De winter doet al enorm zijn best. Vandaag heeft het de hele dag gesneeuwd, volgens het weerbericht was er een 10 cm sneeuw te verwachten. En het waait. Vannacht wordt het weer warmer, dan krijgen we er nog 24 uur met veel regen overheen, plus nog meer wind, dus dan is de herfst weer terug. Voor een week of zo. Zeggen ze.
Tijdens de wandelingen met de honden zie je op veel plaatsen rook uit de schoorstenen komen, want waarom zou je duur met electrische kachels stoken als je eigen bos hebt, zelfs al is het maar een klein bosje zoals dat van ons? Bovendien ruikt het heerlijk!
Totdat je je realiseert dat het ook in de kast achter fornuis en kachel wel erg naar rook ruikt...
De binnenkant van die kast, waarin we het brandhout leggen om nog wat extra droog te worden voor het in de kachel of het fornuis verdwijnt, was afgewerkt met deels leem/klei, deels cement. Dat cement was behoorlijk bros, en er kwamen de laatste maanden steeds stukjes naar beneden, tot je hier en daar op een stenen muurtje kon kijken. Op dat muurtje ontdekte ik een kleine zwarte vlek, als van een walmende kaars. Bij het aanmaken van de kachel kwam daar inderdaad een miniscuul rookpluimpje uit, evenals iets verder naar beneden, toen ik met een zaklantaarn een scheurtje volgde. Toen de kachel eenmaal goed brandde, verdween de rook.
In eerste instantie paniek, want hout stoken is leuk, maar je stookt liever niet in één keer je hele houten huis op! Verbazing ook, want de schoorsteenveger had net afgelopen voorjaar de schoorsteen en de rookkanalen geïnspecteerd en goedgekeurd. Dat gebeurt eens in de zeven jaar, dus we dachten er weer zeven jaar tegen te kunnen. Mooi niet dus. Blijkbaar is dit een scheurtje in het rookkanaal geweest wat toen nog achter het cement zat. Of misschien wás het scheurtje er toen nog helemaal niet, dan kan het nooit groot zijn. Toch? Maar ja, het moet ook maar liever niet groter worden, alleen: wie moet zoiets repareren? De ergste paniek was inmiddels gezakt, en ik sprak er buurman Stig op aan. Die krabde zich eens nadenkend achter zijn oor, en kwam een uurtje later kijken. Daar moest een metselaar bij komen, vond hij, maar daar zijn er niet zo veel van, en die hebben het druk - hij zou eens rondbellen. Even later kreeg ik een berichtje: een vriend van hem is metselaar, ook net met pensioen, die kan vrijdag wel even komen, als de weg tenminste te berijden is. Of ik kontant geld in huis heb? Want het is een klusje van niks, maar de kilometers kosten ook geld.
Dat is wel te regelen, dat ga ik morgen doen (er moet toch ook weer eten voor de honden en de vogels gekocht worden).
Als de weg tenminste te berijden is, anders kan ik van Stig lenen, zei hij.
Tot die tijd niet al te hard stoken, zei hij ook.
En zeker niet laat op de avond.
Ja zeg, ik kijk wel drie keer uit!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten