Dat ik de laatste weken niet aan bloggen toekwam, had een reden: het was zo gezellig om alle kinderen weer eens thuis te hebben!
Eva ophalen uit de stad viel nog niet mee, want het was de 23e weer eens heel, heel glad. Met Marina zouden we naar Karlstad, om daar samen met Eva en Christoffer uitgebreid te lunchen. Maar we twijfelden even of we het zouden halen, want na dooi en regen was het gaan vriezen. De 10 kilometer tot aan de grotere weg duurden meer dan een half uur, en op het laatst zagen we waarom de zandauto zo laat op de ochtend nog niet geweest was: die stond aan de kant van de weg kettingen om de banden te leggen... Op eerste Kerstdag zou Eva weer naar de stad teruggaan, om nog bij de vader van Chris Kerst te vieren, dus we vertrokken vol goede moed, de weg was weer prima, en ik had Ronja meegenomen om nog even een uurtje te trainen. En ja, jullie voelen het natuurlijk al aankomen: op de terugweg ging het ijzelen. Met een hoop geluk haalde ik precies het dorpshuis, waar een kleine parkeerplaats is, en daar heb ik de auto laten staan. De laatste 3 kilometer hebben we gelopen. Náást de weg, waar nog wat rulle sneeuw lag, was dat redelijk te doen. Ronja ging een aantal keren letterlijk plat op haar bek, omdat ze niet doorhad dat aan de riem trekken geen goed idee was. Eenmaal thuis was het héérlijk luieren:
Geen Monopoly deze keer, we hebben vijf avonden Kolonisten van Catan gespeeld, met en zonder uitbreiding. En wie kwam er de eerste avond, bij gebrek aan inzicht in het spel (was de eerste keer, dus dat mag) óm in de wol? Ja, ik.... Die avond staat bij ons in het geheugen als *de wolwinkel van Catan*
Bakdag was het natuurlijk ook. Brood, en een stuk of 200 peperkoekjes. We wachten op een onderdeel van het houtfornuis, dat moet beschermen tegen oververhitting, dus Richard heeft de oude oven uit het gastenhuisje gehaald. Koken doen we op de twee electrische kookplaatjes die we ooit voor een verbouwing van de Arnhemse keuken hadden gekocht. Met een beetje planning gaat dat best, zelfs voor vijf personen. Alleen die 200 koekjes waren een misrekening, die waren binnen een paar dagen op...
Dit jaar waren er dus drie honden die hielpen kadootjes uitpakken. Drie versnipperaars, om kort te gaan. Ze gingen nog net niet zover, dat ze zelf de kadootjes onder de boom vandaan haalden, maar het scheelde niet veel!
En muziek hadden we live. Voornamelijk Rachmaninov en Skriabin. En een beetje Bach en Bartok.
Dat het ook nog eens een witte Kerst was, maakte de sfeer helemaal af!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten