Sinds gisteren, maandag 22 februari 2016 wonen we officieel op de torp, en het grote genieten begint al direct: ik zit aan een bureautje (handgemaakt door Olle Olsson) voor het keukenraam een dik besneeuwde tuin in te kijken, waar de vogels af en aan vliegen naar de sering waar al het vogelvoer in hangt. Het handvat van de sneeuwschep die daar sinds de verhuizing staat is al opgenomen in de aanvliegroute. De oplader van de laptop is gisteravond ook uit een doos tevoorschijn gekomen, dus ik neem even de tijd voor een blogje.
De verhuizing op zich ging niet zo makkelijk als we dachten. Het weer heeft ons namelijk behóórlijk parten gespeeld. Vrijdag viel het nog wel mee, de honden gingen lekker uit logeren bij de buren op nummer 6, en hoewel het halen van de bus niet helemaal soepel liep (zie http://groetenuitmolkom.blogspot.se/2016/02/laatste-blogje-vanuit-molkom.html) en er een lichte stuifsneeuw viel, stond aan het eind van de middag de bus alweer stijfvol met de eerste vracht die naar de stort kon.
Aangezien de stort op zaterdag alleen maar van 9 tot 12 open was, moest er aardig doorgewerkt worden. En dat bij harde wind en natte sneeuw... Die sneeuw zou pas later op de middag vallen, dus dat viel tegen. De tweede vracht voor de stort ging ook bij natte sneeuw. We begonnen ons een beetje zorgen de maken over alle apparatuur die mee moest, maar gelukkig leek het op te klaren, dus dát kwam, evenals de instrumenten, droog in de eigen auto.
Yuri's bed (uitschuifbaar met drie grote ingebouwde lades, van Ikea...) in zo groot mogelijke delen verhuizen bleek geen goed idee, omdat de onderdelen dan zo wiebelig waren dat je er niets meer op kon zetten. En we zouden het waarschijnlijk niet zo makkelijk de trap op krijgen. Dus dat zorgde voor wat vertraging. En inmiddels ging het weer sneeuwen...
Hard sneeuwen. Droge sneeuw. En harde wind.
Dat hadden ze pas voor zondagmiddag voorspeld...
Tot overmaat van ramp bleek toch niet alles in de bus te passen, dus we kregen haast, want hoeveel sneeuw zou er nog gaan vallen, en kom je dan de heuvel nog op, dat allerlaatste stukje? Gelukkig zijn we eerst in Molkom uit eten gegaan, zodat we de komende stress redelijk goed hebben doorstaan. De hele rit ging goed, al lag er inmiddels al bijna tien centimeter sneeuw. Maar op dat allerlaatste steile stukje naar boven kwam ons een auto tegemoet, dus Richard week in een reflex uit en zette de bus stil. Een geluk bij een ongeluk was, dat de tegenligger er niet langs hoefde, maar afsloeg en de auto stil zette: het was de buurman die meteen even kwam vragen of het allemaal een beetje wilde lukken, en dat er bij hun voor drie personen extra eten stond voor het geval we daar behoefte aan hadden.
Daarna wilde het niet meer zo: de bus kwam niet meer op gang, de wielen draaien dapper door, maar de bus kwam geen centimeter vooruit. Buurman hielp duwen, Yuri hielp duwen, ik hielp duwen, en gelukkig lukte het toen. En toen kwam onze eigen auto ook niet meer weg, dus de arme buurman moest in zijn eentje helpen duwen, want Richard en Yuri waren al uit zicht verdwenen. Het erf konden we niet op, daar moesten we eerst een pak sneeuw wegruimen. Maar nadat Richard de voor een smal weggetje toch wel erg lange bus netjes achteruit had ingeparkeerd konden we uitladen.
Het sneeuwde nog steeds.
Na een kwartiertje kwamen er hulptroepen: de buurman met kleinzoon, gewapend met sneeuwscheppen. Zodat we straks weer weg konden ook. Ook dat viel niet mee, want ook dat was weer tegen een helling op, dus ook dat werd weer duwen.
De tweede vracht ophalen in Molkom ging gelukkig goed - wie waagt zich op dat tijdstip met dat weer nu nog buiten? Zodoende hadden we geen tegenliggers. Hondjes mee in de eigen auto, en we konden zelfs rustig uitladen:
het was opgehouden met sneeuwen. Vijftien centimeter binnen een uur of 7. En om half tien in de avond kwam er al een sneeuwschuiver langs! Zondagochtend namen we wel een wat meer bereden route om de bus weer terug te brengen. Dát ging in elk geval probleemloos!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten