Dit was een tijdlang de standaardhouding van Ronja wanneer je probeerde haar een halsbandje om te doen...
Inmiddels heeft ze geleerd dat er niet veel leuks gebeurt als ze niet eerst netjes gaat zitten (en op haar beurt wachten), dus dan komt de restenergie er ná de wandeling uit in de vorm van een kleine reorganisatie van de kleden in de woonkamer, om vervolgens in slaap te vallen.
Dat we haar ook weleens Ma Flodder noemen is niet zo vreemd, en in dat kader ook niet het feit dat we besloten haar te laten steriliseren... Omdat Gaia zich duidelijk niet fijn voelt wanneer ze loops is, besloten we haar dan ook meteen maar te laten helpen. Het mag dan een mooi rashondje zijn, maar zomaar even een nestje? En dan goede adressen voor die pups vinden? En, erger nog, áfstand van die pups te moeten doen na acht weken? Nee, dat zagen we niet zitten...
Dus de beide dames werden maandag naar de dierenkliniek gereden, waar Ronja blijkbaar al meteen de bijnaam Drama Queen kreeg. Dat verbaast ons niks: bij het ophalen ging ze languit in de gang, drie keer om haar as, om vervolgens weer volle vaart vooruit te spuiten. Jaja, dat moet dan 10 dagen rustig aan de lijn lopen, niet zelf in of uit de auto springen, niet rennen, klauteren, of met andere honden spelen... Ik moet zeggen, dat dat absoluut niet te doen was: met enige regelmaat piepte ze luidkeels, om vervolgens als een kanonskogel door de kamer te schieten, en na een paar rondjes zich met een sprong van 2 meter op onze schoot te storten... Niet rennen? Niet springen? Hoezo? Omdat ze zo vreselijk krabde kreeg ze in de kliniek een soort rompertje aan, zodat ze inmiddels haar volgende bijnaam heeft gekregen: Miss Buster, vanwege de opdruk op de body. Rest me alleen nog te vermelden dat ze in deze dagen geleerd heeft op drie poten te lopen terwijl ze zich met de andere poot krabt.
Ondanks dat alles geneest de wond best goed!
Gaia is eigenlijk een voorbeeldige patiënte, die zich ongevraagd niet beweegt. We hadden instructies om de eerste avond voorzichtig te zijn met eten en drinken omdat ze nog wat misselijk zouden kunnen zijn, maar bij Gaia kregen we er de volgende ochtend met de beste wil van de wereld nog niks in. Met een theelepeltje water naar binnen wringen was het, maar uiteindelijk nam ze wel een half Frolicje. En na 10 minuten nog eentje. Zelfs geen stukje gekookt ei, geen kaas, niks. Een likje yoghurt wel gelukkig, en na twee dagen kwam het allemaal goed. Maar ja, die stomme kap op je kop! Je kunt niet eens je eigen wond schoonmaken. Als het vrouwtje de kap heel even af doet, omdat ze hoopt dat je zelf uit je bakje gaat eten, dán moet je snel zijn, want voor je er erg in hebt, heb je de kap weer op je kop...
Dus madam drinkt water uit een glaasje, en is drie dagen lang met de hand gevoerd...
Het beste gaat het nog met de rust wanneer er iemand midden op de bank gaat zitten, met aan elke kant een hond. Zodoende schiet het lekker op met mijn breiwerk!
En Asso krijgt elke dag een privé-wandeling met één van ons, waar hij zwáár van geniet! Het is maar goed dat Richard na het project in Noorwegen een hele week vrij heeft...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten