Om nu 1500 kilometer te rijden voor een bezoekje van twee dagen... En dan weer 1500 kilometer terug... Gelukkig kon ik mijn nichtje ervan overtuigen dat ze een dagje langer moest blijven, en die extra dag werd het bovendien nog eens prachtig weer ook. Met dit nichtje Bea heb ik vroeger veel opgetrokken, logeerpartijen in vakanties over en weer tijdens de basisschool (20 salmiakknotsen binnensmokkelen in de mitella van een gebroken arm), en toen we later op de middelbare school maar twee straten bij elkaar vandaan woonden bij haar naar de top40 luisteren (mijn ouders vonden die muziek maar niks) en wandelingen met hun en onze honden maken. Later verloren we elkaar wat uit het oog, maar dat maken we de laatste jaren weer goed.
Dus het werd bijpraten op de wandelingen,
aan de keukentafel
en onderweg tijdens een autorit in de buurt.
En passant moest er natuurlijk knäckebröd gekocht worden, en potjes ingelegde vis, en meer van dat soort typisch zweedse zaken. Hondensnoepjes met rendier natuurlijk, het was al jammer genoeg dat ze haar Friese Stabij Binkie niet kon meenemen:
Samen hebben we een paar jaar geleden een ander nichtje, Josien, die MS (multiple sclerose) had, voor een week naar Zweden gehaald. We hebben elk een eigen stukje leven met Josien gedeeld, en zijn er een half jaar geleden samen langs gegaan, toen ik een weekje in Nederland was. Gisteravond kreeg ik een berichtje van Bea, dat Josien gisterochtend is overleden, en dat volgende week de begrafenis is. Het toeval wil dat ik volgende week in Nederland ben... Of is dat geen toeval?
Gecondoleerd met Josien. Ja het is toch snel gegaan .
BeantwoordenVerwijderen