Al sinds we ruim 7 jaar geleden naar Zweden vertrokken, had Mario het over de eland op de barbecue... Tijdens de voorbereidingen van hun bezoek aan ons stond het begrip 'eland' zodoende hoog op het prioriteitenlijstje. Helaas was het nog geen jachtseizoen, dus het werd droge rendierworst in plaats van eland op de barbecue, maar het bezichtigen van een of meerdere elanden moest natuurlijk wel ingeroosterd worden!
Een goed uur rijden bij ons vandaan is een 'eland-farm', waar rondleidingen zijn. De jongere dieren mogen daar zelfs geaaid en gevoederd worden.
Het geluk was de Waalwijkers aanvankelijk goed gezind: nog dezelfde middag kon er een kanotocht gemaakt worden, en daar hadden Richard, Marina, Eva en Yuri wel oren naar - oma en ik pasten op de vier honden, bakten cake, en zorgden ervoor dat er eten klaar zou staan als ze thuis kwamen.
Ik geloof niet dat 'kanovijver' iets typisch Zweeds is, dus ze werden met een busje naar het vertrekpunt gebracht: 16km stroomopwaarts op de Klarälven. Zwemvesten, elk gezin een eigen boot, peddels, waterdichte tonnen voor kleding en mobieltjes, wat basisinstructies, en daarna kon het avontuur beginnen. Een uurtje of vier voor onervaren kano-ers, volgens het bedrijfje.
Maar kort na vertrek ging het regenen. Hard regenen. En onweren. Heel erg onweren. Angstige momenten hebben ze doorstaan, toen de bliksem een paar keer zo dichtbij insloeg, dat Isabella de brandlucht rook…
Na verloop van tijd stopte de bui, en kwam een heel voorzichtig zonnetje door. Maar kanoën is zwaar, vooral als de stuurman van een van de boten de chips en snoepjes aan het opeten blijkt te zijn… Vandaar dat de boot over de rivier heen en weer zigzagde: multitasken is niet zo eenvoudig als het lijkt! En toen desbetreffende figuur (ik noem geen namen…) ook nog de peddel liet schieten, ver uit de boot helde in een poging die weer te pakken te krijgen, de rest omkeek wat er aan de hand was, werden ze het eerste gezin in de geschiedenis van het bedrijfje dat kans heeft gezien een 5-persoons kano om te laten slaan…
Na alle droogte stond het water in de rivier zo laag, dat er overal zandbanken waren, dus de boot werd op een zandbank getrokken, en leeggehoosd met de blote handjes. En later met de waterdichte tonnen, want er gaat ongelooflijk veel water in zo'n grote boot. Dus ja, alles nat...
Vanwege het lage water stond er niet veel stroming, en moest er steeds om de zandbanken heen gelaveerd worden. Uiteindelijk duurde de tocht meer dan zes uur… Pas na negen uur 's avonds kregen oma en ik een berichtje dat ze 'bijna bij de camping terug waren'.
Pas om half elf kwamen de auto's weer het erf op rijden, geen droge draad hadden ze meer aan het lijf. Maar de stemming was opperbest. Oma en ik hebben maar niet verteld dat een vriendin van oma uitgerekend die ochtend was overleden, in het hospice waar ze een dag eerde naartoe was overgebracht… Dat kon wel tot de volgende dag wachten.
De volgende dag was het eerste wat ik zag: schoenen die in de gebouwde hut in de zon te drogen hingen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten