donderdag 5 mei 2016

Op kamers met een longontsteking.

Het zat Yuri allemaal niet zo mee, vorige week. En het begon nog wel zo goed, want hij zou part-time op kamers gaan in Karlstad tot aan de diplomauitreiking. Een collega van Richard heeft twee kamers verbouwd om t.z.t. als Bed&Breakfast te verhuren, en toen hij hoorde dat het voor Yuri zo'n gedoe is met reizen naar en van school en andere activiteiten, bood hij aan dat Yuri op doordeweekse dagen van één van die kamers gebruik maakt tegen een vriendenprijsje. Zó aardig! Douche en toilet op de verdieping, een zithoek op de overloop, en een la in de vriezer plus een plank in de koelkast. 

Toen ik uit Jönköping kwam haalden Rich en Yuri me samen op, en brachten we hem naar het nieuwe adres. Yuri was niet zo lekker, warme en koude rillingen, en donderdagmiddag kreeg ik een sms dat hij nog steeds heel ziek was. Had van de collega al hoestmedicijnen gekregen, maar hij had op google gekeken, en alle symptomen klopten met die van een longontsteking. Dat verbaasde me niks, want je zult maar bij min twee een kwartier op de bus staan te wachten in je zomerjas omdat de zon om half zeven al zo lekker scheen... We hebben hem maar naar de telefoonlijn van de huisartsen verwezen, en hij kon dezelfde avond nog terecht, de collega was ook nog zo aardig hem er heen te rijden...

Dus vrijdagochtend haalde Richard een doodzieke Yuri met al zijn spullen uit de stad. We hebben hem zeker 15 jaar niet zo ziek gezien, de eerste paar dagen kon hij niet amper de trap af. Dankzij een flinke stoot penicilline knapt hij nu een beetje op, gelukkig, en met dat mooie weer zat er zelfs een wandelingetje in. Daarna wel languit in de luie stoel in de zon, samen met de rest van de beestenboel.

Morgen de verbeterde versie van zijn profielwerkstuk inleveren haalt hij toch nog precies.




woensdag 4 mei 2016

Twee klimaatzones verschil.

Het wordt nu toch menens met het voorjaar: zonneschijn van zonsopkomst (04.56) tot zonsondergang (21.10), een tikje westenwind, dus op ons houten terrasje was het ronduit warm. Zo warm, dat we zelfs een hagedisje te gast hadden, tot grote verwondering van Gaia - dus ik kon geen foto maken omdat madam er meteen met haar neus bovenop zat, zodat de hagedis zo snel mogelijk onder de vlonder dekking zocht. Wel een foto van de blauwe druifjes in de kruidenborder:


Het zijn de enigen die er nog staan, ik vrees dat ik vorige zomer de rets heb weggeschoffeld. Voorlopig wordt er geen nachtvorst meer voorspeld, dus het fleecedoek ligt weer in de schuur, en de op het laatste moment nog uit Molkom meeverhuisde rabarber-


en aardbeiplanten


lijken zowel de winter als de verhuizing te hebben overleefd.

Over het tijdstip waarop je knoflook moet planten zijn de meningen erg verdeeld, maar gelukkig heeft degene die eind september veel te vroeg vond (dan komen ze te ver op en bevriezen ze) geen gelijk gekregen. En ook de zwarte bessenstruik die veel te lang in een vuilniszak heeft staan kleumen omdat het landje nog niet gefreest was, krijgt heuse blaadjes.


Toen ik vanmiddag onze ¨berg¨ afreed en vervolgens richting Molkom ging zag ik steeds groenere loofbomen, en bij de bibliotheek stonden de kersenbomen volop in bloei. De loofbomen rond de torp hebben wel knoppen, maar groen kun je ze nog echt niet noemen. Beneden bij het meertje hadden ze een vaag groen waas, en nog wat verderop werden de blaadjes zichtbaar. Daaraan is toch wel heel duidelijk te zien dat we rond de torp een totaal andere klimaatzone hebben. Zweden is in 8 zones ingedeeld, en in het zuiden (Skåne, met zijn uitgestrekte akkerbouwareaal de graanschuur van Zweden) begint het groeiseizoen een aantal weken eerder dan hier. Daar regent het 's winters ook waar wij sneeuw hebben. Karlstad, hemelsbreed misschien 35 km hiervandaan, heeft zone 3, dankzij de invloed van binnenzee Vänern. Halverwege Karlstad en Molkom begint zone 4, en hier op de torp ligt de grens naar zone 5. 

Maar nu we 20 graden gaan krijgen is het nog maar een kwestie van dagen, vermoed ik, voor het gebladerte hier ook zichtbaar wordt. De hoogste tijd om de tomatenplanten af te harden. 



maandag 2 mei 2016

Houthakmachine

Omdat we zelf geen bomen uit ons bos mogen halen (geen motorzaag-rijbewijs) hebben we voor de komende winter bij de buurman brandhout besteld. Even een schatting gemaakt uit de losse pols: vlak na de verhuizing kwam hij drie kubieke meter brengen, en er lag naar schatting nog net zoveel in het houtschuurtje. Dat is nu bijna op, en we zijn hier niet de hele winter geweest. Dus met 12 kuub moeten we een heel eind kunnen komen.


Van een oude tank heeft buurman een stuk afgezaagd en het ding vervolgens op de traktor bevestigd. En gaat ruim vier kubieke meter aan blokken in, en dan is het mooi klein tot redelijk grof gehakt. Vorige week kwam hij al twee vrachten brengen, gisteren was het tijd voor de derde:





Voor de ongelovigen onder jullie die niet van me wilden aannemen dat er in onze tuin traktor gereden kan worden hierbij het foto- en film-bewijs.



Nu moet het drogen, minstens tot midzomer, en daarna kan het naar binnen. Hoe kleiner de blokken, hoe sneller het droogt. Van de buren uit Molkom, die vorige week even langs kwamen, mogen we de houthakmachine lenen zolang het nodig is. Ik weet niet hoe zo'n apparaat in het Nederlands heet, maar je legt een te dik blok op de machine, drukt met de ene hand op een knop, en met de andere hand op een hendel (veiligheidsfactor, met twee handen moeten werken), en dan drukt de machine het hout tegen een wig zodat het splijt. De bijl hebben we dus maar weer in de schuur gelegd.

Echt fijn, zo'n machine! We hebben tot nu toe de blokken gebruikt zoals ze waren, maar met de grootste blokken was het soms wel lastig de kachel aan te houden, en echt kleine aanmaakhoutjes hadden we ook niet (vraag maar aan de oude buuf...), dus we gebruikten royaal aanmaakblokjes. Nu kunnen we het precies zo groot, klein, of in spaanders maken als we zelf willen. Ik kan me al bijna zitten verheugen op de komende winter...

En dat terwijl de temperaturen nu eindelijk omhoog gaan, komend weekend naar de 20 graden. Het is een laat voorjaar, zei de buurman. En die sneeuw van vorige week donderdagavond vond hij absoluut onnodig. 







dinsdag 26 april 2016

Wolletjes.

Het is nu 7 voor 6 in de ochtend, de kachel brandt en de ochtendkoffie is al achter de kiezen. Ik heb me duidelijk een uur vergist... Maar toen ik wakker werd was het bijna licht, ik hoorde de haan van de buurman, ik hoorde nog heel veel andere vogels, en ik was uitgeslapen. Nu heb ik de post al bekeken ook, en het is denk ik een beetje te vroeg om al op de badkamer te gaan rommelen: de beide heren slapen nog. Gaia rolt zich nog eens heerlijk op op de keukenbank,


tijd voor een nieuw blok op het vuur én een blogje.

Een groot deel van de dag heb ik gisteren besteed aan het oefenen met de iPhone. Foto's gemaakt van een aantal garens, foto's in een mapje zetten op de mobiel, importeren in de laptop, en vervolgens verkoopberichten maken. Nu ik de winkel niet meer heb, en ik de overgebleven ¨wolletjes¨, zoals ik ze ben gaan noemen, in mijn eentje onmogelijk binnen de komende vijf levens kan verwerken, probeer ik via internet de voorraden wat te verminderen.


Aanvankelijk heb ik een webwinkel overwogen, maar daar hangt een prijskaartje aan waar ik me niet in kan vinden. Bovendien voel ik er weinig voor om in de vrieskou of in de bloedhitte op de hooizolder te klimmen om tussen de stapels dozen te gaan zoeken of in die ene doos van die ene kwaliteit in die ene kleur in een bepaald verfbad nog een bolletje ligt. Ik heb nu eenmaal geen winkelruimte waar alles goed overzichtelijk voor het grijpen ligt.


Ik heb een tijd rondgekeken op facebook, en er blijken een groot aantal groepen te zijn waarbinnen heerlijk wordt geruild en verkocht - en gezien de gehanteerde prijzen begrijp ik steeds beter hoe het komt dat winkel na winkel de deuren sluit. 


Dus inmiddels heb ik een eigen facebookgroep voor de trouwe klanten en de dames van het breicafé, en ben ik lid geworden van een paar andere groepen, eentje met meer dan 1700 leden. 


De eerste verkoopberichten, zoals gezegd, zijn dus geplaatst, de eerste reacties ook al binnen. We zullen zien wat het wordt. 




maandag 25 april 2016

Groeten uit Jönköping.

Ik heb een heerlijk moeder-dochter-weekend achter de rug, bij Eva in Jönköping. Dat was dan het tweede weekendje weg binnen 4 weken... Nu heb ik spierpijn in mijn duimen, maar na mijn prehistorische mobiel bleek ik toch niet te oud te zijjn om te leren:

  

Eva had zich suf gespaard voor een nieuwe telefoon, dus ik was de gelukkige die haar oude iPhone over mocht nemen. Aangezien ik een absolute techniek-knurft ben, vond Eva het een goed idee dat ik die dan maar in Jönköping bij haar op de nieuwe kamer kwam ophalen én leren bedienen. 

 

Toen ik vrijdagmiddag uit de trein stapte stond ze me al op te wachten met een beker koffie. daar zou ik wel aan toe zijn na een reis van een paar uur, dacht ze, en had meteen een hilarisch verhaal: Vantevoren had ze al haar contactpersonen uit haar oude/mijn nieuwe mobiel verwijderd, dus toen ze gebeld werd door een nummer wat op 569 eindigde nam ze op met een heel vrolijk ¨hoi mams!¨ Maarrrr ze hoorde aan de andere kant van de lijn (wat een heerlijk ouderwetse uitdrukking) een mannenstem: ¨Is dit de Eva Lazar die ons haar cv had gestuurd en die wij willen uitnodigen voor een sollicitatiegesprek?¨ Dat gesprek gaat er tóch komen, vanmiddag om half vijf, dus blijkbaar was de cv goed genoeg om dit incident te overleven... 

Nadat we de hele vrijdagavond met onze nieuwe telefoons aan het oefenen waren geweest, hebben we de zaterdag besteed aan een wandeling rond het meer, waar we deze eigenaardige struik, vol met speentjes, zagen staan. We hadden geen enkel idee of het bedoeld was als kunstobject, of dat iemand gewoon begonnen was met alle in dat park gevonden speentjes in die struik te hangen. Het waren er in elk geval vele honderden.


Geen musea dit keer, we hebben dankbaar het feit dat haar kamer direct naast het centrum van de stad ligt benut om heerlijk te shoppen. Alles op loopafstand. En uiteraard uit eten!



De kamer ligt niet alleen direct naast het centrum, maar kijkt ook nog eens uit over Vättern, de tweede binnenzee van Zweden, na Vänern (waar Karlstad aan de noordrand ligt). 


Prachtig, toch?!

In de trein terug naar huis zat ik weer te oefenen met de nieuwe telefoon, en zoals jullie zien, heb ik inmiddels ook geleerd de daarmee gemaakte foto's over te zetten naar de laptop én in de blog te plakken. Dit opent nieuwe mogelijkheden! Dankjewel Eva, voor het supergezellige weekend, én voor de telefoon-lessen!



dinsdag 19 april 2016

Personeelsdag.

Vandaag had Richard de jaarlijkse personeelsdag van het orkest. Inclusief een excursie met geheime bestemming. Om nu te voorkomen dat hij eerst helemaal naar Karlstad zou rijden, om vervolgens weer met de orkestbus vlak langs huis te komen (zou niet de eerste keer zijn...) had hij gisteravond toch even nagevraagd of de geheime route misschien niet net toevallig...?? Maar nee, helaas.

We zaten er nog even over te grappen: stel je voor dat het uitje naar Mårbacka zou gaan... Elke keer als we naar de bushalte rijden om Yuri te halen of te brengen, of als we de weg naar Karlstad opdraaien zien we het bordje staan: Mårbacka 19 km. Mårbacka, dat is waar onze beroemde schrijfster en Nobelprijswinnares Selma Lagerlöf heeft gewoond. Een prachtige plek:


Bildresultat för nils holgerssons underbara resa genom sverige     Bildresultat för gösta berlings saga

Wie schetst mijn verbazing toen ik Richard tegen etenstijd binnen zag komen met een papieren tasje van...

Mårbacka!

Ze waren inderdaad niet vlak langs ons gereden, maar via de snelweg... En ze hadden eerst ontbijt gekregen, dat zou hij anders gemist hebben. In de bus hadden ze dan ook nog, om het groepsgevoel te versterken, een aantal ludieke opdrachten gekregen, waaronder het vouwen van vliegtuigjes volgens verschillende modellen. Een paar collega's hadden, aldus Richard, zich tegen alles ingedekt, en een fles drank van huis meegenomen voor in de bus. 

Tsja...

In ieder geval: ik heb terwijl ik dit schreef veel te veel van die heerlijke zachte chocoladetoffees zitten snoepen, die Richard voor me meegenomen heeft. Om heel eerlijk te zijn: ze zijn nu net op...

zondag 17 april 2016

Bronwater uit de kraan.

Toen we de torp kochten, hebben we ook een overeenkomst getekend waarin was vastgelegd dat we gebruiksrecht hebben van de bron die op andermans grond ligt. Ons kraanwater is dus puur bronwater. Hoe puur, dat moeten we af en toe wel even laten testen, want in Zweden zit er nogal wat metaal in de grond, en radon. Niet door verontreiniging, maar van nature. Van een bedrijf wat zich daarmee bezighoudt kregen we na de verhuizing een aanbieding voor een watertest tegen gereduceerde prijs, en aangezien de laatste test minimaal drie jaar geleden was uitgevoerd, wachten we nu op een klein flesje, dat met de post moet komen, en dat we met wat water erin moeten opsturen.

Al sinds de oudheid werden nederzettingen gebouwd in de buurt van water - om te drinken, om op te varen, om planten mee te bewateren. Tegenwoordig is er water waar men wil dat het is, het is gewoon een kwestie van leidingen trekken. Maar tot niet zo heel lang geleden, zelfs tot rond 1950, zocht men water op andere manieren, om water te kunnen vinden had men heel andere kwaliteiten nodig dan nu.
Bildresultat för wichelroede   Bildresultat för slagruta

Er zijn mensen die (over-)gevoelig zijn voor electriciteit. Dat is niet zo handig. Er zijn ook mensen die dat zijn voor water en dát kan wél handig zijn. Wanneer zo iemand dan ook nog eens beschikt over de overgeleverde kennis en ervaring van ettelijke generaties... je wilt natuurlijk niet voor niks twee of drie of tien meter graven om vervolgens geen water te vinden! Zeker niet in de tijd waarin er met de hand gegraven werd, en dan in rotsige bodem... Het mag dan zo zijn dat het gebruik van wichelroedes nu afgedaan wordt als bijgeloof, ik kan me haast niet voorstellen dat die dingen puur als volksverlakkerij zijn bedacht.

Bildresultat för wichelroede

Natuurlijk ging het niet alleen maar om het uitslaan van de wichelroede - ooit een padvinder gezien die alleen maar met een takje in de grond op basis van de schaduw bepaalt in welke richting hij zijn pad moet vinden? De wichelroedelopers wisten heel goed wáár ze moesten gaan zoeken: ze hadden een enorme kennis. Hoe een boom groeit, en waar, en wát voor boom bovendien. Hoe het landschap eruit ziet waar water in de grond zit. Of in de rots - wat voor soort gesteente in de rots de doorlaatbaarheid voor water makkelijker maakt. (In dat verhaal van Mozes zit natuurlijk een kern van waarheid.) Vond zo iemand een waterader, dan wist hij meteen dat er vermoedelijk nog een waterader moest zijn, een meter of twintig verderop. En vond hij kruisende aders in alle windrichtingen, dan kon hij vrijwel zeker zijn van resultaat.


Bildresultat för wichelroede

Van wat we nu allemaal kunnen, had men in vroeger tijden geen idee. Wat men toen kon, dat is nu voor een groot deel verleerd en vergeten. Maar stel je voor, dat je met de auto komt te staan, midden in het bos, met een lange weg te gaan, maar je flesjeswater is al op, je hebt honger, dorst, en je bent moe. Dan heb je geen klap aan internet. Men mag het zwaar hebben gehad, vroeger, heel zwaar, maar de kennis over water, vuur, aarde en lucht had men. Omdat het absoluut noodzakelijk was.

En waar ík dan wel al die kennis vandaan heb die ik loop te spuien? Gewoon: ik ben weer eens bij de bibliotheek geweest en vond een paar leuke boeken. Jullie horen er zeker meer over. En of ons bronwater in orde is, dat zal ik even laten weten tegen die tijd...