Lagedrukgebied

Maandag kelderde de barometer,

's avonds ging het sneeuwen, en het bleef 36 uur sneeuwen:

Onze mooie slee, die Richard vorige maand op de balken boven de hooizolder vond, verdween bijna helemaal uit zicht...

Doordat het ook nog eens flink waaide, ontstonden er enorme sneeuwduinen in de tuin, de voordeur ging woensdagochtend bijna niet open, en het trappetje moest eerst uitgegraven worden:

 

Ook woensdag en donderdag kwam er nog sneeuw bij, in totaal 40 cm, dus Richard was wel even bezig met het gangenstelsel naar de bijgebouwen...

Voor de straat werd gezorgd: twee keer per dag kwam de sneeuwschuiver langs, en zelfs was onze parkeerplaats geschoven toen we woensdag aan het begin van de avond uit Molkom terugkwamen! Dat is het voordeel van iemand uit het dorp op de sneeuwschuiver! Onderweg naar Molkom kwamen we 's ochtends trouwens nog vast te zitten achter een bosbouwauto, natuurlijk uitgerekend op een helling naar boven. Toen die eenmaal aan de kant van de weg stond, en we een heel eind achteruit naar beneden waren gereden en vaart konden zetten, ging het weer, en we zwoeren de rest van de weg voor niets of niemand meer te stoppen... En dan denk je toch aan een 4-wheel-drive... Of misschien gewoon nieuwe spijkerbanden?

Voor een aantal bomen was de sneeuwvracht teveel van het goede, en een stukje verder onze straat op, daar waar niemand meer woont, lag het nodige dwars over de weg. Wie daar met de auto langs wil, zal een sneeuwschuiver vooruit moeten sturen, en een motorzaag meenemen. Ik zal er vanmiddag weer eens gaan kijken met de honden: gistermiddag was er tot aan de eerste omgevallen boom geschoven, maar later op de middag kwam er een grotere ploegauto (zoals ze dat hier noemen) langs, dus wie weet.

Voor de bosbewoners is het moeilijk nu, ze komen steeds dichter bij de bewoonde wereld: daar is het beter begaanbaar, én wie weet is er meer te eten. In ieder geval zag ik gisteren in de namiddagschemering twee reeën de tuin uit lopen en de weg oversteken. Dus die waren het, die aan de boerenkool hebben gezeten. Ik geef ze groot gelijk. 

Ook kwamen we "onze" elandkoe met haar kalf weer tegen, vlak bij huis, en Richard zag nog twee elanden toen hij naar zijn werk reed. Wolvensporen zijn er volop, ook bij ons op straat, we hopen nu maar dat moeder ree en moeder eland voldoende ervaring hebben om die boeven de rest van de winter ook nog te ontlopen...

Asso, Gaia en Ronja balen ook een beetje van de sneeuw - er kan buiten de geveegde paden absoluut niet gelopen worden, ze komen nog vaster te zitten dan onze auto op die helling. Ik heb geprobeerd om wat extra kunstjes met ze te trainen, maar ze hebben duidelijk teveel spring in de benen... Dus nu is Richard bezig een speelveldje voor ze vrij te maken in de tuin. Ze liggen momenteel alledrie zo dicht mogelijk achter de keukendeur te wachten...