 nachten weg, omdat ze een meerdaagse hike én een meerdaagse kanotocht zouden maken, en vonden een kleinere behuizing prima. Zodat ik vanuit het keukentje recht op de kennels en één van de speelweides keek:

Natuurlijk hadden de honden daar al snel door dat er onbekende viervoeters te logeren waren, dus ze kwamen allemaal elke dag even kijken. Of ze er nog waren. Of ze bewogen. Dat soort dingen.

Ons tweetal vond het reuze spannend - zeker de eerste dag werden ze door alle honden uitgeblaft, en met terugblaffen (Asso) of zenuwachtig piepen (Gaia) maakten ze het alleen maar erger. Negeren en strak de andere kant op kijken, leerden ze redelijk snel, dat ging een heel stuk beter.

Na een dag of drie vergaten ze soms zelfs dat er honden in de speelwei waren, en toen er na een excursie bij thuiskomst opeens vijf paarden in de wei stonden, voerde Asso een kleine charge uit, want ja, het is nog tot daaraantoe dat er af en toe opeens campers "ons" veld op rijden, maar páárden!! 

Dus toen stonden er op het hoekje van de speelwei plotseling zes van die grote jongens naar hem te blaffen... Dan zoek je toch maar een veilig plekje, vér overal vandaan:

Ook dat wende, en we hebben uren en uren heerlijk buiten rondgehangen.

Na een dag of wat in zo'n gebied, ziet dat prachtige glimmende autootje er overigens wel heel anders uit...