Dat ik gistermiddag de winterbanden heb laten omleggen bleek letterlijk geen dag te vroeg te zijn geweest, want dit zag ik toen ik vanochtend om goed zeven uur voorzichtig naar buiten keek:
Een half uurtje later was het zicht al een heel stuk beter: de eerste sneeuw. Daar waar de zon niet bij kon ligt het nu nog - en daar moeten we het voorlopig mee doen, volgens het weerbericht.
Ondertussen vliegt de tijd. Inmiddels zit Richard in Frankfurt, na een dag of tien met repetities en concerten in Amsterdam. Ik kreeg nog een foto uit Carré: de laatste avond hadden ze vrij, en hij kon nog een kaartje bemachtigen voor Herman van Veen. Morgen gaan ze naar Seoul.
Ik probeer de verschillende vormen van chaos hier in huis onder controle te krijgen. Neem nu vorig weekend, toen ik een paar advertenties in een facebookgroep had gezet met een deel van de wolvoorraad tegen bodemprijzen. Binnen twee uur was er bijna 20 kilo wol verkocht, waarvan bijna 12 kilo naar één en dezelfde dame verstuurd moest worden, die heel optimistisch schreef, dat ze alles kocht wat nog over was. En zie dat dan maar in te pakken, te frankeren en te versturen:
Uiteidelijk is het gelukt, de andere pakketten waren gelukkig wat kleiner. Op zo'n moment staakt natuurlijk ook de printer, net wanneer je denkt alle vrachtetiketten tegelijk te kunnen printen - ze waren al betaald, dus ik had een paar benauwde ogenblikken. Maar dankzij de steun van Ronja
en Gaia,
die niet van mijn zijde weken, is het opgelost. De volgende dag een rit naar de post (er was meteen een hele postzak vol, bovenstaande pakketten gingen apart) gecombineerd met een lánge wandeling met de honden.
Die honden nemen veel tijd, en geven veel plezier. Met Asso doe ik een cursus ''trucjes en activatie'', als voorloper op een eventuele cursus freestyle (google maar eens...), en thuis moet dat natuurlijk geoefend worden, waarbij ze zich staan te verdringen, willen allemaal eerst, want ja, dat levert heel veel snoepjes op. Denken ze, want ze krijgen inmiddels gewoon een deel van hun gewone brokjes op die manier geserveerd. Werken voor de kost dus.
Nadat Ronja afgelopen zomer het slechte voorbeeld van Asso volgde en bang werd voor een klepperend ventilatierooster in de hal waar we aglitity trainden, hebben we zeker twee maanden helemaal niet getraind. Nu maak ik dankbaar gebruik van het feit dat ik deze maand permanent de auto tot mijn beschikking heb, en rijd elke donderdagavond met haar naar de bewuste hal, waar eindelijk iets aan dat rooster is gedaan. De angst voor het rooster had zich al tot angst voor de hele hal ontwikkeld, maar we doen sinds vorige week een beginnerscursus met 6 andere honden samen. Zo heeft ze vreselijk veel afleiding, en is er véél geluid en gedoe. Na een uitermate bibberige (arme Ronja, dat moet je dan negeren...) start deed ze toch voorzichtig mee, en aan het eind van de tweede avond zette ze weer ouderwets vaart. Heerlijk!
Tussendoor doe ik pogingen om de zooi die ik om me heen verspreid te ordenen. Want er moeten ook boodschappen gedaan worden (doet Richard meestal op weg naar huis vanuit het werk), ik wil een heel aantal UFO's (Un-Finished-Objects) afmaken op handwerkgebied, en als ik naar het breicafé ga, moet niet alleen een grote tas met garens voor de dames, maar ook het afval mee. En het boodschappenlijstje vergeet ik dan dus.
Tsja, nog meer zooi, want geweven wordt er inmiddels ook weer, maar daarover de volgende keer.
De in de moestuin vastgevroren worteltjes heb ik trouwens inmiddels los kunnen krijgen voordat het opnieuw ging vriezen, dus alles komt altijd wel goed, al heeft het soms wat voeten in de aarde. Worteltjes in dit geval!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten