Uiteindelijk heeft mijn moeder toch gelijk gekregen: als je de koekoek hoort, komt er onweer. Tsja, als je maar lang genoeg wacht… Nu is het arme beest ook alweer druk bezig, en ik zit me af te vragen een indianentooi aan te schaffen voor hem/haar: misschien helpt een regendansje bij al dat geschreeuw?
Jullie hebben het waarschijnlijk al begrepen: binnen een uur nadat ik het vorige blogje schreef, begon het te regenen. Nou ja, een half buitje dan, en een paar uur later kwam er nog een half buitje. Goed tegen het stof, vanochtend zaten we in ieder geval niet in de stofwolken wanneer er een auto langsreed. Uit de bak onder de regenpijp haalde ik vanochtend 3 gieters water - alle beetjes helpen.
Dat van dat onweer, dat is wat minder met deze droogte, want je weet dat overal waar de bliksem de grond raakt, brand onvermijdelijk is. Ten noorden van Norrköping bijvoorbeeld, zeiden de nieuwsberichten, ontstond gisteravond een fikse bosbrand: ongeruste automobilisten hebben de hulpdiensten gebeld, dus inmiddels is men aan het nablussen. Buurvrouw Kristina sprak ik vanochtend, en die vertelde dat ze eigenlijk naar een verjaardag zou zijn geweest, maar thuis bleef vanwege het onweer, want, zei ze: er moet iemand zijn om te blussen als het inslaat. Dat was gelukkig niet nodig. Vermoedelijk verloopt de dag van vandaag ook weer zo - we hopen op iets meer regen, iets minder onweer!
Toen het weer wat was opgeklaard 's avonds, en ik nog even met de honden naar buiten ging, hoorde ik hetzelfde eigenaardige geschreeuw als een paar dagen eerder. Het kwam van het gekapte stukje bos van buurman Christian, en ik zag een forse gestalte wegspringen, al schreeuwend en brommend. Aanvankelijk dacht ik dat er een of andere grapjas last van de zon had en voor spook aan het spelen was, maar de honden waren volkomen stil: een eventuele grapjas komt hier niet in de buurt zonder hevig uitgescholden te worden door ons drietal... De gestalte sprong als een vos, maar was daar veel te groot voor, had ook absoluut de verkeerde kleur en bijna geen staart, voor zover ik het kon zien op die afstand. Een wolf kon het niet zijn, die rent en klinkt duidelijk anders. Dus de keus was tussen een veelvraat en een lynx. Eenmaal weer binnen heb ik het geluid opgezocht op
en het was al heel snel duidelijk: onze nieuwe buur is een lodjur.
Oftewel Lynx.
We hebben nog niet beslist of we daar blij mee zijn of niet: aan de ene kant is het wel heel bijzonder om een relatief zeldzaam en uiterst schuw dier op 100, 200 meter te hebben, er zelfs een glimp van op te vangen. Aan de andere kant zijn het geduchte jagers. Niet dat we denken dat die onze tuin binnen zal dringen om een hond voor het ontbijt te halen, maar ik zou het toch wel leuk vinden om 'onze reeën' volgende winter weer terug te zien…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten