Het dooit. Een beetje, tenminste, overdag een paar graden. 's Nachts vriest het nog steeds, en dat bespaart ons dikke blubberlagen op de gruis-en-leemwegen, wanneer de onderlaag nog hard bevroren is, en het dooiwater niet weg kan. Terwijl we nog fantastisch uitzicht hebben
is onze leemweg vrijwel overal sneeuwvrij, terwijl aan weerskanten de wegdooiende sneeuwwallen zich heel fotogeniek omvormen tot
witte voorwereldlijke 'monsters'.
Rondom de struiken en bomen zie je de aarde al tevoorschijn komen. Zou je sneeuw kunnen wegkijken?
We hebben zin in de lente. De eerste tekenen zijn er al: toen ik gisteren Yuri naar het station bracht, zagen we in een weiland de eerste twee kraanvogels, nog een beetje verloren in de sneeuw, maar de vogels geven duidelijk aan dat er ander weer op komst is. Of hoort te zijn: 7 overvliegende witte zwanen vanochtend.
Onze trouwe reeën hebben naast de voederplaats de eerste grassprietjes onder de sneeuw vandaan kunnen krabben. Prompt was het gisteravond nog aangevulde voer níet opgegeten. Ik geef ze groot gelijk: vers gras gaat boven droge brokken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten