We hebben een paar frisse nachten gehad, en dat levert 's ochtends vroeg telkens weer de prachtigste plaatjes op:
Richard maakt dankbaar gebruik van het mooie nazomerweer door op zijn vrije dagen vroeg af te slaan op de golfbaan. Op de terugweg een korte stop bij de supermarkt voor de boodschappen, en bij de kassa even een snelle blik op de krantenkoppen. Vorige week toch wel bijzonder nieuws:
In de bossen ten noorden van Deje is een man een beer tegengekomen. De man bleef rustig, de beer was rustig (en zag er volgens de man prima uit), beiden vervolgden zonder incidenten hun weg. Het punt is nu: wij wonen ten noorden van Deje, en eerlijk gezegd ook best wel in bossen...
Nu hebben we altijd gedacht dat beren niet zuidelijker dan het absolute noorden van de provincie Värmland voorkomen. Dat werd tenminste altijd gezegd, en ik weet nog dat ik ooit schreef dat bij ons "om de hoek" bij Björnvålsfallet zo'n 150 jaar geleden de laatste beer van de buurt werd geschoten. Blijkbaar wordt het tijd om die informatie aan te passen!
Een ander nieuwtje heb ik ook nog: ik ben "mijn" eerste wolf tegengekomen. Ja, ik weet het, daar kun je na zo'n beer amper meer mee aankomen qua sensatiegehalte, maar het was toch wel één van de hoogtepunten van mijn zomer! Vorige maand, op een vroege zondagochtend, toen ik het pad voorbij Björnvålsfallet afliep met de honden, kwam er een meter of 50 voor ons plotseling een wolf van links uit het bos het pad oplopen, zag ons, draaide om, en verdween weer op dezelfde plek. Hij was niet zo groot als ik me had voorgesteld, misschien een jong dier van vorig jaar, donkergrijs op de rug, met een lichtgrijze buik. Prachtig! De honden deden alsof ze hem niet zagen, wat ik bijzonder verstandig van ze vond. Voor de zekerheid ben ik na een paar seconden toch maar rustig omgedraaid en naar huis gewandeld... Een dag of tien later liet buurman Erik me een foto zien van een elandkadaver, niet ver van die plek. Vermoedelijk stoorden we het beest bij het ontbijt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten