Nog niet zo lang geleden hadden we nog wat bloemetjes in de tuin. Een flink aantal nachtvorsten later zijn daar alleen nog de herfstastertjes van over. Vervolgens werd er tot mijn afgrijzen een weekend met veel, heel veel sneeuw voorspeld, terwijl we nog (oude!) zomerbanden hadden, en er bij dit soort voorspellingen geen werkplaats is die nog tijd over had voor het wisselen van banden...
Inmiddels zijn we een aantal weersvoorspellingen verder, en hebben de experts toegegeven dat ze eigenlijk niet weten hoe zuidelijk de sneeuw gaat komen. Misschien volgend weekend, zeggen ze nu, al blijft het verder wel aan de koude kant. Dus dat met die winterbanden moet goed kunnen komen.
Nu het kouder wordt, heb ik ook de bezoekjes aan mijn vriendin in Molkom weer opgepakt: we zijn weer aan het weven. Hoewel… deze week kwam daar niet zo veel van terecht: ten eerste was het die dag prachtig weer, ten tweede had ze de dag ervoor paddestoelen zien staan. Trechtercantharellen, volgens mijn woordenboek. Tot voor kort was ik daar niet zo kapot van, maar ik had klaarblijkelijk de fout gemaakt om ze, net als gewone cantharellen, in de koekenpan te bakken met wat knoflook, voor op de boterham. Ik vond het een rare structuur. Maar toen ik soep kreeg voorgezet, waar gedróógde trattjes in verkruimeld waren, was het opeens een heel andere zaak, en begreep ik waarom ze als delicatessen worden beschouwd.
Dus werd het een extra lange wandeling met de honden, rugzak en plastic tasjes mee. De trattjes waren nog knapperig bevroren, heel makkelijk om te plukken daardoor, en na een uurtje gaven we het op: er kwam geen einde aan, en je moet ze ook nog kunnen verwerken...
Eerst maar ontdooien in de zon op de veranda, regelmatig kranten vervangen, dan is het ergste vocht er uit, en kunnen ze niet zo snel bederven. Wat hierboven staat was maar één van de drie porties, en toen vervolgens bleek dat mijn vriendin geen cantharellen meer hoefde, omdat ze nog zoveel over had van vorig jaar, zonk de moed me bijna in de schoenen, dit was toch wel wat te veel van het goede...
We hebben de rest van de middag samen paddestoelen zitten schoonmaken, ik kreeg een extra stapel kranten mee naar huis, en ik kon twee dagen lang de was niet doen, omdat ik kranten met paddestoelen op de wasdroogrekken op de overloop had staan.
Spacepaddo's, vond mijn zwager, toen ik heel opschepperig een foto in de WhatsApp familiegroep plaatste. Dat moest ik wel toegeven ja, dat ze in ongedroogde vorm aardig wat ruimte innamen!
Meer dan 48 uur heeft onze paddestoelendroger luidkeels staan zoemen en blazen: 5 plateaus paddestoelen leveren één schaaltje gedroogde op, weet ik nu, en ik krijg twee schaaltjes in een glazen pot geprompt (wel een paar keer flink aanduwen). Maar nu is het klaar, we komen er wel mee uit, tot de volgend oogst volgend jaar:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten