maandag 3 april 2017

Rondje Nederland 2: Van Monsanto-bananen tot Eko-diner

Vanuit Amsterdam Centraal met de trein in de vrijdagmiddagspits naar Arnhem. Ik had nog maar net een sms naar "de buuf" gestuurd dat binnen een paar minuten de trein zou komen, toen de mededeling kwam dat deze trein niet zou rijden... In de boemel naar Utrecht paste ik er nog net bij, en daarvandaan stond ik tot Arnhem keurig ingeklemd tussen een aantal fietsen en een groot aantal medepassagiers met hun bagage. Ja...zo was dat, vroeger, toen we nog in Nederland woonden.. Bij een ontvangst met een overheerlijke ovenschotel en een goed glas wijn was het leed weer gauw geleden.

Bildresultat för Monsanto bananen

Natúúrlijk op zaterdagochtend naar de markt voor bloemen en verse groente uit het biologische straatje. Pal ernaast een enorme berg Chiquita-bananen, en ik kon het niet laten om even naar de stickertjes te kijken, want ik had pal voor mijn reisje iets over de cijfer-codering op de etiketten gelezen. Het leek te kloppen: in het biologische straatje begon het nummer op het etiket met een 9, en helaas, tot mijn grote teleurstelling: de Chiquita bananen bij de "gewone" fruitkraam hadden een nummer dat met een 4 begon... Afkomstig van de omstreden GMO-firma Monsanto (wiens onkruidbestrijdingsmiddel Round-up inmiddels gelukkig in Nederland verboden is). - Voor wie zich geen bio kan veroorloven, maar ook geen GMO wil kopen: alle andere begin-cijfers staan voor teelt in reguliere landbouw -

Aan het eind van de middag mocht ik het autootje van de buuf lenen naar Landgoed Rhederoord, waar in het koetshuis de 25-jarige bruiloft van studievriendin Alice en haar man Dick gevierd werd. Er zijn niet zoveel restaurants in Nederland die een Eko-certificaat krijgen, maar dit is er één van. En dan gaat het dus niet alleen om de ingrediënten voor het  diner, maar ook om de wijnen, het gebruik van duurzame energie, etc. etc. Het is als restaurant ondoenlijk om 100% eko te functioneren, ondanks eigen moes-en kruidentuinen, want hoe certificeer je vis, om maar iets te noemen...

Bildresultat för landgoed rhederoord

Maar juist toen ik me afvroeg wat "159" op de waterflessen betekende, en waar dat overheerlijke water te koop zou zijn, kwam de manager met het volgende verhaal - wat ik hier vanaf Rhederoords' website kopieer: 

Op een dag moest er op Landgoed Rhederoord op brandvoorschrift een waterput worden geslagen. Daarbij ontstond het idee om het water van de Veluwse bron te gaan bottelen. Prachtig water uit eigen natuur. Dichtbij, puur en duurzaam.rhederoord_312
De bron werd op 16 december 2010 in gebruik genomen. Anderhalf jaar later werd een kunstwerk op de bron geplaatst. Een imposant en tegelijkertijd monolitisch kunstwerk rijst tussen de bomen uit. En hoewel het opvallend anders is, sluit het ook naadloos aan.
Het water uit de bron is 4000 jaar oud. Dat wil zeggen dat het 4000 jaar geleden voor het laatst met de buitenwereld in aanraking kwam en daarna door alle aardlagen sijpelde tot een diepte van 159 meter. Het water werd steeds meer zuiver en verrijkt door mineralen uit de aardlagen. In die tijd was er nog geen milieuverontreiniging. De lucht, het water uit de lucht en de bodem waren schoon. aQaaQa is daarom niet vervuild door zure regen, medicijnresten of lood. Daarnaast is het water al 4.000 jaar écht water: het zit niet in leidingen, wervelt vrijelijk en is diepgaand onderdeel van de kringloop van water.
Rhederoord schenkt het ongerepte en zuivere water uit eigen bron aan tafel aan al haar gasten.

Dat er zich bovendien onder die gasten nog meer studievrienden bevonden die ik misschien wel 20 jaar niet had gezien, maakte ook deze dag weer heel bijzonder!

zondag 2 april 2017

Rondje Nederland - van kibbeling tot zwarte duif.

En óf het lente was in Nederland: volop zon, de eerste dagen nog een koude wind, maar de dag waarop ik naar mijn peettante ging (die dit jaar haar 95e verjaardag viert...) was het maar liefst 20 graden!


Bij mijn schoonmoeder in Eindhoven bleek het markt te zijn. Die heerlijke Hollandse markten met hun rijen kraampjes mis ik hier wel, en kibbeling is in Zweden een onbekend verschijnsel, helaas. 


De dag erop zat ik alweer vroeg op het station in Utrecht te wachten op mijn vriendin Janine, toen er een zwarte duif rond mijn voeten scharrelde. Massa's duiven heb ik gezien, maar nooit één die vrijwel egaal zwart was, en nee, het was géén kraai. Je zou er bijna bijgelovig van worden: was het een groet van mijn nichtje Josien, die de dag erop gecremeerd zou worden? Eenmaal aan de koffie op de Oude Gracht dacht ik er niet meer aan.


Nog even de Domkerk in,


en daarna verder naar Sneek, waar ik een rondleiding over de scheefswerf kreeg, die basisschoolvriendin Wyke en haar man kochten in hetzelfde jaar waarin wij naar Zweden gingen. Ook hun gaat het goed, blijkbaar een goed jaar, 2011! 's Avonds de eerste verse asperges - in Zweden zijn die er pas in mei...

De volgende ochtend bijtijds op weg naar het station in Heerenveen stonden we te wachten bij een afslag, toen er een auto achterop de bumper reed. De bestuurder zag een vrachtwagen die rechtsaf moest, en meende dat hij door kon rijden. Wanneer er een auto (wij dus) voor je staat waarvan de bestuurder heel even wacht omdat die vrachtwagen wel érg hard rijdt, en zeker wil weten dat die daadwerkelijk afslaat, is dat niet zo snugger, natuurlijk. Even later in de trein (toch nog gehaald en toch nog op tijd voor de crematie) moest ik onwillekeurig weer aan die zwarte duif denken: was het een waarschuwing? Wyke had 's avonds wat last van haar nek, de auto kon dezelfde dag nog naar de garage. Het hard erger gekund. Ik was in elk geval blij dat ik die week vrijwel alles met het openbaar vervoer kon bereizen - ik houd niet zo van autorijden in Nederland, je kunt niet eens lekker om je heen kijken!







maandag 20 maart 2017

Fazanten in plaats van kippen?

Gisterochtend alweer schitterend weer, nu het eenmaal is gaan dooien kan de lente me niet snel genoeg komen... Terwijl ik op de ochtendkoffie stond te wachten ontdekte ik een nieuwe bezoeker in de tuin: een fazantenhaan was komen kijken of er wat lekkers tussen het vogelvoer zat. Later las ik op buurman's blog dat zijn hondje (kruising tussen een chihuahua en een jack russell) de vorige dag een fazantenhaan uit hun tuin had gejaagd - blijkbaar hadden wij nu de eer van een bezoekje.


Ik zag het al haast voor me: een troep jonge fazanten in de tuin, voor onze honden een mooie kans om aan wat groter gevogelte te wennen voor als we kippen hebben. Nu we net hondje nummer drie in huis hebben gehaald, hadden we de kippenplannen tot volgend jaar opgeschoven, maar stél dat het goed gaat met die fazanten... In Arnhem hadden we op de markt een keer bij de poelier fazant gekocht, en dat was me toch een lekker diner!...

Later op de middag zag ik ook al een ree aan de andere kant van ons slootje naar verse groene grassprietjes zoeken. Wie weet ook dit jaar weer een reekalfje in de buurt? 

Maar vandaag begon de eerste lentedag als volgt: 


Vermoedelijk moet ik voorlopig genoegen nemen met de Hollandse lente. We zullen zien hoe ik het daar morgen aantref... 



zondag 19 maart 2017

Nichtjes uit Nederland

Om nu 1500 kilometer te rijden voor een bezoekje van twee dagen... En dan weer 1500 kilometer terug... Gelukkig kon ik mijn nichtje ervan overtuigen dat ze een dagje langer moest blijven, en die extra dag werd het bovendien nog eens prachtig weer ook. Met dit nichtje Bea heb ik vroeger veel opgetrokken, logeerpartijen in vakanties over en weer tijdens de basisschool (20 salmiakknotsen binnensmokkelen in de mitella van een gebroken arm), en toen we later op de middelbare school  maar twee straten bij elkaar vandaan woonden bij haar naar de top40 luisteren (mijn ouders vonden die muziek maar niks) en wandelingen met hun en onze honden maken. Later verloren we elkaar wat uit het oog, maar dat maken we de laatste jaren weer goed. 

Dus het werd bijpraten op de wandelingen,


aan de keukentafel


en onderweg tijdens een autorit in de buurt.


En passant moest er natuurlijk knäckebröd gekocht worden, en potjes ingelegde vis, en meer van dat soort typisch zweedse zaken. Hondensnoepjes met rendier natuurlijk, het was al jammer genoeg dat ze haar Friese Stabij Binkie niet kon meenemen:



Samen hebben we een paar jaar geleden een ander nichtje, Josien, die MS (multiple sclerose) had, voor een week naar Zweden gehaald. We hebben elk een eigen stukje leven met Josien gedeeld, en zijn er een half jaar geleden samen langs gegaan, toen ik een weekje in Nederland was. Gisteravond kreeg ik een berichtje van Bea, dat Josien gisterochtend is overleden, en dat volgende week de begrafenis is. Het toeval wil dat ik volgende week in Nederland ben... Of is dat geen toeval?








vrijdag 17 maart 2017

Koekiemonster/Roversdochter

Ziehier het laatste witte bolwerk in de verre omtrek...


Vandaag konden we voor het eerst in de zon uit de wind op de vlonder voor het keukenraam zitten. De wegen en bospaden (laat staan de bosgrond zelf) zijn door alle dooiwater behoorlijk drabbig, maar dat weerhoudt ons en onze honden er niet van om erop uit te gaan. 


Het meeste zand valt er wel uit als ze weer opdrogen, de rest moet de borstel doen...


Ondertussen leert Ronja snel, zowel van haar nieuwe grote zus en grote broer, 


als op de hondenschool, waar we afgelopen maandag de eerste training hadden. Ze doet in elk geval haar naam eer aan:
Astrid Lindgren heeft een boek geschreven (dat natuurlijk ook verfilmd is) met de titel Ronja de Roversdochter. Dat ze al eens het botermes van de keukentafel heeft geroofd, vertelde ik laatst al eens, maar op de hondenschool gaf ze ook een mooi staaltje ten beste.

Bij binnenkomst kregen we eerst koffie, en er werd een doos koekjes op tafel gezet. Na de eerste kennismaking gingen we met de trainster naar buiten, terwijl ons drietal even binnen moest blijven, omdat zij eerst een paar oefeningen met haar hond wilde demonstreren. Toen we daarna weer binnenkwamen, schoot Ronja onder een stoel, en dan weten we al dat er iets niet pluis is. Op een stoelzitting en op de tafel stonden in elk geval een mooi aantal pootafdrukken. De koekjes waren geproefd - Ronja zat nog heerlijk te smakken! Het deksel ging op de trommel, en een andere doos werd hoog op de kast gezet, omdat ze nog een keer binnen moest blijven terwijl we met Asso gingen oefenen. En ja hoor, daarna was de ándere tafel bezaaid met pootafdrukken. Er lagen vellen wit papier op, om aantekeningen te kunnen maken, maar dat waren mooie hondenpotenprintjes geworden. Ach, zei de trainster lakoniek, ja, dat gebeurt wel vaker...


Deze week was Yuri hier ook een paar dagen, en hebben we met de honden druk geoefend. In Mariebergskogen, een leuk recreatiegebied in Karlstad, vond Asso het standbeeld van "de wolf" wel spannend, hij bestudeerde aandachtig de gezichtsuitdrukking. Daarna was het goed, en werd de aandacht weer op Yuri gericht. Want die had snoepjes bij zich, natuurlijk!









zaterdag 11 maart 2017

Nog twee weken tot de zomertijd...

Over twee weken begint de zomertijd... Wanneer je 's ochtends uit het slaapkamerraam kijkt, zie je dit:


Nog steeds sneeuw in en rond de tuin, maar we lijken één van de laatste witte bolwerken te zijn in de omgeving. De laatste paar dagen hadden we 's nachts een mooi aantal graden vorst (heerlijk als de sneeuw dan zo hard bevroren is bij de ochtendwandeling dat ik zelfs er amper inzak), maar overdag doet de zon zijn uiterste best, en voor eind komende week wordt er 10-12 graden voorspeld. Dooi. 

Op de kleinere wegen moet je uitkijken, deze tijd van het jaar. Niet alleen voor reeën die moed vatten en vanuit de bosrand oversteken naar de weilanden die weer vrijwel sneeuwvrij zijn, maar vooral voor gladheid:


Gisterochtend kwamen we op onze weg naar beneden de vrachtwagen met gruis en fijn grit tegen. Dus Richard moest achteruit de helling op. Wanneer je dan de wielen hoort doordraaien en voelt hoe de auto zijdelings richting greppel glijdt, heb je maar één gedachte: dat 10 uur 's ochtends rijkelijk laat is voor de zandauto... Uiteindelijk is het gelukt, en na de zandauto kwam er een vrachtwagen met aanhanger naar boven - gelukkig was de afslag naar een bosbouwweg waar we ingestoken waren op een helling, dus konden we daarna zonder problemen onze weg vervolgen. 

Een tijdje geleden was het op de weg naar Molkom zo glad. Onderweg zag ik steeds een lampje op het dashboard oplichten: ESP. Geen idee wat dat was, en ik had het te druk met het recht houden van de auto om er lang bij stil te staan. Eenmaal thuis zocht ik het op in het boekje, en het bleek een waarschuwingslampje te zijn: Als je ESP op het dashboard ziet staan betekent dat, dat de auto niet genoeg grip op de weg heeft. Ik geloof niet dat ik daar dat lampje voor nodig had...

Vandaag reden we wederom op glad ijs naar Molkom, en wel tegen een nog relatief laagstaande zon in, op een weg waar het gisteren duidelijk flink had gedooid, en waar de zandauto in het weekend nog niet was geweest. Het ging ook deze keer weer goed (we snappen nu ook waarom een slipcursus van minstens een halve dag verplicht is wanneer je hier rijxamen wilt doen), we hebben bij vrienden in Molkom koffie gedronken en daarna een heerlijk zonnige wandeling gemaakt. 

Voor Ronja waren het een massa nieuwe indrukken. Waar slaap je daarna dan ook lekkerder dan tussen baasje en vrouwtje op de bank met je kop op een slof?


donderdag 9 maart 2017

Weven

Mijn vriendin en vroegere buurvrouw in Molkom had al jaren een weefgetouw staan, kant en klaar bespannen, maar van weven kwam het niet: vanwege de breedte kun je alleen maar met zijn tweeën weven. Voor mij een gouden kans: haar helpen om van de oude lappen af te komen, die in repen gescheurd worden om er vervolgens de befaamde Scandinavische matten van te maken. Zie hier een impressie van waar we de afgelopen winter regelmatig een dag mee bezig waren, terwijl we lekker aan het bijkletsen waren:

  

 




  

  







Drie matten zijn het geworden, toen waren de scheringdraden op. Gelukkig vond ze in het huis van haar ouders nog een hele lade met rollen draad. En gelukkig hebben veel mensen nog oude lappen, pyama's, lakens, gordijnen en overhemden liggen, zodat we binnenkort de volgende projecten gaan plannen, waaronder een groene mat (met misschien een beetje donkerblauw erin) voor Marina.