Zon

 Dagen en weken gaan bijna ongemerkt voorbij, de Kerstspullen zijn opgeruimd, Ronja is weer een keer geknipt, Richard heeft tijdens de nieuwjaarsconcerten in de provincie succesvol solo gespeeld, Yuri is naar een nieuwe kamer verhuisd voor de laatste loodjes van de studie, en Marina probeert 'kinderconcerten' op te zetten in Praag.

Ik mis de reeën in de tuin, deze winter. Zolang er niet meer sneeuw valt dan dit:

en zolang die sneeuw dan ook nog eens onmiddellijk weer wegsmelt, vinden de dieren meer dan genoeg voedsel in het bos. Regelmatige waarnemingen van elanden kan ik ook al niet melden. Gisterochtend was ik zodoende blij verrast, toen ik tijdens de ochtendwandeling een elandkoe en -kalf zag. Er kán natuurlijk ook een andere verklaring zijn voor  de afwezigheid van reeën en elanden in de buurt: wolven. De afgelopen paar weken ontstond er  aan het begin van de avond vaak enige onrust onder onze honden. Meestal liggen ze dan heel tevreden te luieren, na alle activiteiten van de dag, 

maar er wordt tegenwoordig vaak geblaft en ongedurig rondgelopen om een uur of acht, terwijl we geen auto of wat dan ook kunnen horen. Buurvrouw Kristina vertelde me dat er al enige tijd een roedel wolven ter noorden van Fallet 'bivakkeert', en er wordt nogal gehuild, volgens de gasten daar. Ook beneden in het dorp reageren de honden, dus er ís iets niet helemaal pluis. 

Ondertussen laat de zon zich vaak zien, we krijgen nu duidelijk compensatie voor de decembermaand, waarin Karlstad maar 22 zonuren telde… Dus we profiteren van de al behoorlijk wat langere dagen én de afwezigheid van sneeuw: het is prima wandelweer én wegen en paden zijn uitstekend begaanbaar.

Tussen de bedrijven door ben ik een paar dagen op een neer naar Göteborg-Halmstad geweest: Eva heeft een bruidsjapon nodig. Ze had een aantal afspraken in verschillende winkels gemaakt, waarvan één zelfs aanbood om een 'Say-yes-to-the-dress-filmpje' te maken tijdens het kiezen van de jurk. Dan zou ze haar vriendinnen en champagne mee mogen nemen, en de winkel zorgde voor de rest. Verkooptrucje, vond Eva, het gaat haar helemaal niet om de jurk, het gaat haar er om dat ze trouwt. En een feestelijke dag hoort daarbij, maar zo'n heisa voor een jurk? Nee dank u. 

Dankzij haar nuchterheid, en het feit dat we redelijk dezelfde smaak bleken te hebben, hadden we in Göteborg na winkel nummer één al twee favoriete trouwjurken, waarna Eva al zoiets had van: 'als de andere zaken niet met iets veel beters komen, wordt het één van deze, dan ga ik een keer terug om nog een keer te passen en dan kan ik dat ook weer afstrepen van mijn lijstje'. De say-yes-to-the-dress-winkel viel héél erg tegen. We werden niet fijn geholpen, bijna opdringerig, opdát we maar meteen zouden beslissen, en véél te duur. 

De dag erna, in Halmstad, notabene zo ongeveer bij Eva en Christoffer om de hoek, zijn we geslaagd. Daar bleek namelijk ook één van de favorieten te hangen. Zodat we na een goed uur alweer Monopoly aan het spelen waren, want Christoffer was vroeg thuis.