Terwijl ik om half zeven aan de ochtendkoffie zat, was er een achtervolging gaande op het grasveldje van buurman Christian. Een jaar geleden was dat ook al zo, toen ma ree haar éénjarige zoontje wegbonjourde omdat ze op afzienbare termijn zou bevallen. Ik had de laatste weken al de indruk dat deze reebok misschien wel naar zijn geboortegrond was teruggekeerd, want ik heb hem een paar keer gespot. Laatst met één van 'onze' reeën bij het frambozenlandje, al kon ik niet zien of het om moeder of dochter ging.
Nu zag ik 'ree Charles' in volle vaart achter de kleine aanstormen, en had erg met haar te doen: gisteren zag ik moeder en dochter nog samen bij de vogelvoerboom, en nu stond het kleintje even later wat schichtig aan de grens van onze tuin. Ma ree was in geen velden of wegen te bekennen. Tot mijn stomme verwondering kwam ree Charles himself even later doodgemoedereerd aanwandelen, om op veilige afstand toe te kijken hoe de jongedame vogelvoer stond te snoepen. In mijn typisch menselijke interpretatie liet ze hem de beste 'eettentjes' van de buurt zien...
Ontstaat hier een nieuwe roedel, naast de roedel die beneden in het dorp al gesetteld is? Al wandelend met de honden, een uurtje later, werkte mijn brein op volle sterkte: wanneer ik dan toch zoveel last van mijn spieren heb, dat zwaar werk in de tuin (spitten/stenen uitgraven) geen goed idee meer is, kan ik me natuurlijk ook richten op aardbeien en bessenstruiken op het eerste landje, en dan op het tweede landje een dierenvoerkwekerij beginnen: zonnebloemen voor de vogels, boerenkool voor de reeën. En waar de reeën met name dol op zijn in het voorjaar, heb ik me laten vertellen:
Tulpen uit Amsterdam...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten