Soms voel ik me net het vrouwtje uit zo'n ouderwets weerhuisje, wat bij slecht weer met een parapluutje tevoorschijn komt, bij goed weer met een parasolletje. Maar hoe is dat nu met wind? Ik heb een hekel aan wind. Neem nu dit weekend: tot twee keer toe kon ik niet inslapen 's avonds, en vannacht kwam er inderdaad weer een enorme plens regen met heel veel wind. Momenteel zonnig buiten, Richard loopt ook al het gras te maaien (zal wel één van de laatste keren zijn deze zomer), maar ik zit lekker met Gaia op de bank om jullie een beetje bij te praten over de hoogtepunten van de afgelopen maanden.
In juni studeerde Marina af in Kopenhagen.
Ze had een bijzonder programma gekozen, met alleen maar Tsjechische componisten. Een paar stukken, die zelfs haar Kopenhaagse leraar niet kende, had ze tijdens haar jaar in Praag gevonden. En aangezien er een Tsjechisch jurylid bij haar examen zat, was het toch wel spannend hoe de reacties zouden zijn. Verder speelde Richard mee in één van de stukken, dat zorgde voor nog meer spanning.
Het ging er helemaal niet om of ze wel of niet zou slagen, maar meer om hoe 'men' het zou waarderen dat ze met dit specifieke programma zogezegd 'haar nek zou uitsteken'. Ze slaagde met een 12, het hoogst mogelijke resultaat in Denemarken.
Het ging er helemaal niet om of ze wel of niet zou slagen, maar meer om hoe 'men' het zou waarderen dat ze met dit specifieke programma zogezegd 'haar nek zou uitsteken'. Ze slaagde met een 12, het hoogst mogelijke resultaat in Denemarken.
Wij als gezin, inclusief oma, waren er bij, oma vanuit Eindhoven, Yuri vanuit Budapest, Eva vanuit Halmstad en wij vanaf de torp. Het gebeurt niet zo vaak, dat we elkaar allemaal samen zien...
Een paar weken later verhuisde Marina naar Praag. Ze had vrijwel al haar bezittingen verkocht of weggegeven, er bleven maar een paar dozen en twee koffers over. De koffers gingen mee, de dozen staan nu bij ons op de hooizolder. Inmiddels heeft ze de eerste leerlingen lesgegeven daar, via de instantie die bemiddeld voor de mensen die min of meer tijdelijk vanuit het buitenland in Praag gestationeerd zijn. Er breken spannende tijden aan: gaat ze het redden om de komende jaren voet aan de grond te krijgen daar? Ze wil het zó graag, Praag is echt haar stad.




Geen opmerkingen:
Een reactie posten