De hele week volop zon! Vandaag ook weer, en dan ziet de lente er rond de torp zó uit:
Gisteravond kwam Yuri voor een paar dagen, en hoewel hij zijn hardloopschoenen bij zich had gingen toch de laarzen aan, en de spikes eronder: via tractorsporen en hardbevroren sneeuw dwars door het bos naar beneden. De sneeuw was na een week afwisselend dooi en vorst zó hard bevroren, dat niet alleen de honden er niet meer in wegzakten, maar ook wij er gewoon overheen konden lopen. Meestal tenminste. Voor de honden heerlijk om weer vrijuit te kunnen rennen en draven en snuffelen.
Tot nu toe is dat altijd goed gegaan, met snoepgoed in de zakken, maar vandaag stonden we toch een hele tijd op Ronja te wachten.... Die schoot op een gegeven moment als een speer weg, Asso er achteraan, duidelijk de hoogste tijd om onze troef in te zetten: gedroogde long, je ruikt het van een kilometer afstand (de honden dan), dus Asso kwam al gauw terug. Ronja niet. Na een tijdje kwam er een ree het veld over rennen, en even later dook ook Ronja op, tong uit de bek...
Met aangelijnde honden verder, maar toen we verderop weer de afslag richting huis namen, hadden we zoiets van: nu kan het wel weer. Niet dus, Ronja was er binnen een paar seconden weer in volle vaart vandoor. En kwam niet terug. Niet na twee minuten, ook niet na vijf, hoe we ook riepen. En dan hoor je ook nog een vogelfluitje wat verdacht veel op Richard's fluitje lijkt, en na tien minuten begin je aan die wolvensporen te denken die we eerder op de wandeling hadden gezien. Dus we splitsten: Richard met mobiel en Ronja's riem de weg terug, en Yuri en ik met de andere mobiel en Asso en Gaia de geplande route richting torp. Dan opeens, na een afwezigheid van een minuut of twintig: Ronja, die opeens Yuri een por tegen zijn been geeft! Ze dacht even een snoepje te scoren en er weer vandoor te gaan, dus we lieten Gaia los, lijnden Ronja aan, en belden Richard.
Ja, Ronja Roversdochter deed vandaag haar naam eer aan, een beetje niets vermoedende reeën overvallen... Onze Goede Vrijdag was even niet meer zo goed, maar het viel uiteindelijk mee, gelukkig. Maar in dat stuk bos mag Ronja voorlopig niet meer los! Over de rest van het bos moeten we nog even nadenken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten