Een paar dagen geleden brachten één van mijn nichtjes en haar vriend een bliksembezoek aan Zweden - en aan ons. Ze troffen fantastisch weer, en nadat een vers pak sneeuw had aangetoond dat het nog steeds winter is, al laten de vogels zich steeds meer horen, vertrokken ze richting Stockholm. Daarna heeft het een paar dagen enorm gedooid, kregen we 20 mm regen, en sneeuwde het vanochtend weer keihard. Komend weekend weer -5, zeggen alle weersberichten (we bekijken er dagelijks twee of drie, en meestal spreken ze elkaar zo sterk tegen dat we daarna gewoon even naar buiten kijken als we de dag willen plannen, maar nu zijn ze het roerend eens), plus 10-15 cm sneeuw.
Ondertussen hebben we onze handen vol aan deze schattige, maar wilde hond. Wild in de betekenis van: niet opgevoed. Niet opgevoed in de betekenis van: Helemáál niet opgevoed. Schattig is ze wel, en dat is soms een probleem. Een heel erg lief karakter heeft ze ook, gelukkig...
Ronja is nu ruim 13 maanden, en kent geen enkel basiscommando. Zit? Liggen? Af? Blijf? Wacht? Kom? Géén idee, welke taal je ook probeert, welk handgebaar je ook maakt. Sterker nog, ik heb géén idee hoe haar zit/lig bij te brengen; ze lijkt compleet te blokkeren, kijkt straal de andere kant op met de staart tussen de poten, één en al spanning in dat lijfje. Is ze een keer onbedoeld stout en sla je een barse toon aan, dan vlíegt ze onder een tafel of stoel...
Aan de lijn was het trekken, trekken, trekken, we hadden het idee dat ze maar uiterst zelden aan de lijn had gelopen, laat staan naast je... Toen ik haar een trainingslijntje omdeed reageerde ze tot mijn verbijstering als één van de honden uit Dog Whisperer: steigeren, worstelen, alsof ze naar het slachthuis gebracht zou worden. Inmiddels gaat het, en kan ik wandelen met drie honden aan de lijn.
Eergisteren haar geprobeerd te borstelen - wéér die paniek. Na een uur ontspande ze een beetje, en gisteren ging het beter. Vandaag gaan we verder, wie weet lukt het me een nagel of twee te knippen, want ook dat is hard nodig.
Vanmorgen weer een nieuw pak sneeuw. Misschien zorgde dat voor een overdaad aan energie, na een nacht lekker slapen, en koos ik het verkeerde ogenblik om iets nieuws te proberen? In ieder geval, de drie honden hadden al vrij snel gedrold en geplast, en ik wilde proberen Ronja met een kort riempje aan de lijn van Gaia (die meestal behoorlijk relaxed is) vast te maken, zodat ze konden leren samen aan één lijn te lopen - zodat de lijnen niet permanent in de knoop zouden raken. Weer die reactie alsof ze met een lasso gevangen was, en na twee moves zat ze zo muurvast verstrikt dat ze zowat geen lucht kon krijgen. Gaia op haar beurt stond geduldig te wachten tot ik één en ander weer had losgepeuterd...
Kortom, ondanks alle schattigheid en de hoge knuffelbaarheidsfactor heb ik nu besloten om professionele hulp in te roepen. Een half uur rijden hiervandaan blijkt een hondenschool te zijn met wel 20 verschillende cursussen. En tot mijn grote opluchting óók de mogelijkheid tot particuliere trainingen voor het geval je onregelmatige diensten hebt, zoals bij Richard het geval is. Die hondenschool ga ik bellen. Inmiddels heb ik alweer ontdekt dat de wereld maar klein is: een dochter van de buurman is daar trainster...
Tijd voor een aparte hondenblog???
Geen opmerkingen:
Een reactie posten