maandag 17 april 2017

Zaagsel in mijn haar...

Ruim een week geleden, toen we terugkwamen van een wandeling met de honden, stond er opeens een kap/klief-machine bij ons in de tuin. De buurman was klaar met zijn eigen houtvoorraad, en zou ons komen helpen met die van ons. Zijn kleinzoon zou ook helpen, in ruil voor hulp met muziektheorie van Richard.


Eerst oude pallets neergelegd zodat de wind eronderdoor kan waaien, en het hout na regen niet op natte grond ligt. Terwijl buurman onze stammen in mootjes zaagde met de ingebouwde zaag, en daarna de machine de blokken netjes kliefde, zat ik muurtjes te stapelen, zodat we daarna de ruimte ertussen konden opvullen zonder dat het teveel grondoppervlak inneemt. Inmiddels zit werkelijk overal zaagsel in...


Hoewel Koning Winter nog even roet in het eten probeerde te gooien,


konden we de dag erop al weer aan de gang. Jammer dat Yuri veel te veel last had van zijn verstuikte voet, zodat hij niet kon helpen stammen sjouwen, want sommigen stammen waren zelfs voor twee mannen en mij samen te zwaar. Wie niet sterk (genoeg) is moet slim zijn, dus buurman haalde thuis een losse motorzaag, en zaagde zelf de stammen in "hapklare brokken", want, zei hij: Eigenlijk moet het hout met Pasen gekliefd zijn.


Nu ben ik van mening dat de weergoden niet weten wanneer het Pasen is, dus dat we best 10 dagen kunnen smokkelen, maar al met al begint het resultaat er wel op te lijken:


Wat we door de sneeuw alleen niet hadden gezien was, dat na het verplaatsen van de machine en het neerleggen van nieuwe pallets op de sneeuw, één van die pallets bovenop het snoer van de machine terecht was gekomen. Daar kwam ik gistermiddag pas achter, toen de meeste sneeuw was gesmolten en ik even wat zooi wilde opruimen... En ja, er lag natuurlijk alweer heel wat hout op dat pallet. 'k Heb me wezenloos gezocht naar een koevoet, en me uiteindelijk weten te redden met het graven van een inham onder het pallet (met een plantenschepje), om daarna een paar metalen staven als krik te gebruiken, zodat ik het snoer weg kon trekken. Dus gelúkkig hoefde ik niet een halve kubieke meter kachelhout weg te halen... Vandaag last van mijn rug, morgen verder...

vrijdag 14 april 2017

Is het Pasen of Kerst?


Vanmorgen bij het opstaan lag er opeens bijna 15 cm verse sneeuw... en nu, om twee uur, sneeuwt het nog steeds... Heel erg mooi, maar Paaseieren buiten verstoppen is totaal onmogelijk, want dat dooit allemaal echt niet in één dag weg. Morgen en overmorgen maximaal 4 graden buiten, en 's nachts vorst...


De honden lopen tot hun buik in de sneeuw, dus het wachten is nu op de sneeuwschuiver, want een échte wandeling is niet te doen. 
Ze hebben inmiddels last van een overdosis aan energie, dus ik heb ze ieder een mergpijp gegeven om zich op uit te leven, dat is nog goed voor de tanden ook!




Afgelopen dinsdag hadden we de winterbanden voor zomerbanden laten verwisselen, en gelukkig kon ik Yuri ervan overtuigen dat hij beter op donderdag al naar huis kon komen, omdat er plotseling zoveel sneeuw werd voorspeld. Yuri had vorig weekend zijn enkel flink verstuikt tijdens basketbal, dus die is op de bank geïnstalleerd met een door mij persoonlijk ingetape-te voet. Handig dat mijn vader mij leerde "even een drukverbandje te leggen", toen ik zelf zo vaak mijn enkel verstuikte. (Ik mag dan een aantal jaren medicijnen hebben gestudeers, een EHBO-cursus was daar níet bij inbegrepen, gek genoeg!) Gaia paste er nog net bij, mét een mooi doorkijkje naar de rest van de roedel...


dinsdag 11 april 2017

Back-packen

Het afgelopen weekend zijn we wezen back-packen!
Onze lieve Ronja heeft met haar 14 maanden tijdens de wandelingen altijd nét wat meer energie en wat minder concentratie dan de bijna 6-jarige Asso en Gaia, dus op zoek naar een passende opdracht voor Ronja kwamen we bij een hondenrugzakje uit.


Het rugzakje weegt bijna niets, maar omdat we onderweg een paar keer stopten om denneappels te verzamelen die Ronja mocht dragen, gaf ze de indruk zich réuze-belangrijk te vinden. Voor ons leverde dat het voordeel van een niet-trekkende hond op, en voor hun alledrie de verrassing van snoepjes, die opeens tussen de denneappels verstopt waren toen we de rugzak thuis leeg haalden. Zóeken maar, en smúllen!






zaterdag 8 april 2017

Lente op de torp

Daags na de aanval op een luchtmachtbasis in Syrië en de aanslag in Stockholm, waarbij (weer eens) een vrachtwagen op nietsvermoedende straatgangers inreed, is het gewoon lente op de torp. Wát een contrast met "de boze buitenwereld"!


Terwijl helemaal achterin de tuin, waar de zon de grond inmiddels ook heeft bereikt, het állerlaatste restje sneeuw ligt te smelten, is het op onze vlonder alweer heerlijk zitten met een kopje koffie. 

      

Voor de honden is het na een fikse wandeling al bijna te warm, ze zoeken alweer hun favoriete schaduwplekken op. 


Je zou haast denken dat ik een échte "torpare" aan het worden ben, want na de koffie zit ik reepjes te knippen van afgedankte lappen. (Stel je voor dat je je kostbare tijd onbenut laat, wanneer er in de tuin nog niet bijster veel te doen is... ) Uiteraard doe je zoiets buiten, omdat er zoveel stof afkomt, dan kun je 's avonds al die repen weer aan elkaar zetten. Het ziet ernaar uit, dat er inmiddels genoeg groene lappen zijn voor de door Marina "bestelde" mat. Die wordt dan pas weer in de winter geweven. 


Richard kwam laatst na een matinee thuis met deze prachtige foto van het meertje beneden in het dorp. Ook dat begint ijsvrij te raken! 



woensdag 5 april 2017

Rondje Nederland 3: Van Amsterdam naar Los Angeles?

Deze twee Tibetaanse terriërs zaten prinsheerlijk op de achterbank van de auto die mij in Amsterdam van het Amstelstation kwam halen. Later die middag mochten ze zelfs mee naar binnen in een klein, écht Indonesisch afhaalrestaurantje in de Watergraafsmeer - eíndelijk heb ik weer eens een Indische mini-rijsttafel gegeten!

foto van Emilie de Wijer.

De komende zomer komen ze logeren, minstens een week. Ze hebben het snel warm, die twee, dus dan is Zweden, met al het koele water in stroompjes en meren, een ideale vakantiebestemming. Jammer genoeg zat ik op de dag dat ze aan het strand van Bloemendaal gingen trainen alweer in het vliegtuig, dus ik kom niet helemaal eerlijk aan die foto, maar ik heb als kleuter zóveel op dat strand bij Parnassia gespeeld, dat ik er in gedachten toch wel bij was...

foto van Emilie de Wijer.

De grootste van de twee heeft anderhalf jaar geleden als pup in Amsterdam op de bühne gestaan, toen Cesar Millan daar één van zijn shows deed. Er ging een complete casting aan vooraf.

foto van Dogrelate.

Ná bovengenoemde rijsttafel hebben mijn vriendin Emilie (we kennen elkaar van de middelbare school) plannen gemaakt voor een training van een week in Los Angeles, bij Cesar Millan (The Dogwhisperer, jullie vermoedelijk wélbekend), in zijn Dog Psychology Center.

Bildresultat för dog psychology center santa clarita

We zullen nog wel een tijdje flink moeten sparen, want behalve de cursus komt er natuurlijk reis en verblijf bij, en je wilt natuurlijk ook wel wat meer zien dan alleen maar honden, als je er tóch bent. Onze eigen honden kunnen dan waarschijnlijk niet mee, de internationale regelgeving is een vreselijke jungle, de vliegreis zó lang. Maar het lijkt me ook geweldig leerzaam om een hond uit de daar aanwezige roedel onder de hoede te krijgen! 


De komende zomer wordt het dus "bootcamp" op de torp, we willen goed voorbereid verschijnen!

Met een mini-moestuintje van Albert Heyn in de rugzak, stapte ik bij de RAI op de trein naar Schiphol. Emilie had me graag op Schiphol afgezet, maar ja, de Schipholtunnel was die ochtend afgesloten vanwege brand in een vluchtroute... 


De zonnebloem wacht nu op betere tijden: de eerste dagen na thuiskomst was het regen en natte sneeuw, máár:


óók op de torp zijn er tekenen van lente!

maandag 3 april 2017

Rondje Nederland 2: Van Monsanto-bananen tot Eko-diner

Vanuit Amsterdam Centraal met de trein in de vrijdagmiddagspits naar Arnhem. Ik had nog maar net een sms naar "de buuf" gestuurd dat binnen een paar minuten de trein zou komen, toen de mededeling kwam dat deze trein niet zou rijden... In de boemel naar Utrecht paste ik er nog net bij, en daarvandaan stond ik tot Arnhem keurig ingeklemd tussen een aantal fietsen en een groot aantal medepassagiers met hun bagage. Ja...zo was dat, vroeger, toen we nog in Nederland woonden.. Bij een ontvangst met een overheerlijke ovenschotel en een goed glas wijn was het leed weer gauw geleden.

Bildresultat för Monsanto bananen

Natúúrlijk op zaterdagochtend naar de markt voor bloemen en verse groente uit het biologische straatje. Pal ernaast een enorme berg Chiquita-bananen, en ik kon het niet laten om even naar de stickertjes te kijken, want ik had pal voor mijn reisje iets over de cijfer-codering op de etiketten gelezen. Het leek te kloppen: in het biologische straatje begon het nummer op het etiket met een 9, en helaas, tot mijn grote teleurstelling: de Chiquita bananen bij de "gewone" fruitkraam hadden een nummer dat met een 4 begon... Afkomstig van de omstreden GMO-firma Monsanto (wiens onkruidbestrijdingsmiddel Round-up inmiddels gelukkig in Nederland verboden is). - Voor wie zich geen bio kan veroorloven, maar ook geen GMO wil kopen: alle andere begin-cijfers staan voor teelt in reguliere landbouw -

Aan het eind van de middag mocht ik het autootje van de buuf lenen naar Landgoed Rhederoord, waar in het koetshuis de 25-jarige bruiloft van studievriendin Alice en haar man Dick gevierd werd. Er zijn niet zoveel restaurants in Nederland die een Eko-certificaat krijgen, maar dit is er één van. En dan gaat het dus niet alleen om de ingrediënten voor het  diner, maar ook om de wijnen, het gebruik van duurzame energie, etc. etc. Het is als restaurant ondoenlijk om 100% eko te functioneren, ondanks eigen moes-en kruidentuinen, want hoe certificeer je vis, om maar iets te noemen...

Bildresultat för landgoed rhederoord

Maar juist toen ik me afvroeg wat "159" op de waterflessen betekende, en waar dat overheerlijke water te koop zou zijn, kwam de manager met het volgende verhaal - wat ik hier vanaf Rhederoords' website kopieer: 

Op een dag moest er op Landgoed Rhederoord op brandvoorschrift een waterput worden geslagen. Daarbij ontstond het idee om het water van de Veluwse bron te gaan bottelen. Prachtig water uit eigen natuur. Dichtbij, puur en duurzaam.rhederoord_312
De bron werd op 16 december 2010 in gebruik genomen. Anderhalf jaar later werd een kunstwerk op de bron geplaatst. Een imposant en tegelijkertijd monolitisch kunstwerk rijst tussen de bomen uit. En hoewel het opvallend anders is, sluit het ook naadloos aan.
Het water uit de bron is 4000 jaar oud. Dat wil zeggen dat het 4000 jaar geleden voor het laatst met de buitenwereld in aanraking kwam en daarna door alle aardlagen sijpelde tot een diepte van 159 meter. Het water werd steeds meer zuiver en verrijkt door mineralen uit de aardlagen. In die tijd was er nog geen milieuverontreiniging. De lucht, het water uit de lucht en de bodem waren schoon. aQaaQa is daarom niet vervuild door zure regen, medicijnresten of lood. Daarnaast is het water al 4.000 jaar écht water: het zit niet in leidingen, wervelt vrijelijk en is diepgaand onderdeel van de kringloop van water.
Rhederoord schenkt het ongerepte en zuivere water uit eigen bron aan tafel aan al haar gasten.

Dat er zich bovendien onder die gasten nog meer studievrienden bevonden die ik misschien wel 20 jaar niet had gezien, maakte ook deze dag weer heel bijzonder!

zondag 2 april 2017

Rondje Nederland - van kibbeling tot zwarte duif.

En óf het lente was in Nederland: volop zon, de eerste dagen nog een koude wind, maar de dag waarop ik naar mijn peettante ging (die dit jaar haar 95e verjaardag viert...) was het maar liefst 20 graden!


Bij mijn schoonmoeder in Eindhoven bleek het markt te zijn. Die heerlijke Hollandse markten met hun rijen kraampjes mis ik hier wel, en kibbeling is in Zweden een onbekend verschijnsel, helaas. 


De dag erop zat ik alweer vroeg op het station in Utrecht te wachten op mijn vriendin Janine, toen er een zwarte duif rond mijn voeten scharrelde. Massa's duiven heb ik gezien, maar nooit één die vrijwel egaal zwart was, en nee, het was géén kraai. Je zou er bijna bijgelovig van worden: was het een groet van mijn nichtje Josien, die de dag erop gecremeerd zou worden? Eenmaal aan de koffie op de Oude Gracht dacht ik er niet meer aan.


Nog even de Domkerk in,


en daarna verder naar Sneek, waar ik een rondleiding over de scheefswerf kreeg, die basisschoolvriendin Wyke en haar man kochten in hetzelfde jaar waarin wij naar Zweden gingen. Ook hun gaat het goed, blijkbaar een goed jaar, 2011! 's Avonds de eerste verse asperges - in Zweden zijn die er pas in mei...

De volgende ochtend bijtijds op weg naar het station in Heerenveen stonden we te wachten bij een afslag, toen er een auto achterop de bumper reed. De bestuurder zag een vrachtwagen die rechtsaf moest, en meende dat hij door kon rijden. Wanneer er een auto (wij dus) voor je staat waarvan de bestuurder heel even wacht omdat die vrachtwagen wel érg hard rijdt, en zeker wil weten dat die daadwerkelijk afslaat, is dat niet zo snugger, natuurlijk. Even later in de trein (toch nog gehaald en toch nog op tijd voor de crematie) moest ik onwillekeurig weer aan die zwarte duif denken: was het een waarschuwing? Wyke had 's avonds wat last van haar nek, de auto kon dezelfde dag nog naar de garage. Het hard erger gekund. Ik was in elk geval blij dat ik die week vrijwel alles met het openbaar vervoer kon bereizen - ik houd niet zo van autorijden in Nederland, je kunt niet eens lekker om je heen kijken!