Nu hebben we Ronja een week bij ons gehad, 24 uur per dag, en ze is een heel ander hondje dan dat wat een aantal dagen eerder bij de buren terechtkwam. De kromme rug is recht, en we hebben de indruk dat ze een stuk is aangekomen ook, ze voelt niet meer zo brandmager als eerst. Bij het vorige vrouwtje was ze nogal pietluttig met eten, wilde absoluut geen droge brokken, maar daar is al heel snel verandering in gekomen. Eerlijk gezegd kregen we de indruk dat ze daar bij het eten vaak niet (door het dochtertje) met rust gelaten werd, want de eerste paar keer heb ik naast haar op de grond gezeten, de eerste hapjes uit de hand gevoerd voor ze ging eten. En toen ik per ongeluk haar drinkbakje een stukje verplaatste terwijl ze aan het eten was, schoot ze bijna een halve meter achteruit van schrik. Na twee dagen at ze haar bakje elke keer schoon leeg. Dat kon zo weer de kast in, zeg maar.
Terwijl ze meer gewend raakt en wat meer doorvoed is, wordt ze ook steeds meer de Ronja met bepaalde aangeleerde of onafgeleerde trekjes, en krijgen we langzamerhand een beetje een beeld van het werk dat we met haar de komende tijd moeten verzetten. Dat ze een kruising is tussen een amerikaanse cocker spaniel en een poedel houdt in, dat het een jagertje is. Loopt continu ofwel met de neus aan de grond ofwel is om zich heen aan het kijken waar ze achteraan kan gaan. Gisterochtend ging dat even mis: we konden aanvankelijk de drie honden los laten lopen bij ons achter (die wandeling langs Gekke Katrin), en ze dolden en renden maar bleven goed in de buurt. Maar blijkbaar heeft Ronja zoveel zelfvertrouwen opgebouwd, dat ze er gisterochtend samen met Asso vandoor schoot, ergens achteraan, en niet luisterde toen ik ze terugriep. Ik had gedacht het me makkelijk te maken en alleen maar een klein stukje te lopen, omdat we twee uur later met de nieuwe buurman en diens hond een lange wandeling zouden maken. Die vlieger ging dus niet op. Na een paar minuten had ik de hele roedel weer bij elkaar, dus, helaas, gingen de lijnen weer uit de jaszak. De lange wandeling met 3 volwassenen en 4 honden ging wel probleemloos zonder lijn. Die route had Ronja (de roversdochter...) nog niet eerder gehad...
Vanochtend hebben we het hele spul in de auto geladen (ging best goed), en op een grote hondenspeelplaats (ze moeten 2 meter hoog kunnen springen om daar te kunnen ontsnappen) wat getraind, en daarna wéér een lange wandeling gemaakt. Bij thuiskomst waren onze honden zo moe dat ze niet eens meer gingen eten, Ronja had zo'n honger gekregen, dat zelfs droge brokken er in gingen. Een cocker spaniel/poedel heeft ook véél energie. Heel veel energie. De komende tijd wordt één van de belangrijkste onderdelen van de training: netjes aan de riem lopen. Want dat kan ze niet. Helemaal niet. En met een hond die alléén maar trekt en alle kanten uitvliegt, wordt het lastig wandelen wanneer er nog twee andere meemoeten ook. Vooral als het glad is...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten