Het is de nachtmerrie van iedere instrumentalist: je instrument ergens onderweg laten liggen... Mensen hebben er nachtmerries over: je zit in de trein, je instrument hoog en droog in het bagagerek, je valt in slaap, vergeet bijna uit te stappen, en komt vervolgens op het perron tot de ontdekking dat je wel je tas bij je hebt, maar dat de koffer/kist met instrument nog in dat bagagerek ligt.
Een maand of wat geleden overkwam het een collega van Richard:
Ze was na het concert op weg naar huis, op de fiets, in de regen, met de vioolkist op de rug. Het werd vrij snel droog, en ze legde de kist even op een bankje in het park, om haar regenpak uit te trekken - om een tijdje later tot de ontdekking te komen dat...de...viool...nog op dat bankje lag... Nog nooit zo hard gefietst, zei ze, maar de vioolkist was weg...
Ze was enorm aan de viool gehecht, die speciaal voor haar gemaakt was, en ten einde raad nam ze contact op met het meest gelezen lokale dagblad, in de hoop dat de vinder zich zou melden. De vinder meldde zich inderdaad, maar op een wat dubieuze wijze:
Even ten zuiden van Karlstad ligt een plaatsje waar een 80-jarige vioolbouwer woont. De collega's gaan daar regelmatig heen voor kleinere reparaties, snaren, enz. Vlak na openingstijd kwam er een enigszins shabby uitziende heer van middelbare leeftijd de winkel binnen, compleet achter adem van het harde fietsen. Deze meneer had een viool te koop, en dacht dat de vioolbouwer misschien geïnteresseerd was? Dat was de vioolbouwer inderdaad, en hij zei het instrument even mee te nemen naar het atelier om een goede taxatie te kunnen maken, en of meneer misschien trek in een kop koffie had?
Meneer had best trek in een kop koffie, en terwijl de koffie doorliep, belde de vioolbouwer de politie, want hij had zowel de viool herkend, als het gezin op de foto die in de kist lag. Bovendien had hij die ochtend de krant gelezen...
Eind goed, al goed!
Behalve voor Meneer...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten