zondag 10 november 2019

Geen paaltjes.

Ze zijn ons vergeten met de paaltjes, volgens mij...
Ik heb het over wat ze hier 'sneeuwstokken' noemen: knaloranje paaltjes met een reflecterende band. In oktober verschijnen ze langs alle kleinere wegen, en afgezien van het feit dat je in het donker beter kunt zien waar de weg loopt, is het vooral bij sneeuw belangrijk: dan zie je namelijk niet meer waar de weg ophoudt en de greppel begint, zeker niet als het een paar keer flink gesneeuwd heeft, de sneeuwschuiver langs is geweest en die greppel dus vol sneeuw ligt...



Beneden in het dorp staan ze altijd, en zelfs langs onze weg naar boven, tot waar buurman Erik woont (het laatste huis in de bewoonde wereld), én Björnvålsfallet, wat zelfs (of misschien wel juíst) met de jaarwisseling verhuurd is. De sneeuwschuivers schuiven altijd tot aan de paaltjes, maar dat lijkt deze winter een beetje mis te gaan. Pal buiten het dorp staan ze namelijk al een paar weken, maar hier nog niet. Het heeft namelijk al flink gevroren, dus het is nogal onzeker of 'ze' de paaltjes nu nog wel de grond in krijgen. We zullen zien. De eerste sneeuw is vrijdag al gevallen:


en ligt er nu nog steeds:


Dat we vorig weekend de voorspelde 15 cm sneeuw in de vorm van regen kregen, vonden we helemaal niet erg, aangezien de garage niet voor afgelopen vrijdag tijd zei te hebben om de autobanden te wisselen. Richard heeft dat woensdagochtend samen met buurman Martin kunnen regelen, dus in het vervolg hebben we daar de garage niet meer voor nodig. Voor morgen wordt er weer nieuwe sneeuw verwacht, dús beginnen mensen al te praten over een op handen zijnde Extreme Winter, met temperaturen tot 20 graden of meer onder nul. Dat zien we tegen die tijd dan wel weer, we hebben in ieder geval hout genoeg.

Gaia maakt het helemaal niets uit, die geniet zwaar van een weekendje Yuri:







zaterdag 2 november 2019

(Te)veel van het goede

Nog niet zo lang geleden hadden we nog wat bloemetjes in de tuin. Een flink aantal nachtvorsten later zijn daar alleen nog de herfstastertjes van over. Vervolgens werd er tot mijn afgrijzen een weekend met veel, heel veel sneeuw voorspeld, terwijl we nog (oude!) zomerbanden hadden, en er bij dit soort voorspellingen geen werkplaats is die nog tijd over had voor het wisselen van banden...

     

Inmiddels zijn we een aantal weersvoorspellingen verder, en hebben de experts toegegeven dat ze eigenlijk niet weten hoe zuidelijk de sneeuw gaat komen. Misschien volgend weekend, zeggen ze nu, al blijft het verder wel aan de koude kant. Dus dat met die winterbanden moet goed kunnen komen.

Nu het kouder wordt, heb ik ook de bezoekjes aan mijn vriendin in Molkom weer opgepakt: we zijn weer aan het weven. Hoewel… deze week kwam daar niet zo veel van terecht: ten eerste was het die dag prachtig weer, ten tweede had ze de dag ervoor paddestoelen zien staan. Trechtercantharellen, volgens mijn woordenboek. Tot voor kort was ik daar niet zo kapot van, maar ik had klaarblijkelijk de fout gemaakt om ze, net als gewone cantharellen, in de koekenpan te bakken met wat knoflook, voor op de boterham. Ik vond het een rare structuur. Maar toen ik soep kreeg voorgezet, waar gedróógde trattjes in verkruimeld waren, was het opeens een heel andere zaak, en begreep ik waarom ze als delicatessen worden beschouwd. 

Dus werd het een extra lange wandeling met de honden, rugzak en plastic tasjes mee. De trattjes waren nog knapperig bevroren, heel makkelijk om te plukken daardoor, en na een uurtje gaven we het op: er kwam geen einde aan, en je moet ze ook nog kunnen verwerken...


Eerst maar ontdooien in de zon op de veranda, regelmatig kranten vervangen, dan is het ergste vocht er uit, en kunnen ze niet zo snel bederven. Wat hierboven staat was maar één van de drie porties, en toen vervolgens bleek dat mijn vriendin geen cantharellen meer hoefde, omdat ze nog zoveel over had van vorig jaar, zonk de moed me bijna in de schoenen, dit was toch wel wat te veel van het goede...

We hebben de rest van de middag samen paddestoelen zitten schoonmaken, ik kreeg een extra stapel kranten mee naar huis, en ik kon twee dagen lang de was niet doen, omdat ik kranten met paddestoelen op de wasdroogrekken op de overloop had staan.
Spacepaddo's, vond mijn zwager, toen ik heel opschepperig een foto in de WhatsApp familiegroep plaatste. Dat moest ik wel toegeven ja, dat ze in ongedroogde vorm aardig wat ruimte innamen!

      

Meer dan 48 uur heeft onze paddestoelendroger luidkeels staan zoemen en blazen: 5 plateaus paddestoelen leveren één schaaltje gedroogde op, weet ik nu, en ik krijg twee schaaltjes in een glazen pot geprompt (wel een paar keer flink aanduwen). Maar nu is het klaar, we komen er wel mee uit, tot de volgend oogst volgend jaar: 



zondag 27 oktober 2019

Twee in één klap

Tien voor tien wintertijd is het nu, het is buiten 1 graad boven nul, de lamp boven de keukentafel is aan, en de houtkachel brandt. Ik heb er meteen de theepot op gezet, om de lauwe thee van gisteravond op te warmen. Maar als het weerbericht klopt, gaat vanmiddag de zon schijnen, Richard is vrij na gisteravond een opera-première te hebben gespeeld, dus dan gaan we met alle honden 9 holes lopen op de golfbaan. 

Ik houd van de wintertijd, dan is het weer een tijdje redelijk vroeg licht 's ochtends. Om 13 minuten over 7, vandaag. Terwijl dat in Amsterdam pas om drie voor half acht is. Het heeft voor een ochtendmens als ik zo zijn voordelen om een stuk verder naar het oosten te wonen! Maar eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen, dat het ook wel een héél stuk eerder donker wordt. Vandaag gaat de zon om 16.25 onder, wat een heel uur eerder is dan in Nederland. 

Sinds een aantal weken hebben we ook weer vogelvoer in de boom hangen, en dat hebben niet alleen de vogels in de gaten, maar ook de muizen. De enige muizenval die we hadden staat permanent in de houtkast, en die moet ik momenteel 's ochtends bijna dagelijks legen, terwijl we toch elke avond weer een hoop gescharrel en geren horen, zelfs onder de vloer in de woonkamer, dat is voor het eerst sinds we hier wonen. Dus de afgelopen week ben ik in de stad op zoek gegaan naar muisvriendelijke vallen. Tot mijn verbijstering worden er overal nog steeds van die gammele dingen aangeboden met een simpel staaldraadje, die je met de hand moet spannen, in de hoop dat de muis dan meteen dood is. Ze zijn er zelfs in twee formaten: voor muizen, en voor ratten. Die laatste zijn een stuk groter. 

De ultieme muisvriendelijke val is een kooitje, waarin de muis/rat een aantal stressvolle uurtjes mag doorbrengen terwijl hij/zij de rest van het lokaas opeet. Daarna  hoort er een fiets-of autotocht van vele kilometers te volgen, en de vrijheid. 

Ter aanvulling op onze enige val heb ik een aantal andere gekocht, waarvan men beweerde dat een 'fout bij dichtslaan' niet mogelijk is. Onmiddellijke dood dus. Zodat er nu overal vallen staan. De eerste de beste ochtend zat er in twee van de nieuwe vallen een muis. En tot mijn verbijstering in onze oude val zelfs twee, waarvan er één absoluut niet meteen dood zal zijn geweest. Twee muizen in één klap dus, maar ik heb de val toch maar weggedaan. De nieuwe doen het prima, dat merken we elke dag. Gisteravond zelfs geen rennende muizevoetjes meer gehoord. Dus voorlopig zakken we nog niet door de vloer. We hebben namelijk een houten huis. En dat heeft geen betonnen/stenen fundament. Dat is een andere reden voor de muizenbestrijding.


zondag 20 oktober 2019

Mr. Kraaloog is weer fit



Van bovenstaande twee speelmonsters kwam de linker de laatste tijd nogal eens op drie poten aansnellen, in plaats van vier. Hij is zo doldriest, dat we hem af en toe van verrekte spieren verdachten, als niet erger.


Onze Asso is al zijn hele leventje in de buurt als er problemen zijn: als pup kreeg hij een gordijnrails op zijn poot, zodat er nu een nagel de verkeerde kant op groeit, hij was altijd de enige die uit de vensterbank vallende planten met pot en al op zich kreeg, vast kwam te zitten in een struik, door een hommel werd gestoken (zo'n leuk balletje in het washok, zou je daarmee kunnen spelen?), en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan.


Soms kon hij er zo bekommerd uitzien, liep stijfjes, wilde eigenlijk helemaal niet zo graag wandelen, wél graag doldriest doen in de tuin, dat dan weer wel… Met enige regelmaat schoot hij tijdens wandelingen aan de lijn opeens met volle kracht vooruit, of in een haakse bocht naar links, alsof hij plotselinge pijnscheuten had, waar hij voor weg wilde vluchten.


Vreselijk gespannen spieren had hij, borstelen vond hij niks, en aan een ontspannende massage was niet te denken. Dus nam ik maar eens contact op met Elin, waarbij we twee jaar terug een cursus hondmassage hadden gedaan. Ze nam er ruim de tijd voor om Asso te onderzoeken, en verwees me naar een orthopedist. Die blijken er te zijn, voor dieren. Daar werden het röntgenfoto's en bloedproefjes. 


Op dit moment zijn er heel wat goede nieuwsen, wat Asso betreft:
Ondanks zijn 8 jaar is er nog geen enkel teken van artrose.
Ondanks alle teken heeft hij géén Borrelia.
Lever en nieren zijn prima in orde.
Goed gewicht, prima tanden.

Alleen verdacht de dierenarts hem van een ontsteking, dus we kregen medicijnen tegen artritis mee om te proberen. Al na een paar dagen was het een heel wat vrolijker hondje, en nu na een week is hij weer helemaal fit. Met als enig nadeel dat hij nu weer bij de deur staat te stuiteren dat hij lekker buiten wil raggen. Zodoende ben ik een lijst aan het maken met oefeningetjes en kunstjes waar hij toch moe van wordt, terwijl de spieren opgerekt en sterker worden. Het zal nog wel een bezoekje aan Elin worden, binnenkort, want ik overweeg een balansbal aan te schaffen, een soort pilates voor honden, zeg maar. En aangezien Elin hondenfysiotherapeut etc. is, kan ze ons vast wel aan een trainingsprogramma helpen.





zaterdag 12 oktober 2019

10 tekenen van herfst

1. Schitterende kleuren! 


2. De eerste échte nachtvorsten, en dan praten we over een graad of vijf, dus

3. zijn houtfornuis en houtkachel weer in gebruik genomen.


4. Vandaag de eerste muis in de val in de houtkast. Daar is het natuurlijk lekker warm, zo achter kachel en fornuis. Geen kaas in de val, want we eten nog steeds vegaans (of is het 'veganistisch' in het Nederlands?), maar een lik pindakaas heeft duidelijk hetzelfde effect.

5. Regelmatig hout uit de schuur halen, tot afgrijzen van een paar slaperige wespen, die met nest en al uit de stapel kwamen rollen...


6. De 'wilde dieren' komen meer in de buurt: Richard hoorde op een avond, toen hij tegen bedtijd met Ronja in de tuin stond, in de verte wolven huilen. Ronja heeft die avond níet geplast, ze hoefde opeens niet meer zo nodig.

7. Ook minder wilde dieren komen dichter bij de bewoonde wereld, ik schreef laatst al over alle appelbomen in de buurt. Moeder ree en haar twee kleintjes hebben blijkbaar geen delirium gehad na alle gegiste appeltjes, want ik zie ze al vaker op het erf van de buurman. En een paar dagen geleden kwam ik op een wandeling Ree Charles tegen. Het moest hem wel zelf zijn, want afgelopen winter/voorjaar liep ik steeds tegen hem te kletsen als hij in de tuin was. Aangezien we hem op nog geen 20 meter van het pad midden op een veld zagen staan, en ik er met honden en al gewoon kletsend langs kon lopen was het wel duidelijk. Even later dook er een hinde op, en liepen ze samen richting bosrand.

8. De schaduwen worden duidelijk langer - we blijken een soort weerwolfje in huis te hebben...???


9. Het werd zo langzamerhand toch wel wat fris aan de voeten, dus de zelfgeweven matten liggen weer in kamer en keuken.


10. De voorzetramen op de overloop staan weer op hun plaats, voor een halfjaartje of zo. 









vrijdag 20 september 2019

Teut

Dat het herfst aan het worden is, realiseeerde ik me vorige weekend bij het opentrekken van de slaapkamergordijnen: een enigszins schichtige mama ree met twee kalfjes staken schuin de weg over en liepen achter ons gastenhuisje langs het bos in, richting buren Stig en Kristina. Behalve één keer wat verder van huis, had ik ze de hele zomer niet meer gezien. Ik kon op deze afstand niet zien of het onze vertrouwde 'oude' mama was, of haar kind van het jaar ervoor. Maar naar het gedrag te oordelen was het de laatste, de oude mama kent het terrein op haar duimpje, en is absoluut niet schichtig in de buurt van ons huis.

Hoe het die dag verder is gegaan met dit gezinnetje, hoorde ik wat later van Kristina: ze hebben bij hun appelboom, die niet ver van het huis staat, heerlijk van de valappeltjes staan eten. En blijkbaar hadden die appeltjes er al een aardig tijdje gelegen, zijn vermoedelijk gaan gisten, want de twee kleintjes leken stapelgek. Stoven alle kanten uit, maakten de meest idiote sprongen, eentje ging bij een mislukte landing compleet onderuit, en mama ree had het zó druk met het in de gaten houden van haar zootje ongeregeld, dat ze niet eens merkte dat Stig en Kristina in de deuropening stonden te kijken... Na verloop van tijd had ze duidelijk genoeg van al dat gestuiter, en vertrok met grote sprongen richting dorp. 

Ik vraag me af of ze daar uiteindelijk veel mee opgeschoten is, want in het dorp staan ook heel wat appelbomen, waarvan de eigenaars de opbrengst niet kunnen verwerken...

zondag 15 september 2019

Van Kopenhagen naar Praag

Soms voel ik me net het vrouwtje uit zo'n ouderwets weerhuisje, wat bij slecht weer met een parapluutje tevoorschijn komt, bij goed weer met een parasolletje. Maar hoe is dat nu met wind? Ik heb een hekel aan wind. Neem nu dit weekend: tot twee keer toe kon ik niet inslapen 's avonds, en vannacht kwam er inderdaad weer een enorme plens regen met heel veel wind. Momenteel zonnig buiten, Richard loopt ook al het gras te maaien (zal wel één van de laatste keren zijn deze zomer), maar ik zit lekker met Gaia op de bank om jullie een beetje bij te praten over de hoogtepunten van de afgelopen maanden.


In juni studeerde Marina af in Kopenhagen.
Ze had een bijzonder programma gekozen, met alleen maar Tsjechische componisten. Een paar stukken, die zelfs haar Kopenhaagse leraar niet kende, had ze tijdens haar jaar in Praag gevonden. En aangezien er een Tsjechisch jurylid bij haar examen zat, was het toch wel spannend hoe de reacties zouden zijn. Verder speelde Richard mee in één van de stukken, dat zorgde voor nog meer spanning.


 Het ging er helemaal niet om of ze wel of niet zou slagen, maar meer om hoe 'men' het zou waarderen dat ze met dit specifieke programma zogezegd 'haar nek zou uitsteken'. Ze slaagde met een 12, het hoogst mogelijke resultaat in Denemarken. 


Wij als gezin, inclusief oma, waren er bij, oma vanuit Eindhoven, Yuri vanuit Budapest, Eva vanuit Halmstad en wij vanaf de torp. Het gebeurt niet zo vaak, dat we elkaar allemaal samen zien...


Een paar weken later verhuisde Marina naar Praag. Ze had vrijwel al haar bezittingen verkocht of weggegeven, er bleven maar een paar dozen en twee koffers over. De koffers gingen mee, de dozen staan nu bij ons op de hooizolder. Inmiddels heeft ze de eerste leerlingen lesgegeven daar, via de instantie die bemiddeld voor de mensen die min of meer tijdelijk vanuit het buitenland in Praag gestationeerd zijn. Er breken spannende tijden aan: gaat ze het redden om de komende jaren voet aan de grond te krijgen daar? Ze wil het zó graag, Praag is echt haar stad.