Dat de herfst is begonnen merkten we aan de eerste muis in de muizenval. Een tweede muis is, heel zielig, verdronken in de teil met regenwater. Verder is er een week of wat geleden achter Björnvålsfallet een gloednieuwe jachttoren verrezen:
Toen ik afgelopen maandag (de eerste dag van de elandjacht) de ochtendwandeling naar 'Fallet' maakte, liep er een elandkoe met kalf op het veld te grazen - wat was ik opgelucht dat de toren onbemand was! Vandaag was er geen eland te bekennen - op de toren was al van grote afstand iemand met een neon-oranje muts te zien. Vlak bij huis, net voorbij de splitsing (wie bij ons op bezoek geweest is weet waar dat is) sloegen de honden al alarm, want er stond een auto! Er staat daar nóóit een auto, dus ze vonden dat uitermate verdacht! Even verderop zat nóg een goed gecamoufleerde jager, die ik ook alleen maar dankzij zijn oranje petje ontdekte. Hoe kleurenblind zijn honden? Het drietal rook pas onraad op 10 meter afstand.... Op de terugweg waren ze hem compleet vergeten en liepen er straal voorbij, terwijl ze hem 20 minuten eerder nog de huid vol hadden gescholden! Probeer ik altijd zo geluidloos mogelijk te lopen, was in elk geval het effect nu weg. Toch was ik blij dat ik net mijn reflectievest uit de doos had gehaald ''voor het geval dat''...
Ondertussen worden door het koudere weer de vliegen ook steeds slomer. Evengoed was er eentje die maar steeds rond de bank bleef cirkelen. Ronja deed uitval na uitval, dus toen ze op een bepaald moment plat bleef liggen dacht ik aanvankelijk dat ze de jacht had gestaakt. Maar een paar minuten later begon ik me af te vragen waar ze toch naar lag te staren, keek even met haar mee,
en zag de vlieg:
Blijkbaar had ze die toch knock-out gekregen. Even later sprong ze van de bank, om na wat smakkende geluiden water te gaan drinken. De vlieg heb ik niet meer gezien - kan me niet voorstellen dat die lekker gesmaakt heeft.
Ze heeft ondertussen ook op wat groter wild proberen te jagen, in de vorm van een veldmuisje dat uit de greppel wegvluchtte toen madam daar haar behoefte dacht te gaan doen. Het was een redelijk gelijke strijd, vond ik: Ronja was dan wel veel groter dan de muis, maar ik had haar aan de lijn, dus het muisje wist onder wat blad door te sprinten en buiten bereik te komen.
Nee, met de elandjacht wordt het waarschijnlijk niks dit jaar, voor Ronja... Er moet nog veel, heel veel geoefend worden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten