zaterdag 4 februari 2017

Brandhout

 

Die hoge bomen linksboven op de foto, dat is een stukje van ons eigen bosje. Wat je op de foto niet ziet, dat is dat er een aantal bomen zijn die er niet zo fris bijstaan. Een paar andere zijn zo uitgegroeid, dat de takken van de kruinen elkaar raken - en op termijn beschadigen. Achter het bosje is een sloot, en daar staan een paar bomen in - niet goed voor de sloot, en niet goed voor de bomen. Dat is niet iets waar wij zomaar even zelf iets aan kunnen doen, althans niet als je ook nog verzekerd wil zijn, zo zonder motorzaag-rijbewijs en zonder ervaring. We hébben trouwens niet eens een motorzaag...

Afgezien van de bomen die niet in orde zijn, zijn er ook nog een aantal bomen waarvan ik vind dat ze zo hoog zijn dat ze wel érg veel zon tegenhouden 's winters. Hebben we vorig jaar brandhout gekocht van de buurman, dachten we eigenlijk op termijn brandhout uit ons eigen bosje te halen. Maar hoeveel bomen gaan er in 20 kubieke meter? Want als we hoofdzakelijk op hout koken, en als het dan ook nog eens een heel lange en koude winter wordt, ooit, moet je toch wel zoveel in de houtschuur hebben liggen. Bovendien is die daar ook voor gebouwd.

Maar overmorgen komen er hulptroepen, als alles gaat zoals de bedoeling is. Onze buurman kent iemand in het dorp, die in de bosbouw heeft gewerkt en wél al die diploma's heeft. En een motorzaag. Bovendien is die iemand, Fredrik genaamd, tijdelijk werkloos, en dat mag voor hem heel vervelend zijn, voor ons is het een bof. Een paar dagen geleden zijn ze allebei even komen kijken, de buurman en Fredrik, en ze hadden heel duidelijke ideeën over wat er eigenlijk zou moeten gebeuren.

Over een aantal bomen waren ze het niet met me eens, want, zeiden ze, daar zitten planken in, die moet je verkopen. Dat zal best, maar welk bedrijf komt er helemaal hierheen rijden om drie bomen voor planken op te halen? Ja, dat was ook wel zo. Ze komen niet voor minder dan 10 kubieke meter aan planken. Maar een heel aantal bomen moeten toch niet te lang meer staan, dan gaat de kwaliteit achteruit en dan krijg je er niks meer voor. En dan moest ik ook bedenken, dat "ze" alleen voor de planken komen, dus dat er ook een hoop prima afvalhout voor het fornuis en de kachel ontstaat. Terwijl je toch voor die bomen betaald krijgt. Gratis brandhout, zeg maar. En als Fredrik en de buurman (met de tractor om de bomen uit het bos te slepen) dan tóch bezig waren...

In gedachten zag ik ons bosje angstwekkend krimpen... En doorploegd met diepe voren van de tractor. Op mijn vraag waar we dan zo vreselijk veel brandhout in één keer wel moesten laten, wisten ze niet direct antwoord, dus we hebben geconcludeerd dat ze de komende week komen (voor een absoluut schappelijk uurloon) om er ons jaarverbuik aan brandhout uit te halen, en misschien wat meer vanwege de potentiële schade. Het handelshout komt dan de volgende winter. Of het jaar daarop, wat mij betreft, maar dat hoeven de hulptroepen nog niet te weten!

Al met al zal het nog wel wat voeten in de aarde hebben voordat de houtjes zo mooi in de kast achter het fornuis liggen:




vrijdag 3 februari 2017

Een huilende Eva

Daar zat ik me toch gistermiddag nietsvermoedend aan de computer, wanhopig proberend in te loggen bij de website van de posterijen, waar al voor de tweede keer deze week een storing lijkt te zijn. Daardoor hopen de te versturen pakketjes met wol zich op naast het bureau, want het is nu al twee dagen absoluut onmogelijk om online vrachtbrieven en porto te bestellen.

Dus ik schrok me wezenloos toen de mobiel ging, en ik een huilende Eva aan de lijn had: -Mamma!!!!

Loos alarm: het was een vreugdegehuil, waar ze had precies één minuut eerder bericht gekregen dat ze aangenomen is in Praag voor uitwisseling, van september tot januari. Maar voordat ik verstond wat ze zei....

maandag 30 januari 2017

Een naar bericht...

Gisteravond hebben we even met Yuri ge-skype-t. Nu de colleges weer begonnen zijn, en alle vrienden en bekenden terug in Jönköping, is hij de afgelopen week zelf ook weer helemaal gewend en lekker bezig. Niet veel werk momenteel, bij de post, dus tijd genoeg om andere zaken te regelen. Maar één ding moest hij toch wel even kwijt:

Zoals ik een tijdje geleden schreef, was hij blij met de nieuwe kamer, omdat de "gast" bij wie hij aanvankelijk een kamer huurde nooit iets schoonmaakte, de lege pizzadozen niet naar het afval bracht, zich werkelijk nergens voor interesseerde. Hij was in de ziektewet met rugklachten, maar we hadden toch wel de indruk dat er meer aan de hand was. Veel weg zijn, dagenlang tv kijken, er hing een vreemde lucht in huis, en hij dronk volgens Yuri ook wel veel. Zijn vriendin was bij hem weg - daarom kon Yuri die kamer krijgen...

Al met al is Yuri blij met de gloednieuwe kamer. Maar toen hij de sleutel zou terugbrengen en er niemand thuis was, terwijl hij had gezegd dat hij zou komen (je wilt toch even "hejdå" zeggen) en er veel post op de mat lag, met name betalingsherinneringen, vond hij dat toch wel vreemd. Dan voel je al wel aankomen dat er iets niet goed gaat. Vorige week was er opeens een politiebericht, dat er iemand dood was gevonden in de buurt van het station. En een paar dagen later bleek dat zijn vroegere "huisbaas" te zijn geweest...

zondag 29 januari 2017

Viool vergeten...

Het is de nachtmerrie van iedere instrumentalist: je instrument ergens onderweg laten liggen... Mensen hebben er nachtmerries over: je zit in de trein, je instrument hoog en droog in het bagagerek, je valt in slaap, vergeet bijna uit te stappen, en komt vervolgens op het perron tot de ontdekking dat je wel je tas bij je hebt, maar dat de koffer/kist met instrument nog in dat bagagerek ligt. 

Bildresultat för violin

Een maand of wat geleden overkwam het een collega van Richard:
Ze was na het concert op weg naar huis, op de fiets, in de regen, met de vioolkist op de rug. Het werd vrij snel droog, en ze legde de kist even op een bankje in het park, om haar regenpak uit te trekken - om een tijdje later tot de ontdekking te komen dat...de...viool...nog op dat bankje lag... Nog nooit zo hard gefietst, zei ze, maar de vioolkist was weg... 

Ze was enorm aan de viool gehecht, die speciaal voor haar gemaakt was, en ten einde raad nam ze contact op met het meest gelezen lokale dagblad, in de hoop dat de vinder zich zou melden. De vinder meldde zich inderdaad, maar op een wat dubieuze wijze:

Even ten zuiden van Karlstad ligt een plaatsje waar een 80-jarige vioolbouwer woont. De collega's gaan daar regelmatig heen voor kleinere reparaties, snaren, enz. Vlak na openingstijd kwam er een enigszins shabby uitziende heer van middelbare leeftijd de winkel binnen, compleet achter adem van het harde fietsen. Deze meneer had een viool te koop, en dacht dat de vioolbouwer misschien geïnteresseerd was? Dat was de vioolbouwer inderdaad, en hij zei het instrument even mee te nemen naar het atelier om een goede taxatie te kunnen maken, en of meneer misschien trek in een kop koffie had? 

Meneer had best trek in een kop koffie, en terwijl de koffie doorliep, belde de vioolbouwer de politie, want hij had zowel de viool herkend, als het gezin op de foto die in de kist lag. Bovendien had hij die ochtend de krant gelezen...

Eind goed, al goed!
Behalve voor Meneer...

vrijdag 27 januari 2017

Stropers?

Vlak voor Kerst zagen Richard en ik iets liggen naast het pad waar we met de honden liepen. Huid met vet, een half elandgewei, en wat verder de helling af een paar losse botten. Bij nader beschouwing telde ik zes poten... In eerste instantie kregen we heilig ontzag voor de wolven die twee elanden tegelijk wisten te vellen, maar het was toch op zijn minst eigenaardig dat die met vrijwel onbeschadigde huid netjes naast elkaar lagen. Stropers?


Maar stropers zouden zo'n prachtig gewei niet zomaar laten liggen? En al helemaal niet de restanten vlak langs een pad dumpen, al is dat pad niet zoveel belopen? 


De buurman heeft het raadsel voor ons opgelost. Toen ik erover vertelde zei hij: "Ja, dat is slachtafval van de elandjacht. Dat gooien ze ergens in het bos, en dan regelen de vossen en de kraaien de rest." Dan vind ik wel dat men niet moet klagen dat er wolven in de buurt rondschuimen, wanneer ze de hap zo kant-en-klaar aangeleverd krijgen!



Dus geen sterke verhalen vandaag. Een paar weken later bleken de "afvalverwerkers" er nog druk bezig, want Gaia vond een mooie diepvriespoot midden op het pad in de sneeuw, terwijl er verder al een en ander keurig afgekloven was...


woensdag 25 januari 2017

Geslaagde samenzwering

Opeens bleek Richard vrij te zijn op de avond van Yuri's verjaardag. Bovendien was de volgende dienst een matinee om drie uur de volgende middag. Aangezien Yuri wist dat Richard zou moeten werken, was het tijd voor ons om contact met Eva op te nemen: Eva wist voor elkaar te krijgen dat Yuri zatermiddag naar haar toe zou komen voor de fika (koffie met wat erbij), en haar suggestie om die avond lasagne te eten vond hij uitstekend...


Het werd zaterdag een lánge autorit voor de honden, en dat nog wel na de hele vrijdag bij de geur van huisgemaakte lasagne en versgebakken hazelnootkoekjes in de keuken te hebben gelegen. Maar het weerzien met een nietsvermoedende Yuri was geweldig!


Als 20-jarige mag je eindelijk bij de Systemet, zoals de zweedse staatswinkel voor alcoholhoudende dranken in de volksmond genoemd wordt, wijn kopen; reden voor Eva en Marina om hem een toepasselijke spelletjesdoos te geven. We hebben er 's avonds een paar geprobeerd - zelfs met thee in plaats van wijn hebben we vreselijk gelachen.


Zelfs het weer was feestelijk, en om een flinke trek te krijgen maakten we na de fika (met koekjes, ijs, en bessen van eigen pluk) nog een flinke wandeling. De beide honden gedroegen zich voorbeeldig: geen enkele van de toch wel vele voorbijgangers werd aangeblaft! Zou het schelen dat ze niet op eigen terrein waren?



We hadden een matje en slaapzak meegenomen, zodat de honden (en ik) bij Yuri konden logeren. Richard kreeg het extra bed in de woning waar Eva haar kamer heeft. Toen we zondagochtend daar weer aankwamen, stonden de croissantjes al in de oven... Na een feestelijk ontbijt, weer net zo ver terug naar huis. Eigenlijk verder, want ik heb Richard nog bij het theater afgezet voor de matinee, en ben daarna met de honden doorgereden naar de torp. 


14 Graden in de keuken, maar daar hebben we een houtfornuis voor!

maandag 16 januari 2017

De kerstboom staat nog...

We hebben de kerstboom nog steeds staan. Marina had dat als speciaal verzoek, omdat ze pas zo laat naar de torp kon komen. Inmiddels is ze alweer vertrokken, en toen Richard gistermiddag voorstelling had heb ik de versierselen lopen opruimen. Maar omdat onze kerstboom een echte nep-boom is, moet er een doos van de hooizolder gehaald worden, en dan moeten alle takjes weer ingeklapt en opgevouwen worden.


Op zich is dat niet zo'n punt, maar kijk nu zelf: met dit weer loop je toch veel liever buiten?


's Nachts 10 graden vorst, overdag nog net even onder het vriespunt, een hoeveelheid sneeuw waar nog redelijk doorheen te ploegen is, zelfs voor onze honden,


 en het is al een uur langer licht dan een maand geleden. 
En wát voor een licht!


Dus de doos voor de boom staat nog steeds op de hooizolder. 
Eerst genieten!